Double E {Completed}

Part:21

Unicode

ညတုန်းကစိတ်တူကိုယ်တူ အိပ်ယာထဲလုံးထွေးကာနမ်းရှိုက်ထားကြပြီး မနက်အိပ်ယာနိုးမှ အိပ်မက်ဖြစ်နေပါစေဆုတောင်းနေမိသည်။ အချင်းချင်းမုန်းလှပါချည်ရဲ့ဆိုပြီးထိုးကြိတ်နေကြတဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်က ဘယ်ကနေဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီအခြေအနေတွေထိထိုးတက်သွားမှန်း နားမလည်နိုင်။ နောင်တရတာမျိုးတော့မရှိပါ၊ ထယ်ယောင်းကညကတည်းက သူ့အခန်းသူပြန်အိပ်တာမို့ အိပ်ယာထထချင်း အနေခက်တာမျိုးလည်းမရှိ။ ကျောင်းဖွင့်ရက်မလို့ ပြန်မအိပ်တော့ပဲရေချိုးလိုက်ပြီး ကျောင်းသွားဖို့ပြင်ဆင်ကာ မနက်စာစားဖို့မီးဖိုခန်းထဲဝင်တော့ ထယ်ယောင်းကိုမတွေ့။ ခါတိုင်းမနက်စာကိုအတူစားနေကျမလို့ မထသေးဘူးအထင်နဲ့ သွားနှိုးဖို့အပြင် မြည်လာတဲ့တံခါးဘဲလ်။ မော်နီတာမှာပေါ်နေတာက ဟိုနေ့ကထယ်ယောင်းဆီလာတဲ့မိန်းကလေး။ ဘာလာလုပ်ပြန်တာမှန်းမသိတာကြောင့် စောစောစီးစီးအာရုံနောက်ရပြန်သည်။ တံခါးဘဲလ်သံမကြာခဏမြည်နေပေမယ့် နိုးမလာတဲ့ထယ်ယောင်းကိုလည်း တကယ်အံ့သြတယ်။ ဖွင့်မပေးမချင်းဆက်တီးနေဦးမယ့်ပုံမို့ သွားဖွင့်ပေးရတော့သည်။ ဖွင့်ပေးတော့မြင်လိုက်ရတာက အတိုအပြတ်တွေဝတ်ထားတဲ့ထိုမိန်းကလေး။ ကျက်သရေမရှိဘူးတကယ်...ယောက်ျားလေးတွေပဲ နေနေတာကိုလည်းသိရဲ့သားနဲ့ မလုံမခြုံဝတ်လာသေးတာ ဘယ်သူ့ကိုမြှူဆွယ်ချင်နေတာလဲ...။

သူ့ကိုတောင်ခြေဆုံးခေါင်းဆုံးပြန်ကြည့်ပြီး မဲ့ပြုံးပြုံးကာ အိမ်ထဲဇွတ်အတင်းဝင်လာပြန်သည်။

"ဟေး မင်းဒီလိုလက်လွှတ်စပယ်ဝင်လို့မရဘူးကွ"

ခွင့်ပြုချက်မတောင်းဘာမတောင်းနဲ့ သူ့ကိုတွန်းတိုက်ပြီးတောင်ဝင်လာတာမို့ ဒေါသထွက်ကာ အော်လိုက်တော့

"အို ရှင်ကဘာမလို့ ကျွန်မကခွင့်တောင်းရမှာလဲ"

"မင်း!"

"ဆူညံနေတာပဲ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဂျောင်ဂု ဘယ်သူရောက်နေတာလဲ"

အပြင်ကပြန်လာပုံရတဲ့ထယ်ယောင်းက ဖိနပ်ချွတ်ကာလှမ်းမေးလာတော့ အံသြရပြန်သည်။ သူကအိပ်နေတာထင်နေတာကို ဘယ်အချိန်ကတည်းကထပြီး အပြင်ထွက်သွားလည်းမသိ။ လက်ထဲမှာလည်း အထုပ်ကြီးအထုပ်ငယ်တွေနဲ့။ ဝင်လာပြီး ထိုမိန်းကလေးကိုတွေ့သွားကာ...