Dangerous Love

Chapter 47

Nandilim na ang paningin ko dahil ang buong akala ko siya ang magliligtas sa akin tapos yun pala siya pa ang nagpa dukot sa akin.

Sa sobrang galit ko, hindi ko napigilan ang aking sarili. Agad akong naglakad palapit sa kanya at pinag-susuntok ang dibdib niya. "How dare you! You think you can just play with my life?" sigaw ko, ang mga kamay ko ay nag-aapoy na sa iritasyon.

Tumitig siya sa akin nang may matinding ekspresyon. "Seah, calm down!" sabi niya, pero sa halip na mapigil niya ako, lalo ko pang nilakasan ang paghampas ko sa kanya.

"Calm down? You think I can calm down after what you've done?" sigaw ko pa at ang luha na kanina pa nagbabadya na tumulo ay kumawala na. Dahil hindi niya alam kung gaano ako natakot sa ginawa ng mga kasama niya.

Ngunit habang sinisigawan ko siya, narinig ko ang mga salitang hindi ko inaasahan. "I've been watching you for two years now!" sabi niya, ang boses niya ay mas malambot ngunit puno ng damdamin.

Bigla akong natigilan sa kanyang sinabi. "What do you mean you've been watching me?" tanong ko, ang takot at pagdududa ay unti-unting umusbong sa puso ko.

"Ever since that accident, I couldn't get you out of my mind," sabi niya, ang mga mata niya ay puno ng sinseridad. "I wanted to keep you safe! Kahit na sa anong paraan gagawin ko maging ligtas ka lang."

"Safe? By kidnapping me?" galit kong sinabi, pero sa likod ng mga salita ko, pilit kong iniintindi ang mga sinabi niya.

"Listen, Seah. I had to do this. There are people who want to hurt you. I couldn't just stand by and do nothing," paliwanag niya, ang tono niya ay puno ng pag-aalala. "I would never hurt you. I swear."

"Why should I trust you?" madiin kong usal, pero sa ilalim ng lahat, may isang bahagi sa akin na naguguluhan sa kung ano ang totoo at kung ano ang hindi.

"Because I care about you, more than you know," sagot niya, at ang sinseridad sa kanyang boses ay mas naging mas madiin.

Nanghina ako at napaupo sa sahig dahil sa nalaman-matagal na niya akong kilala. Ang mundo ko ay tila biglang huminto, at ang mga alaala mula sa nakaraan ay pilit na sumisiksik sa aking isip. "You've been watching me... all this time?" tanong ko, ang boses ko ay unti-unting lumalambot, puno ng pagkalito.

Dahan-dahan siyang lumapit sa akin. "Yes, I’ve watching you for a long time. Protecting you has always been my job. So please, trust me." saad niya, ang mga mata niyang nagliliyab na sa pag-alala. "I had to make sure you were safe. You don’t understand how dangerous it can be out there."

"Dahil sa'yo, nandito ako ngayon!" sagot ko, ang luha ay patuloy na dumadaloy sa aking pisngi. "Im so scared! Hindi mo alam kung gaano ako natakot sa mga kasama mo,na akala ko mamatay na ako! Ano ba Travis! Ano ba talaga nangyayari?"

"Ito lang ang paraan ko para protektahan ka! Inunahan ko lang ang mga taong gustong dumukot sayo. Hanggat hindi ako nakakasiguradong ligtas ka sa syudad, mananatili ka sa tabi ko! Hindi ka aalis,dito kalang,kung saan alam kong mas ligtas ka kapag nasa tabi kita! Ang gusto ko lang magtiwala ka sa akin!"

"P-pero? S-sino ba sila? Anong kailangan nila sa akin?" tanong ko, lubos na akong nilamon ng kyuryusidad.

"No more questions! Stay here. Cooperate with us." tipid niyang sagot.

Napabuntong hininga nalang ako."So, this is your idea of saving me?" tanong ko, punung-puno ng kalitohan. "Kidnapping me? Wala na bang ibang paraan?"

"Only to keep you safe, Seah! I promise, I never intended for this to happen," sagot niya, ang boses niya ay puno ng pagkaseryoso. "You have to believe me. I will protect you from anyone who wants to hurt you."

