Illicit Love

Kabanata 4

"Hindi ka nagpasabing parating ka na, 'nak! Sana nasundo kita. Kakarating mo lang ba? Kumain ka na?"

Natawa ako. "Gusto ko kayong isurpresa. Edi pag sinabi ko, hindi na siya surprise...? 'Yong dalawa, Nay? Gising na po ba sila?"

Umiling si Nanay. "Ayon, nasa kwarto po at masarap pa ang tulog. Gigisingin ko na sana dahil may pasok pa sila, pero dumating ka. Gusto mo bang gisingin ko na sila?"

"Hindi na, Nay. Ako na po," nakangiting sabi ko.

Nagulat si Nanay nang inabot ko sa kanya ang dala kong chocolate cake. Ngumiti lang ako sa kanya bago naglakad papunta sa kwarto. Hinanda ko na ang dalawang stuff toys na hawak ko kanina pa. Dahan-dahan kong binuksan ang pinto ng kwarto ko. Dito sila natutulog simula nang umalis ako para daw hindi nila ako mamiss at maramdamang wala ako sa tabi nila.

Pag-bukas ko ng pinto, sumilip muna ako kung gising na ba sila. Nakahinga ako ng maluwag nang makitang mahimbing pa ang tulog nilang dalawa. Magkayakap pa talaga sila ng dalawa. Karamihan, napagkakamahalan silang kambal, pero isang taon talaga ang pagitan nilang dalawa.

Nilapag ko muna ang dala kong stuff toys sa sahig para hindi nila 'yon makita agad. Nang masiguro kong hindi na 'to makikita, tahimik akong humiga sa espasyo sa gitna nilang dalawa. Kasya naman ang dalawang tao sa kama ko at maliliit pa ang katawan nilang dalawang nakakabata kaya hindi ako nahirapang makahiga sa gitna nila.

"Treah, naman! Ang sikip, huwag mo akong yakapin. Usog ka doon!" nakapikit na reklamo niya habang tinatanggal ang mga braso kong nakayakap sa kanilang dalawa. Muntik na tuloy akong matawa.

"Inaantok pa ako, Lia! Ikaw nga diyan 'yong nangyayakap, e!" reklamo din ni Trea habang dahan-dahang nagmumulat.

Sa una, hindi niya ako nakilala kahit na napansin niya na ako. Mukhang inaantok pa talaga siya. Pumikit siya ulit, pero ilang saglit pa. Bigla siyang bumangon at napasigaw kaya napabangon na rin si Lia sa gulat.

"Ate Zari? Ate Zari! Ikaw ba 'yan?" masayang sigaw ni Treah.

Tuluyan na akong natawa. "Ano? Sinunod niyo ba ang sinabi ko?"

Sabay silang tumango bago ako sinunggaban ng mahigpit na yakap. Niyakap ko rin sila pabalik at hinalikan parehas ang kanilang mga noo. Sobrang saya ko. Kasama ko na ulit sila at nayayakap ng ganito kahigpit. Isang buwan akong naghintay at nagtiis para sa araw na 'to.

"Sobrang miss ka namin, Ate Zari! Ang tagal mo namang umuwi," malungkot na sabi ni Treah.

Ramdam ko talagang namiss nila ako. Ayaw na nga nila akong bitiwan. Kung wala lang silang pasok ngayon, paniguradong baka buong araw kaming magkayakap na tatlo at nagkwe-kwentuhan.

"May surprise si Ate Zari sainyo..." nakangiting sabi ko. Halata sa mga mata nila ang excitement.

"Talaga, Ate?" sabay nilang tanong.

Tumango ako. "Syempre naman... Pero bago niyo malaman, pikit muna ang mga mata."

Sabay silang pumikit. Nang masiguro kong nakapikit na sila, mabilis kong kinuha ang pasalubong kong stuff toys sa kanila. "Dali, open na!"

Nanatili akong nakatitig sa kanilang dalawa. Sabay na nanlaki ang mga mata nila nang makita ang hawak ko. Sobrang saya sa puso makita ang masayang reaksyon ng mga mukha nilang dalawa.

"Wow, Ate Zari! Stuff toys?!" tili ni Treah habang masayang nakatingin sa hawak ko.

"Ang cute naman! Para samin 'yan, Ate Zari?"

Mas lalo akonng ngumiti sa kanila. "Oo naman. Para sainyo 'tong stuff toys. Ano, nagustuhan niyo ba? Kunin niyo na, dali!"

They looked at each other simultaneously before taking the stuffed toys from my hand. It was heartwarming and such a wonderful feeling to watch them be so content and happy with something so simple. I truly hope they grow up still holding this perspective and belief. That they can find joy and contentment even in the simplest of things. Because simple things truly matter.