Nang makaalis na sila Travis at ang mga tauhan niya, hindi ko mapigilang mapangiti sa mga nangyari. Parang hindi pa rin ako makapaniwala na muntik na... pero dahil naistorbo kami, napapailing na lang ako.
Bumalik na lang ako sa kwarto ko para makapagpahinga na rin. Habang naglalakad ako pataas, hindi ko mapigilan ang init na kumakalat sa buong katawan ko. Napahawak ako sa aking labi, na para bang naroon pa rin ang init ng sandaling iyon—kahit na hindi natuloy ang halik niya.
Pagdating ko sa kwarto, humiga ako sa kama at tumitig sa kisame, iniisip ang mga sinabi ni Travis. Parang hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. Kilala ko siya bilang seryosong tao, pero may mga sandali rin palang kaya niyang maging ganoon... sweet.
Napabuntong-hininga ako, pilit na pinapakalma ang puso ko. "What’s happening to me?" bulong ko sa sarili, nalilito at kinikilig sa mga nangyayari.
Sa labas ng bintana, naririnig ko pa ang tinig ni Travis na nakikipagusap sa kanyang mga tauhan. Alam kong kailangan niyang unahin iyon, pero sa isang banda, parang hindi ko na rin mapigilang hintayin ang susunod na pagkakataong kami na lang dalawa.
Habang nakahiga ako sa kama, narinig kong bumukas ang pinto sa ibaba. Napaisip ako kung si Travis na ang bumalik, lalo na't tahimik na sa labas at tila nakaalis na ang mga tauhan niya. Hindi ko alam kung bakit bigla akong kinabahan at kinilig nang sabay.
Bumangon ako at sinilip siya mula sa itaas ng hagdan. Nakita ko siyang pumasok, mukhang pagod pero nakangiti nang makita ako.
"Seah," tawag niya, at tumingala siya para makita ako. "Bakit nandyan ka lang? Natatawa ka pa rin ba sa nangyari kanina?"
Napalunok ako, pilit na nilalabanan ang kilig. "Hindi ko naman sinasadya! Nakakatawa kasi ang timing nila," sagot ko, sinusubukang magmukhang kalmado.
Naglakad siya palapit sa akin, ang mga mata niya ay nakatutok lang na para bang hindi natapos ang sandali kanina. "Well," sabi niya, dahan-dahang lumalapit, "now that they’re gone... we're alone again."
Napalayo ako ng kaunti, hindi dahil sa takot kundi dahil sa kaba na nararamdaman ko. "So... what now?" tanong ko, medyo nabubulol pa.
Ngumiti siya, ang mga mata niya ay kumikislap na parang may sinasabi pa siya na hindi niya binibigkas. "We could... pick up where we left off," bulong niya, ang boses niya ay halos bulong nalang.
Ramdam ko ang init sa pisngi ko, at hindi ko alam kung paano itatago ang pamumula ko. Nag-aalangan pa rin akong lumapit, pero hindi ko rin maiwasang maghintay sa susunod niyang gagawin. Tumigil siya sa harap ko, malapit na malapit, halos magkadikit na ang mga katawan namin.
"Seah..." bulong niya ulit, at tila hinihintay lang niya ang kahit anong sagot mula sa akin.
"Travis!" saway ko, pilit na pinipigilan ang kilig na nararamdaman ko habang pinupunasan ko ang pisngi kong nag-iinit. Pero hindi niya inalis ang tingin niya sa akin, na para bang natutuwa siyang makita akong naiilang.
"Liligo muna ako!" paalam ko sa kanya.
————
Bago pa man ako makapasok sa banyo, nakita kong nag-aayos na si Travis, para bang may pupuntahan ulit.
“Seah, I’ll be out for a while,” sabi niya, tinatapos ang pagbutones ng kanyang jacket. “Don’t worry, I’ll be back soon.”
Tumango ako, medyo nagtataka kung saan siya pupunta, pero hindi ko na rin inusisa. "Alright, ingat ka!" sagot ko bago siya lumabas.
Pagkaalis niya, nagdesisyon akong mag-shower para matapos na rin agad.
***
Pero nang matapos na ako, saka ko lang naalala na wala akong damit. Napailing ako, agad na nagpasiya na wala akong ibang choice kundi kumuha ng kahit ano sa kwarto ni Travis.