Natulala na ako, ang damdamin ko ay naghalo-halo na rinm. "Why should I trust you? You've put me in danger!"

"Because I care about you," madiin niyang saad ang mga mata niya ay seryoso ng nakatingin sa akin. "I will do anything to keep you safe, even if it means being the villain in your eyes right now."

Naramdaman ko ang sakit sa puso ko, pero may isang bahagi sa akin na unti-unting naliliwanagan sa mga nangyayari. "I... I don't know what to think anymore." nauutal kong sambit ang boses ko ay mas mahina.

Pinakita ko sa kanya ang magkabila kong braso na halos puno na ng sugat dahil sa pagkakagapos. "Look at what you've done to me!" sigaw ko, umaalingawngaw ang sakit at galit sa boses ko. "This is your way of protecting me?"

"Seah, I didn’t want this to happen!" sagot niya, ang boses niya'y nanginginig sa pagkabalisa. Hinawakan niya ang braso ko, siniyasat ng mabuti ang bawat sugat, at kitang-kita ko ang pagsisisi sa kanyang mga mata. "I’m sorry!"

"Sorry?" tanong ko, habang tuluy-tuloy ang agos ng luha sa aking mga pisngi. "You’ve put this traumatic experience in my head! I hate you so much!"

"I'm so sorry for what you're going through. I never meant to hurt you like this," sabi niya, ang mga mata niya ay puno ng pagkabahala. "I can help you, but you need to trust me."

"Trust?" sagot ko, ang boses ko ay puno ng galit. "How can I trust someone who's caused me this much pain? You're nothing but a stranger who’s been hiding in the shadows!"

"Minsan, kailangan mong tingnan ang higit pa sa mga sugat at sakit," sagot niya, ang tinig niya'y naging malumanay. "I've watched over you for two years, Seah. I know you more than you think. I want to protect you, not just from the dangers out there, but from the darkness within."

"Stop it!" sigaw ko, pilit na pinipigilan ang luha. "I don't need your excuses! Just let me go! Hinahanap na ako ni Dad."

"Hindi pwede!" saad niya. "Gagamutin ko yang sugat mo. I promise, I will make this right. Just give me a chance."

Habang naglalaban ang galit at sakit sa aking puso, nag-alinlangan naman ako kung pagkakatiwalaan ko pa ba siya. Sa kabila ng lahat ng nangyari, may isang bahagi sa akin na gustong maniwala sa kanya. "What do you want from me?" tanong ko, ang boses ko ay nagiging mahina.

"Just your trust," sagot niya, ang mga mata niya ay puno ng pag-asa. "I'll do everything to earn it. Hindi kita pwedeng pabayaan! Seah naintindihan mo ba yun? Mahalaga ka sa akin!"

Nanlaki ang mata ko sa aking mga narinig. Hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko,dahil naghalo halo na ang takot,kaba at galit sa loob ko.

----

Nakaisip ako ng paraan para makabawi sa pinagagawa niya sa akin. "I'm starving," iritado kong sambit. "I want carbonara and pizza. And I need some clothes. It's been days since I last showered, and all of this is your fault!"

Travis took a deep breath, as if figuring out how he was going to handle me. "Fine," he said, his tone firm. "I’ll get you what you need, but you owe me something in return."

"What do you want?" tanong ko, puno ng duda ang tingin ko sa kanya.

"Just... stay calm," he replied, his voice steady but careful. "I’ll talk to the others. I’ll make sure they bring you food and clothes. But you need to promise me you won’t do anything stupid."

"Stupid?" muling inulit ko, ang galit ko ay muling sumabog. "You think I’m being stupid for wanting to eat and wear something clean after being kidnapped?"

"Seah, please," pakiusap niya, ang tono niya mas malumanay. "I get it, you're pissed, and you have every right to be. But I’m trying to help. Just give me a minute."

He stood up, and I hesitated to move closer. "If you want me to trust you, then you need to show me I’m not just a prisoner here."

He gave a slight smile, his confidence never wavering. "I promise, I’m not keeping you as a prisoner. You’re safe with me. Just give me a chance."

I nodded, still skeptical, but I was too tired to argue. "Fine. Just get me my food and clothes. I’m done feeling like this."