SANRI

ÇELİŞKİ

RYAN

Aklımda türlü sorular vardı. Gün içerisinde ister istemez bunları düşünüp duruyordum. Darian ve Aisha ikilisi aklımdan çıkmıyordu. Darian tüm benliği ile Aisha 'ya yardım etmek için tetikte bekliyordu. Bu geçmişte yaşadığı olaylar yüzünden olduğu çok açıktı. Biraz daha sakin kalmasını ve daha objektif bakmasını istiyordum. Ya Aisha'yı tam hasta ya da tam tersi çok iyi olarak kafasında yorumluyordu. Aniden kararları ışık hızında değişiyordu. Bu durumun takibe alınmasını, bunun bir süreç olduğunu ve bu kadar kolay karar verilebilecek bir şey olmadığını bilmesi gerekiyordu.

Bunu ona söylesem de beni pek dinlemiyordu. Ona verdiği değer gözlerini kör ediyordu. Aisha ne derse neredeyse hepsine inanıyordu. Aisha " Ben iyiyim yok bir şeyim." dediğinde Darian bir şeylerden şüphelense de sırf onun yanında olabilmek için bazı şeyleri göz ardı ediyordu. Bunun sonuçları ona pahalıya mal olacaktı ama umarım ben yanılırım.

Masamda oturmuş hastalarımın test sonuçlarına bakıyordum. Çok farklı hastalardı hepsi. Derinlemesine incelenmesi ve kendi raporlarımla birleştirmem gerekiyordu. Kolay bir şey değildi. Bir insanın tüm geleceğini etkileyecek bir karar vermek hiç de kolay değildi. O insanların karşısına geçip " Sen de yolunda gitmeyen bir şeyler var." demek oldukça zordu. Bu yüzden ağırdan alıp süreci gözlemlemek ve hastalığı iyice teşhis etmek oldukça önemliydi.

Aisha'nın raporlarını incelediğimde mr görüntüleri beni endişelendirmeye yetecek kadar kötüydü. Önümde birçok alandan testlerinin sonucu vardı. Bunlar, Bilgisayarlı Tomografi (BT) ve Manyetik Rezonans Görüntüleme (MRG) , Tek Foton Yayılım Bilgisayarlı Tomografisi (SPECT), Pozitron Yayılım Tomografisi(PET), Manyetik Rezonans Spektroskopi (MRS) ve işlevsel MRG (fMRG) gibi testlerdi. Hepsi bir birleşince ortaya  Aisha'nın beyin yapısı ortaya çıkıyordu. Yolunda gitmeyen oldukça fazla şey vardı. Bu hiç iyiye işaret değildi.

Ventriküllerde genişleme, özellikle belli bölgelerde olmak üzere beyin hacminde azalma, korpus kallozum yokluğu gibi önemli şizofreni belirtilerini test sonuçları doğruluyordu. Bunlar ciddi belirtilerdi ve hafife alınacak düzeyde değillerdi. Sıkı bir gözetim altına alınması ve ciddi bir tedavi gerekiyordu. Fakat bunu önce hastaya kabul ettirmek gerekiyordu ki bu en zoruydu.

Hasta kendi hastalığını kabul edip bunun için tedaviye başlaması gerekiyordu. Biz Aisha ile her ne kadar seanslarımıza başlasak da henüz kendi hastalığının bu kadar ciddi boyutta olduğunun bilincinde olduğunu sanmıyordum. Çabalıyordu fakat bir yandan hastalığının bilincinde değildi. Ona yazmasını söylediğim günlükleri okuduğumda hastalığının ciddiyetine dair bana ipuçları vereceğine emindim. Bu yüzden kimseyi panikletmeden yavaş yavaş doğru adımlarla ilerlemek benim görevimdi.

Zamanımın çoğu hastane ve okul arasında geçiyordu. Yoğun bir çalışma tempom ve sorumluluklarım vardı. Eve nadiren uğrayabiliyordum. Kimi zaman bu durumdan şikayetçi olsam da işime aşıktım. İnsanlara faydamın dokunmasını izlemek, değişimlerini görmek paha biçilemez bir duyguydu. Tabii hiçbir şekilde ulaşamadığım, avucumdan kayan hayatlarda olmadı değildi. En zoru da onlardı. Bana kendimi değersiz hissettiren, mesleğimi sorgulatan, derin düşüncelere sevk eden insanlar. Üzerine ne kadar düşünsem de vicdan azabından kendimi kurtaramadığım hayatlar.

Defalarca ''keşke daha farklı davransaydım acaba nasıl olurdu?'' diye düşünüyordum. Bunun şu an hiçbir yararı yoktu biliyordum. Bana kalan tüm bunlardan ders çıkarmak ve bir sonraki hastamın bunları yaşamamasını sağlamaktı.

Raporlara bakarken derin bir durgunluk sarıyor beni. Ev çok sessizdi. Bu rezidansın en sevdiğim yönü tamamen buydu. Evde olduğum sayılı zaman içerisinde kafamı toparlayacak, odaklanmamı sağlayacak ortam mevcuttu. Daha net düşünebiliyor, düşüncelerimi toparlayabiliyordum.