Illicit Love

Kabanata 12

"I believe you simply have a fever, Zariah. You are not paralyzed. If you insist on not drinking it, then suit yourself. Return to your room immediately," she said with a serious tone.

Napangiwi na lang ako sa sobrang kamalditahang taglay niya. Buti may tumatagal sa ugali niyang 'yan? I desperately wanted to roll my eyes, but instead, I offered her a simple smile. She remained standing rigidly to one side, her arms tightly crossed over her chest. Her gaze was intensely serious as she scrutinized me, her eyebrow skeptically raised.

"Thank you, Solanna. I mean it..." bulong ko nang tuluyang makatayo.

"Welcome. Lock the door before you leave..."

Hindi makapaniwalang napalingon ako sa kanya, pero hindi ko na siya nakita kung nasaan siya nakatayo kanina. Nakita kong nakahiga na siya sa kama niya at nakapikit na. Tuluyan akong napairap.

Kahit na mabigat sa loob at nanghihina, naglakad na ako palabas ng kwarto niya. Sama talaga ng ugali. Hindi man lang naawa sakin, oh? Natulog akong masama ang loob ng gabing 'yon.

Hindi rin naman tumagal ang lagnat ko at nawala rin kinabukasan, pero lumipas na ang mga araw ay hindi pa rin nawawala ang sama ng loob ko kay Ma'am Solanna. Paalisin ba naman ako kahit na may lagnat? Alam ko namang maldita siya, pero may sakit 'yong tao, oh? Kung hindi ba naman pagkabait-bait ng ugali niya. Kung puwede lang na ireverse psychology ugali niya, gagawin ko.

Pagkatapos kong matake ang exam ko sa huling subject, umuwi na rin ako. Kumunot ang noo ko sa pagtataka nang makitang busy si Ate Selma kasama ang isa naming bagong kasama dito.

"Busy yata kayo, Ate Selma. Anong mayroon?" tanong ko nang makalapit ako sa banda ni Ate Selma.

"Zariah, andiyan ka na pala! Hinahanap ka ni Madam Claudiana, dalian mo. Pumunta ka muna sa kanya bago ka magbihis," nakangiting sabi niya.

Bigla akong nakaramdam ng kaba. Bakit naman kaya ako ipapatawag ni Madam Claudiana? Ano kayang kailangan niya sakin? Wala naman akong matandaan na mali o kasalanan ko sa kanya.

Nilapag ko muna lahat ng gamit ko bago huminga ako ng malalim. Tahimik kong tinahak ang daan papasok sa loob ng bahay. Naabuan ko siya sa living room nila.

"Zariah, wala ka na bang pasok?" mahinahong tanong ni Madam Claudiana.

Nakahinga ako ng maluwag nang makitang good mood siya ngayon. Sa totoo lang, mabait naman talaga siya. Ang kaso lang talaga minsan, nakakakaba 'yong mga tingin at kung paano siya magsalita. Ganoon naman siguro talaga pag professional ang kausap at kaharap mo. May aura sa kanilang hindi mo basta-basta makakayanang ihandle.

Marahan akong tumango. "Opo, Madam... Pinapatawag niyo raw po ako?"

Tipid siyang ngumiti at tumango. "Yes. Aalis kasi ako ngayon kasama si Rahim. We're going somewhere at hanggang linggo kami doon. Gusto kang isama ni Rahim. May pasok ka ba bukas?"

Natigilan ako at napatingin kay Rahim. Nakangiti siya sakin ng matamis habang tumatango. Saan naman sila pupunta? Bigla akong nahiya sa kaisipang isasama nila ako.

"Wala naman po akong pasok bukas, Ma'am..."

"That's good, then. Come with us. Magready ka ng mga gamit mo, hanggang linggo tayo sa Baguio..."

Wala akong nagawa kundi ang magready ng gamit ko. Kahit na nakakaramdam ng hiya, hindi ko maiwasang makaramdam ng matinding excitement. Kailanman ay hindi pa ako nakakapunta ng Baguio at kung iisipin ay ito ang unang beses na makakapunta ako doon.

Noon ko pa naririnig ang lugar na 'yon, pero dahil wala at hindi sapat ang perang mayroon kami. Hindi kami nakakapunta nila Nanay. Isa sa mga pangarap namin nila Nanay ang mapuntahan at mapasyalan ang Baguio. Kaya medyo nakakaramdam ako ng lungkot na makakapunta na ako doon, pero hindi ko naman sila kasama. Sa oras talaga na nakaluwag-luwag kami sa buhay, ipupunta ko sila doon.