ŞANS OYUNU (+18)

23. Perde

Hiçbir şey söylemeden arkasını dönerek konağa dönen Çınar'ın ve aynı sessizlikle arabasına ilerleyen Kaya'nın arkasından Damla ile öylece bakakalmıştık. Bakışlarım Damla'yı bulduğunda onun bu hâli en çok beni üzmüştü. Kaya'nın kafasına dayadığı silah ile başlayan canhıraş ağlamaları silahın boş olduğunu duyduğu anda kesilmiş fakat yüzüne derin bir kırgınlık yerleşmişti. Yanına giderek elini tuttuğumda gözlerime baktıktan birkaç saniye sonra, "Yalanmış," diyebildi, sadece. Diğer elimle saçını okşarken, "Kaya'ya kızmayalım bence, o Çınar'ın gözündeki değerini anlamak için yapmıştır bunu. Eğer Çınar silahın içinin boş olmadığını anlasaydı Kaya'yı durdurmak için elinden geleni yapardı. Kaya bunu görmek için yaptı. Hâlâ bir yeri olduğunu anlamak için çırpındı. Kızmayalım ona Damla, olur mu?" dedim, bakışlarımı yüzünde gezdirirken.

Avucumun içindeki elini çekerken, "Beni en çok korktuğum şey ile, kendi canıyla korkuttu. Çınar'ın gözündeki yerini görmek için benim gözümdeki yerini hiçe saydı." dedikten sonra arkasını dönüp hırsla konağa yürüdü. Derin bir nefes alarak konağa doğru yürüdüm bende. Salona geçtiğimde Damla'yı göremedim, sadece Çınar vardı ve kahvaltısına devam ediyordu. Yok olan iştahım ile masaya geçmek yerine koltuğa oturmuştum. Çınar göz ucuyla bana baktıktan sonra umursamadan devam etti kahvaltıya.

On dakika kadar sonra elindeki kahve fincanı ile masadan kalkarak karşımdaki tekli koltuğa otururken bir de sigara yakmıştı kendine. Bir bacağını diğerinin üzerine atmış, üstte olan bacağının üzerine de küllük yerleştirmişti. Onu izlerken her zamanki gibi kendimi tutamayıp, "Kaya konusunda kararlı mısın?" diye sordum, merak içinde konuşurken.

Sigarasından aldığı bir dumanı dışarıya bırakırken, "Yeterince net konuştuğumu düşünüyorum," dedi, umursamaz bir tavırla. Kollarımı göğsümün altında bağlayarak, "Kapanmayan yaralar açıyorsun, senin de canın yanacak." dedim, kaşlarımı da kaldırarak.

Çınar umursamaz bir kahkaha atarak, "O kadar tanımıyorsun ki beni, ama kızamıyorum da sana. Henüz iki aydır yanımdasın, zamanla beni en iyi sen tanıyacaksın." dedi, tıpkı benim gibi kaşlarını kaldırırken. Derin bir nefes alarak sessiz kalmayı tercih ettim. Neredeyse yarım saat boyunca ikimizde sessiz bir şekilde oturduğumuzda Çınar telefonuyla ilgilenerek geçirmişti bu zamanı, ben ise ne yapacağımı düşünerek. Damla'yı merak ettiğim için ayağa kalkarak merdivenleri çıktığımda koridor boyunca ilerleyip soldaki sıradan en sonuncu kapıyı tıklattım. Bir cevap gelmeyince içeriye girdiğimde yatağında cenin pozisyonunda öylece uzandığını gördüm.

Çekimser bir tavırla, "Gelebilir miyim?" diye sormuştum. Kısık bir ses ile, "Yalnız kalmak istiyorum," dedi, net bir tavırla.

Onu dinlemeyerek yatağa doğru ilerledim. Beni görebileceği şekilde yatağın üzerine çıkıp dizlerimin üzerine oturdum. Elimle saçını okşayarak, "Yanında olmak istiyorum," dedim, üzgün bir ses tonuyla.

Hiçbir tepki vermeden öylece uzanmaya devam ettiğinde saçlarını okşamaya devam ettim. Çok geçmeden kapatmıştı gözlerini. Bir süre sonra uyuya kaldığını fark ettim. Eğilip başına bir öpücük bıraktıktan sonra saçlarını kokladım. O kadar güzel kokuyordu ki, gülümsedim. Ayağa kalktım. Hava sıcak olduğu için üzerine bir şey örtmeyecektim ama ayakkabılarını çıkarttım. Yeniden salona indiğimde Çınar bilgisayarı ile uğraşmaya başlamıştı.

Karşısına oturduğumda bir an gözlerime baktıktan sonra yeniden bilgisayarına döndü. Kollarımı bağlarken, "Sıkıldım ben," dedim, bunu ses tonumla da belli ederken. Çınar ise umursamaz bir ses tonuyla, "İşlerim var Misha, buraya gelmek istediğinde seninle ilgileneceğimi söylediğimi hatırlamıyorum." dedi, kinayeyle.

Gözlerimi devirdikten sonra, "Zaten uzun zamandır ilgi alanında olmadığımın farkındayım ben," dedim, sitemle. Bakışlarını bilgisayardan kaldırarak gözlerimin içine baktığında, "Tam olarak neyden şikayetçi olduğunu söyler misin?" diye sordu, sinirli çıkan sesiyle.