Lumabas ako ng banyo at diretso sa kwarto niya, hinahanap ang closet. Nang mabuksan ko ang mga damit niya, napili ko ang isang puting polo na alam kong aabot hanggang hita ko. Bahagya akong natawa, iniisip kung ano ang magiging reaksyon ni Travis kapag nakita niya ako na suot ang isa sa mga damit niya.
Isinuot ko ang polo, at dahil malaki ito sa akin, umabot nga ito sa tamang haba para maging parang mini-dress. Nakatitig ako sa salamin, hindi ko maiwasang mapangiti. Parang nakakatawang isipin na suot ko ang damit niya—pero sa isang banda, may kakaibang kuryente din.
Pagkatapos ng ilang oras, narinig ko ang pagbukas ng pinto sa ibaba. Agad akong lumabas ng kwarto at naglakad papunta sa sala, nag-iisip ng sasabihin sa kanya at kung paano ipapaliwanag na sinuot ko ang polo niya.
Nang makita niya ako, natigilan siya. Halatang tulala siya habang nakatingin sa akin, ang mga mata niya ay kumikislap sa gulat, na may halong... paghanga. Hindi siya gumalaw o nagsalita, para bang hindi siya makapaniwala sa nakikita niya.
“Uh, Travis?” sabi ko, kinakawayan siya para matauhan, habang pilit na pinipigilan ang ngiti ko. “Hey, nakabalik ka na pala.”
Pero hindi pa rin siya nagsalita. Nakatingin lang siya sa akin, at ramdam ko ang mga mata niyang sinusuri ang bawat detalye habang suot ko ang polo niya, na halos abot lang hanggang sa itaas ng mga tuhod ko. Parang nag-aapoy ang buong katawan ko sa titig niya, lalo na sa paraan ng pagtingin niya.
Pilit kong inalis ang pagkailang ko. "Wala kasi akong ibang damit kaya kinuha ko muna ‘to," paliwanag ko, tumitingin sa sahig dahil hindi ko kayang tumitig sa kanya nang direkta.
Sa wakas, napatitig siya sa akin, nag-blink na parang natauhan. "I… uh… you look… good," bulong niya, ang boses niya ay tila namamaos, halatang apektado siya sa nakikita niya.
Nagulat ako sa sinabi niya, at halos hindi ko mapigilan ang pamumula ng pisngi ko. "Thanks, I guess?" sagot ko, medyo naiilang pero masaya rin.
Lumapit siya nang kaunti, ngunit tila hindi pa rin makawala sa pagkakatitig. “I didn’t expect… I mean… that you’d look this good… in my clothes,” sabi niya, ang tono ng boses niya ay mababa at halos pabulong.
Dahan-dahan siyang lumapit sa akin, at bigla kong naramdaman ang kaba na tumitibok sa dibdib ko. Halos hindi ako makagalaw sa kinatatayuan ko, parang natutunaw ako sa bawat hakbang niya papalapit.
Ramdam ko ang bigat ng tingin niya, na para bang sinusuri ang bawat galaw ko, bawat hingang nilalabas ko. “Seah…” bulong niya, napakalapit na niya ngayon. Halos magkadikit na kami, at ang mga mata niya ay nakatuon lang sa akin, puno ng init at... di ko maintindihan, pero may kung ano sa kanyang titig na nagpapakaba sa akin.
Napatingin ako sa sahig, sinusubukan kong itago ang namumulang pisngi ko, pero alam kong ramdam niya ang epekto niya sa akin. Hindi ako makatingin nang diretso sa kanya, pero pakiramdam ko ay mababasa niya ang iniisip ko.
Hinawakan niya ang kamay ko, at ang simpleng pagkakadampi ng kanyang palad sa akin ay parang kuryente na dumaloy sa katawan ko. “You don’t have to be nervous, Seah,” bulong niya, napakalapit na ng mukha niya, halos nararamdaman ko na ang init ng kanyang hininga.
Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko. Pakiramdam ko ay natatrap ako sa mga mata niya. Pero kahit kinakabahan ako, hindi ko rin gustong lumayo.
“Are you… okay?” tanong niya, may halong pag-aalala at isang matamis na ngiti na parang iniingatan ako sa bawat salita niya.
Tumango ako, kahit na ang totoo ay hindi ako makapag-isip nang maayos. “I… I’m fine,” sagot ko, pero alam kong halata sa boses ko ang kaba.
YOU ARE READING
Dangerous Love
Romance»TagLishStory A love tested by dangerous events, pushing them to their limits to prove their loyalty and courage. Could you still love someone knowing the risks involved? Would you sacrifice your dreams, your safety, and even your life for the perso...
