Dangerous Love

Chapter 56

Habang nag-uusap kami, tumayo si Travis upang kumuha ng juice mula sa ref. Pagbangon niya, napansin ko ang isang maliit na spider  sa sahig. Bigla akong napatalon sa takot at hindi ko napigilan ang sarili ko na magtago sa likod niya.

“Whoa! What’s wrong?” tanong niya, naguguluhan habang nakatingin sa akin.

“Spider!” sigaw ko, halos sumisiksik sa likod niya. “I hate spiders!”

Tumawa siya, tila nagugulat sa aking reaksyon. “Seriously? It’s just a tiny spider. You don’t have to be scared.”

“Easy for you to say!!” sagot ko, nananatiling nakatago sa likod niya.

Tumalikod siya at ngumiti, “Okay, okay. Just stay behind me. I’ll protect you.” Pero sa halip na ilayo niya ay mas lalo pa niyang inilapit sa akin.

“Travis, don’t! What if it jumps?” sigaw ko!

“Come on, Seah! It’s just a spider!” sabi niya, tumatawa habang unti-unting nilalapit ang spider sa akin.

“Stop it! I swear, I’ll run away!” mabilis kong sinabi.

“Aww, come on! Just look at it! Isn’t it cute?” sabi niya, inilalapit pa lalo.

“Travis! If you don’t put that down, I’m seriously going to run away from you!” sigaw ko, nahulog ang puso ko sa takot.

“Okay, okay! I’ll put it down!”

Hindi ko na nakayanan at tumakbo ako patungo sa kwarto ko.

“Seah! Don’t be dramatic! I was just kidding!” tawa ni Travis mula sa labas ng kwarto. “You —”

“I hate you!!” sigaw ko, nakalock na ang pinto. “I’m safe in here!”

“Just remember, nilalaban ko ang gagamba para sayo!” sabi niya.

“Good luck with that! I’d rather be here than face it!” sagot ko, ang takot ay unti-unting napapalitan ng saya.

“Okay, but if I die, you’re going to have to live with that guilt!” sabi niya, tumatawa pa rin.

“Mabuti na lang wala akong kasalanan!” sagot ko, nakangiti kahit nasa loob ako ng kwarto.

“Fine! But don’t come crying to me when you see a real monster later!” sagot niya, patuloy na nag-aasar.

Sa kabila ng takot, nahulog ang mga halakhak namin sa hangin, at sa mga sandaling iyon, alam kong kahit gaano ako katakot sa spider, ang mga alalahanin ko ay unti-unting nawawala.

Matapos ang ilang minuto ng pag-aalala sa likod ng pinto, nagdesisyon akong lumabas ng kwarto. Naiinis ako kay Travis, kaya naglakad ako patungo sa sofa kung nasaan siya.

“Seriously, Travis? You think it’s funny to scare me like that?” tanong ko, nag-aalala pa rin sa nangyari.

“Hey, I’m sorry! I didn’t mean to freak you out,” sagot niya, ngunit may ngiti pa rin sa kanyang mukha. “I just thought you could handle a little spider.”

“Handle? I was about to die!” sabi ko, umupo sa tabi niya, ngunit hindi ko maiwasang mapansin ang kanyang mapanuksong tingin. “You really know how to push my buttons.”

Ngumiti siya, at kahit galit ako, parang nakakainis pa rin ang kanyang kalmadong aura. “Come on, you have to admit, it was kind of cute seeing you so scared.”

“Cute? I was terrified!” sagot ko, pilit na nagpapanggap na hindi siya nakakatawa. “You’re impossible!”

“Maybe, but you still—”