Dangerous Love

Chapter 55

Habang nanonood kami ng TV, hindi ko maiwasang isipin ang mga banta na nagmumula sa mga taong gustong tumarget sa akin. Huminga ako ng malalim bago nagtanong.

“Travis,” sabi ko, lumingon sa kanya. “Any news about those people who want to target me?”

Nakita kong nag-alinlangan siya, tila nag-iisip kung paano sasagutin. “Actually, yes. There have been a few leads, but nothing concrete yet." sagot niya, ang tono niya ay seryoso.

“Are they still out there? What if they try to come after me?” tanong ko, nag-aalala ang boses ko.

“Seah, I promise I’m doing everything I can to keep you safe,” sagot niya, tumingin sa akin nang diretso sa mga mata. “I have my team watching over you, and I won’t let anything happen to you.”

“Pero… hindi mo ba sila kayang mahuli?” tanong ko, mas nag-aalala habang iniisip ang posibilidad ng panganib na nakatago.

“Not yet, but we’re working on it,” aniya, tinitingnan ang mga mata ko na puno ng pag-aalala. “The best thing you can do right now is to stay here with me."

Ramdam ko ang panghihina sa puso ko. “I just don’t want to be a burden, Travis. I know this is hard for you.”

“Not a burden at all,” sabi niya, nilapitan akong mas malapit. “You’re important to me. I can’t afford to lose you.”

Napatingin ako sa kanya, nahulog ang isip ko sa mga sinasabi niya. “Thank you for always being there for me,” sagot ko, sinubukang magpakatatag. “I’ll stay close to you.”

“Good,” sabi niya, at nagbigay siya ng malalim na hininga. “We’ll get through this together. Just remember, you’re not alone.”

“Together,” ulit ko, ramdam ang lakas ng loob mula sa kanya. Kahit gaano man kabigat ang sitwasyon, parang kaya kong harapin ang lahat dahil kasama ko siya.

Habang pinag-uusapan namin ang mga banta, hindi ko na kayang magpigil. Lumapit ako kay Travis at nahiga sa mga binti niya, na ikinagulat niya.

“Seah?” tanong niya, naguguluhan at tila hindi makagalaw. “What are you doing?”

“Bakit, may angal ka?” tanong ko, sinadyang bumanat ng ngiti habang nag-aayos ako sa kanyang mga binti. Gusto kong maramdaman ang kanyang presensya sa ganitong posisyon.

“Uh,Wala akong angal!” saad niya.

“Just trying to get comfy,” sabi ko, pumikit ng kaunti habang nakikinig sa tibok ng puso ko. Ang pakiramdam na naroon ako sa tabi niya ay nagbibigay ng aliw at kapanatagan.

“Okay, pero… what if I accidentally kick you?” tanong niya, sabay tumawa nang bahagya.

“Don’t worry, I’ll kick you too!” sagot ko, na nagiging komportable sa posisyon. “I just want to be close to you.”

Tumingin siya sa akin, ang mga mata niya ay puno ng kapanatagan,at may ngiti sa labi. “You really are something else, you know that?”

“Yeah, I’m special,” sabi ko, nagbigay ng cheeky smile. “But really, I just feel safer this way.”

“Okay, then stay there as long as you want,” sabi niya, nagpaubaya at inabot ang kamay ko, tila sinusuportahan ang aking desisyon. “I like having you close.”

Kahit na may mga banta sa paligid, sa sandaling ito, tila naglaho ang lahat ng takot at alalahanin. Naramdaman ko ang init at seguridad sa piling niya, at iyon ang mahalaga.

Habang nakahiga ako sa mga binti ni Travis, tila nagmuni-muni siya.

“Do you remember two years ago?” tanong niya, ang boses niya ay tahimik at puno ng emosyon. “Nang nasa hospital ka? I kept an eye on you the whole time.”

“Really?” tanong ko, naguguluhan. “Bakit? Wala naman akong kaalam-alam na nandiyan ka.”

“Of course! I couldn’t just leave you there,” sabi niya, nagpatuloy sa kanyang kwento. “Minsan, umaakyat ako sa hospital roof para makita ka. Madalas akong nag-aabang sa labas ng room mo.”

“Travis, that’s… sweet but also kind of creepy,” sabi ko, nahihiya habang iniisip ang mga pagkakataon na hindi ko siya nakita.

“Creepy? Maybe. But I was worried about you. I couldn’t help it,” sagot niya, tumawa ng kaunti. “I wanted to make sure you were okay. And every time I saw the doctor come out, ang puso ko ay pumapasok sa lalamunan ko sa takot na may masamang balita.”

“Wow, I didn’t know you cared that much,” sabi ko, damang-dama ang saya sa puso ko. “Bakit hindi mo ako sinabihan noon? Nung nasa resort pa tayo?”

“Because I didn’t want to overwhelm you. I wanted you to focus on healing.” sagot niya, ang mga mata niya ay seryoso. “I just wanted to be there, kahit na hindi mo alam. It made me feel better knowing you were safe.”

Nang marinig ko iyon, parang may umagos na init sa dibdib ko. “Thank you for being there, even when I didn’t know it,” sabi ko, ramdam ang pagmamalasakit na ipinakita niya.

“Always, Seah. I’d do anything to keep you safe,” sabi niya, at lumapit siya sa akin, parang gusto akong yakapin. “And I’ll keep doing it, no matter what.”

Kahit na may mga alalahanin sa hinaharap, sa mga salitang iyon, parang lumakas ang loob ko. Naramdaman ko ang seguridad sa kanyang presensya, at alam kong sa kabila ng lahat, hindi ako nag-iisa.

“Two years, Seah,” sabi ni Travis, ang tono niya ay puno ng damdamin. “You were in a coma for two years. I watched you struggle.”

Naramdaman ko ang bigat ng kanyang mga salita, at ang puso ko ay parang umandar ng mas mabilis. “I didn’t know it was that long,” sagot ko, nahihirapan habang iniisip ang mga araw na nawala sa akin.

“Yeah, it was tough. I was there every day, hoping you’d wake up,” sabi niya, ang boses niya ay may kaunting lungkot. “I never left your side. I wanted to be the first face you saw when you opened your eyes again.”

“Travis…” sabi ko, naguguluhan at naguguluhan. “I had no idea you were that dedicated.”

“I had to be. You’re important to me, since the day i saved you!” sagot niya, ang mga mata niya ay puno ng tapat na damdamin. “I couldn’t just sit back and do nothing. I knew that you would fight through it.”

I felt a wave of emotions wash over me. “I can’t believe you did that for me. It means so much,” sabi ko. “But? Niligtas mo ko?"

“It was,” sagot niya, pumikit at huminga ng malalim. ".... I just wanted to know you were okay.

“Thank you for always saving me!,” sagot ko.

“Just know that I’ll always be here, no matter what happens in the future,” sabi niya, ang kamay niya ay dumikit sa aking balat. “We’ll face everything together. Ligtas ka sa tabi ko.”