Illicit Love

Kabanata 20

Sa gitna ng pagod at sakit, tinakbo ko ang tahimik na hallway ng hospital. Unti-unting nawawasak ng pino ang puso ko habang tinatahak ang daan papunta sa kwarto ni Lia.

Naghahalong kaba at takot ang nararamdaman ko habang patuloy na bumabalik sa isip ko ang sinabi ni Nanay sa tawag kanina habang nag-uusap kami ni Helena kanina.

"Zariah, nasaan ka na? Ang kapatid mo. B-Bigla siyang nagbleeding... Hindi humihinto... Hindi ko na alam ang gagawin ko. Si Lia, Zariah... Natatakot ako para sa kapatid mo."

Para akong pinagbagsakan ng langit at lupa sa mga oras na narinig ko 'yon. Nakaramdam ako ng matinding takot para sa kapatid ko. Hindi ko yata kakayanin sa oras na may mangyaring masama sa kapatid ko. Masaktan na ako ng sobra, huwag lang sila. Kahit ako na lang ang magkasakit, huwag lang sila dahil tangina. Mas ikakamatay ko pa yatang makita silang nahihirapan kaysa ako ang masaktan.

"Nay...!" nanghihinang tawag ko kay Nanay nang makarating ako tapat ng pinto ng kwarto ni Lia.

Nakita ko doon si Nanay kasama si Max at Treah. Umiiyak silang tatlo. Yakap ni Max at Treah si Nanay na nakaupong umiiyak. Kumirot lalo ang puso ko. Nanghina ang buong katawan ko. Kung wala lang si Helena sa tabi ko, baka ang malamig na sahig ng hospital ang sumalo sakin sa mga sandaling 'to.

"Zariah... Helena!"

"Tita, ano pong nangyari? Kamusta po si Lia?" Si Helena ang sumagot kay Nanay dahil wala na akong lakas.

"H-Hindi pa namin alam... Wala pa kaming balita dahil hanggang ngayon hindi pa bumubukas ang pinto ng kwartong kinalalagyan ni Lia... Natatakot na ako..." umiiyak na sabi ni Nanay.

"Magiging ayos rin po si Lia, Tita. Tatagan niyo po ang loob ninyo. Alam ko pong kayang labanan ni Lia ang lahat..." mahinanong sabi ni Helena. "Zari, halika muna sa upuan. Maupo ka muna."

I didn't react. I just stood there, staring blankly at the door to Lia's room. I was desperate to speak, to demand answers, but it was as if I had been struck dumb. I wanted to move—to follow Helena's instructions—but my feet were rooted to the spot, paralyzed. I felt a visceral urge to scream and weep under the crushing weight of the pain, yet I felt hollowed out, as if my very soul had abandoned me.

My knees finally gave out under the crushing weight of everything I had been fighting to hold back. Just as I began to fall, a pair of arms caught me, steadying my collapse. I looked up to see Helena by my side. Her eyes were a raw reflection of pain and sorrow. Seeing her, I finally let go, sobbing uncontrollably against her chest.

No one spoke. The silence was deafening. I felt lost in a sea of hurt, unable to make sense of the agony. I'm drained. I'm sick of the tears and sick of this life, but I'm forced to keep going. I want to lash out at the universe. With all the evil people out there, why is my little sister the one who has to be sick? She's just a kid—she knows nothing of how much the world can hurt. It's so unfair. Why does it have to be her?

Could we please stop for a moment to rest? To be honest, I am completely exhausted and I have nothing left to give.

"Zariah, magpahinga ka muna kaya, anak? Kagabi ka pa walang tulog, ako muna ang magbabantay sa kapatid mo hanggang sa dumating ang sasakyan natin papuntang Maynila." Hinawakan niya ang kamay kong nakahawak sa kamay ni Lia.

"Salamat, Nay, pero kaya ko naman po. Hindi pa po ako inaantok, ikaw na lang po muna ang magpahinga. Ako muna ang bahalang magbantay kay Lia," mahinang sabi ko.

Hindi siya umimik, pero naramdaman ko ang pagyakap niya sakin. Nag-iinit na naman ang sulok ng mga mata ko sa mga panibagong luha. Sinubukan kong pigilan, pero kusang tumulo ang mga 'yon sa pisngi ko hanggang sa tuluyan na akong humikbi.