Love Beyond the Vlog

Prologue

Inhale. Exhale.

Sunod-sunod 'yung pag-pop ng notifications sa email ko—mga deadlines, reminders, revisions. Sabay-sabay. Parang gusto ko nang maglaho.

As time flies, dumadami rin 'yung projects na nasa list ko. And as a junior architect, I swear, hindi ko na alam kung paano ko pagsasabay-sabayin lahat. Summer ngayon kaya naka-leave 'yung ibang architects sa firm. Naiwan kaming iilan, kaya halos dumoble 'yung trabaho ko.

Isinara ko 'yung laptop ko at dahan-dahang niligpit ang mga nagkalat na scratch papers sa desk. I stretched both arms habang pinipigilan ang pag-iyak ng kaluluwa ko. Burnout? Hindi na nga siguro sapat 'yung tawag na 'yun.

"Mommy!"

Napapitlag ako nang biglang bumukas ang pinto ng office ko. At si Dreysha, anak ko, dumiretso ng takbo sa akin habang nakangiti, para bang buong araw akong hindi nakita. Agad ko siyang niyakap at kinarga.

"Thank you for taking care of her," sambit ko kay Klyde na halos hingal kabayo habang sinusundan si Dreysha.

"Grabe, tinakbuhan ako niyan, ha! Nagulat 'yung mga receptionist sa baba, akala nila may habulan na nangyayari sa loob ng firm!"

Napailing na lang ako habang si Dreysha, walang kaabog-abog na tumawa, parang wala siyang ginawang kasalanan.

"Shanaiah, ayoko na. Ayoko na maging tatay," dramang sambit ni Klyde at naupo sa harap ng desk ko. Para siyang binagsakan ng langit at lupa. Halos 'di makahinga.

Tumayo ako't kinuha siya ng tubig mula sa maliit kong fridge. Kawawa rin, eh. Buong araw na 'yata niyang inalagaan ang anak ko.

"Hey, it's my birthday, Mommy. I want ice cream!" biglang sambit ni Dreysha habang umuupo sa lap ni Klyde. Iniabot ko kay Klyde 'yung bottled water na kinuha ko para sa kanya.

"Yes, we'll buy ice cream later," sagot agad ni Klyde. Napataas 'yung kilay ko at pinagsingkitan siya ng mata. Konsintidor

"May ubo si Dreysha. Hindi pwede," madiin kong sagot habang tinatapos ang pag-aayos ng gamit ko.

"Minsan lang naman... birthday niya, oh," pangungumbinsi pa n'ya.

Umirap ako. "We'll eat dinner later. What do you want, anak?" tanong ko, sabay sulyap sa orasan. 3:00 PM. Maaga akong uuwi ngayon. Birthday ng anak ko, after all.

"Ice cream!" tuwang-tuwa niyang sagot.

"I said, no." Sinabayan ko pa ng irap at isinabit ang bag sa braso ko. "Let's go."

"Good afternoon, Architect Sanchez," bati ng ilang empleyado habang dumadaan kami sa hallway. Napangiti ako. Hindi pa ako fully architect, but it feels good to be seen like one.

Kilala nila ako. Lahat sila. Pero hindi nila ikinakalat ang nakaraan ko. At sana, manatili 'yon sa loob ng firm.