Dangerous Love

Chapter 34

Habang nag-uusap kami sa sala, tumingin at tumabi sa akin si Mom. "Seah, why don't you go to your room? You must be tired,anak."

Napaisip ako at nagtanong, "But... where is my room?" Para bang naliligaw ako sa laki ng mansyon.

"Don't worry, I'll take you," sabi ni Alvino, na tila masaya na makasama ako. "Let's go!"

Tumayo kami mula sa sofa at naglakad paakyat sa hagdan. Habang naglalakad, pinagmamasdan ko ang mga pader na puno ng mga larawan ng pamilya namin,at nakit ko ang isang portrait ng larawan ko. Parang may mga alaala akong gusto nang malaman ng isip ko pero wala akong mahanap na larawan na makakapagbigay sagot sa akin.

"Seah, dito tayo," sabi ni Alvino habang tinuturo ang isang pinto sa dulo ng corridor. "This is your room."

Binuksan niya ang pinto, at bumungad ang isang magandang kwarto. Napansin ko ang mga kulay na gamit sa loob at ang mga detalye ng dekorasyon. Para bang may mga bagay na pamilyar sa akin, pero hindi ko pa rin matukoy kung ano.

"Wow, ang ganda!" sabi ko, nahihiya habang pumapasok. "Ang laki ng kwarto ko. Sa akin ba talaga 'to?" hindi makapaniwalang tanong ko.

"Yeah." tipid niyang sagot,saka ngumisi. "You can rest now. Don't worry, nasa ibaba lang kami."

Nagpasalamat ako sa kanya at naupo sa kama, tinitingnan ang paligid. Sa kabila ng lahat, ramdam ko ang init ng pagmamahal mula sa pamilya ko. Sa likod ng takot at pagkalito, may kaunting pag-asa na unti-unti kong makikilala ang sarili ko.

------

Habang nakaupo ako sa kama at tinitingnan ang mga detalye ng kwarto, biglang nag-flash sa isip ko ang isang alaala.

Alaala ng usapan namin ni mom,tungkol sa pagaaral ko.

Naramdaman ko ang init ng mga salita niya, pero sa dami ng impormasyon, parang naguguluhan ako. Ang mga salitang iyon ay patuloy na umiikot sa isip ko, ngunit hindi ko mahanap ang konteksto.

"Mom, I don't remember anything!" sigaw ko sa isip, nahihirapan sa dami ng tanong at emosyon. Parang ang daming pumasok na alaala, ngunit hindi ko sila maayos na maiisa-isa. Unti-unting umiikot ang paligid ko, at naramdaman kong nahihilo ako.

"Seah, are you okay?" tanong ni Kuya na nasa pintuan parin pala, nag-aalala. Narinig ko ang boses niya, ngunit tila malayo ang lahat. Naramdaman ko ang pag-init sa likod ng aking mga mata.

Nang lumingon ako sa pader, nag-flash muli ang ibang larawan mga ngiti, tawanan, pero lahat sila ay parang mga piraso ng puzzle na hindi ko maayos. Kabilang ang isang lalaki na walang mukha. Madalas ko siyang makita na tila may kasalanan ako sa kanya at hinihila niya ako.

Kahit anong pilit ko, nagiging malabo ang lahat. "Wait... I need to breathe," bulong ko sa sarili ko, sinisikap na muling makahanap ng lakas.

"Dad! Come here!" rinig kong sigaw ni kuya dahilan kung bakit bumalik ako sa aking ulirat. Pero sa mga sandaling iyon, puno pa rin ng kalituhan ang isip ko.
Ibinagsak ko ang aking sarili sa kama,at napabuntong hininga ng malalim.

Habang nakaupo ako sinisikap na makabawi mula sa pagkalito, biglang nagsalita si kuya "Seah, are you okay?" nag-aalala niyang tanong, lumapit siya sa akin.

"I don't know, Kuya... I'm confused," sagot ko, halos bumubuhos na ang mga luha. Hindi ko kayang ipaliwanag ang nararamdaman ko.

"Wait here, okay?" sabi niya, at umalis siya ng kwarto. Pagkatapos ng ilang sandali, bumalik siya kasama ang mga magulang namin.

"Seah, we're here," sabi ni Mom habang naupo siya sa tabi ko. "Breathe deeply, okay? We're all here for you."

"Anak, what are you feeling?" tanong ni Dad, nag-aalala ang kanyang boses.

"I don't know anymore... m-may l-lalaking walang mukha! Sino siya dad! Palagi ko siyang nakikita sa isip ko." Nanginginig kong saad, tiningnan sila ng mga mata kong puno ng kalituhan. "Why does everything feel so hard to understand? Im scared."

"It's okay to feel that way," sabi ni Mom, hinawakan ang kamay ko. "Take your time, Seah. We know a lot has changed, but we're here to help."

Naramdaman ko ang init ng kamay ni Mom, at unti-unting nagbigay ito sa akin ng konting kapanatagan. "I just want to remember everything..."

"Don't rush it. It will take time," sabi ni Dad, ang mga mata niya ay puno ng pag-unawa. "We're right here to support you."

Habang pinapakinggan ang mga salitang iyon, unti-unti akong nakaramdam ng konting ginhawa. Kahit na nahihirapan pa rin ako, alam kong hindi ako nag-iisa.

Habang nag-uusap kami, nagkaroon ako ng lakas ng loob na itanong kay Dad. "Dad, how did I end up in this situation?"

Nakita ko ang pagkabigla sa mukha niya. "Seah, it's a long story," sagot niya, ang boses niya ay puno ng pag-aalala. "You had an accident a couple of years ago."

"An accident?" tanong ko, naguguluhan. "What happened exactly?"

Dad took a deep breath. "That's not something I can explain easily. Just know that it affected your memory, and we've been here to help you to recover."

"Is that why everything feels so strange?" tanong ko, halos naiiyak. "I feel like I don't know anything about myself."

"Exactly," sabi ni Dad, ang tono niya ay nagiging mas malambing. "We're here to help you remember and to support you through this."

"Do I have any friends?" tanong ko, umaasang may makilala akong tao na makakatulong sa akin.

"Of course you do. You have friends who care about you very much. We can invite them over when you're ready." sagot niya.

Naramdaman ko ang halo ng pag-asa at takot. "I just want to feel normal again."

"You will, Seah," sabi ni Dad, nagbigay siya ng ngiti na puno ng suporta. "It just takes time and patience. You're not alone in this battle."

Sa mga salitang iyon, medyo nagkaroon ako ng kapanatagan, kahit na mahirap ang lahat.

When I was left alone in my room, I looked around and noticed something was missing. The walls were beautifully colored, and the decorations seemed personal, but I couldn't find any gadgets in the room.

"Why does it feel like there are no gadgets?" I asked myself, confused. " How can i connect to anyone?"

I walked around, examining every corner of the room. I noticed a desk with no electronic devices on it, and the silence felt too heavy. "Ano ba talaga ang nangyari sa akin?"

I felt a wave of anxiety in my chest. I wanted to reach out to people outside, but in this situation, it felt difficult. "I really need to find out what happened," I whispered to myself, deciding that I needed to talk to my family.

With all the questions swirling in my mind, I sat back down on the bed, trying to think of how I could find the answers I needed.