Naramdaman ko naman ang tama ng alak.
"Just don't go anywhere when you're alone, especially when you're drunk." he said, his voice serious but with a hint of concern.
I rolled my eyes, trying to lighten the mood. "Oh, come on! I can handle myself. Besides, I'm cute when I'm tipsy!"
He chuckled softly, and I could see the corners of his mouth twitching into a smile. "Cute or not, it doesn't mean you're safe. You never know what might happen."
I took a step closer, feeling a mix of defiance and something else-something thrilling. "You worry too much. I mean, look at me! I'm perfectly fine."
He raised an eyebrow, a teasing glint in his eyes. "Fine? Look at your self!"
"Okay, it was an accident." I admitted, biting my lip to suppress a grin. "Who are you ba talaga? I want to know you pangalan but hindi mo naman sinasabi! May pangalan kaba?
"You're drunk!" he replied, his gaze piercing but playful. "Just promise me you won't get into trouble next time. It's not fair to keep rescuing you."
"Rescuing me? I thought you enjoyed playing the hero," I said with a smirk, leaning slightly closer. "You must like it, or you wouldn't keep showing up."
He looked at me for a moment, and there was a spark in the air between us. "Maybe I do. But you've got to learn to take care of yourself too."
"Deal," I said, feeling a warmth spread through me. "But only if you promise to keep saving me when I really need it."
His expression softened. "I'll always be there. Just... try not to make it a habit, alright?"
-----
As we started to leave the cove, he kept a steady hand on my back, guiding me carefully over the rocky terrain. I felt the warmth of his touch and tried to ignore the fluttering in my stomach.
"Why do you keep looking at me like that?" he asked, glancing over his shoulder with a playful smirk.
"Like what?" I feigned innocence, though I knew exactly what he meant.
"Like I'm some kind of mystery you want to solve," he replied, a teasing lilt in his voice.
Just then, I gave him a light smack on the arm. "Stop acting so cocky! I'm just trying to figure out why you keep saving me."
He smirked,raising an eyebrow.
I shrugged, unable to hold back a grin. "What can I say? You're just too mysterious for your own good. Who are you ba kasi talaga? Sumasakit na ulo ko kakaisip sayo,alam mo ba yon?"
"Iniisip mo ako?" tanong niya.
"Iniisip? Ikaw? Kelan ko sinabi?" I laughed, unable to resist. "But you still haven't told me your name!"
He paused, his expression shifting to one of seriousness.
I sighed, feeling a mix of frustration and curiosity. "Ano pangalan mo? Sabihin mo na kasi!"
He smiled, his eyes locked onto mine. "Trabaho kong protektahan ka,hindi ipakilala ang sarili ko."
Hinampas ko siya dahil hindi ko nagustuhan ang sagot niya.
"Don't Hit me again or else i won't tell you my name." sambit niya ng mag diin sa kanyang boses.
"Im sorry,i..i—just didn't like your answer." saad ko.
"I'm Travis!"
"Travis?" ulit ko. "Nice name."
"Alright,tigilan mo na kakatanong." sambit niya, ang tingin ay seryoso na. "Just remember, I'll always be around to save you."
"You're my hero!" sagot ko.
"Just stay safe, okay? Especially when you're alone." sabi niya, ang boses ay naging seryoso.
"Don't worry! I'll take care of my self na." sagot ko, na may halong saya at pangako.
"Good!" rinig kong sambit niya.
Habang naglalakad kami, bigla akong natalisod sa bato at nahatak ko siya patungo sa akin. Sa isang iglap, bumagsak ako sa kanya at nagtagpo ang aming mga labi.
Nabigla ako sa nangyari, at parang ang mundo ay huminto sa paligid namin. Ang kanyang mga mata namin ay tila nagtagpo rin, at sa loob ng ilang segundo, tila wala nang iba pang tao kundi kami. Ang puso ko ay mabilis na tumibok, at ang mga labi niya ay nakadikit pa rin sa akin, na tila may kuryenteng dumadaloy sa pagitan namin.
Mabilis akong tumayo at humiwalay sa katawan niya.
"Oops! Sorry!" sabi ko na may na halong kahihiyan.
Tinitigan niya lang ako at walang sinabi na kahit ano.
Tara na!" sagot ko, nakangiti, na para bang naisip kong kaya kong ibalik ang lahat ng nangyari. "Baka hinahanap na nila ako!" dagdag ko.
"Let's go!" sabi niya, ngunit may ngiti sa kanyang labi.
"O-okay!" sagot ko, muling lumapit sa kanyang tabi.
Habang naglalakad kami, pakiramdam ko ay parang ang bawat sandaling kasama ko siya ay ligtas ako at tila mas excited ako sa mga susunod na mangyayari sa aming dalawa.
Nang makabalik kami sa cottage. Bigla naman siyang nagtanong.
"Are you okay?" tanong niya, medyo nag-aalala pa rin sa nangyari sa Cove.
"Yeah, I'm fine. Thanks for earlier," sagot ko habang naglalakad kami patungo sa cottage.
"Just making sure you're safe." sagot niya, at sa kanyang tono, may kaseryosohan ang naramdaman ko.
Pagdating namin sa cottage, nakabukas ang mga ilaw at ang ingay ng tawanan mula sa mga kaibigan namin ay umabot sa aming mga tainga. "Well, enjoy the party. I'll see you around," sabi niya, at bago ko pa siya masagot umalis na siya agad.
"Wait!" tawag ko sa kanya pero hindi na siya huminto. Parang naglalaho siya sa dilim.
Napatingin ako sa cottage, at kahit abala ang lahat sa mga laro at tawanan, feel ko may kulang parin. Napailing nalang ako, pinilit na alisin ang mga negatibo kong iniisipm
"Seah! Tara na, mag-inuman tayo!" tawag ni Frea, na nagdala ng mga baso at inumin."Kanina ka pa namin hinihintay!"
"Coming!" sagot ko, ngunit hindi maalis sa isip ko ang biglaang pag-alis ni Travis.
Nabalot ng hiyawan,kantahan at tawanan ang paligid. Sobrang saya ng moment na'to kasama ang mga kaibigan ko. Tunog ng mga naguumougan na bote ang bumabasag sa katahimikan.
"Cheers!" sabay- sabay naming hiyawan.
"Wooo!!!"
"Sobrang saya ng party na'to!"
"Let's dance!"
"Lasing na ako!"
Sigawan ng mga kasama ko. Napapangiti nalang ako ng hindi ko namamalayan.
Sana hindi na matapos ang ganito kasayang alaala.
YOU ARE READING
Dangerous Love
Romance»TagLishStory A love tested by dangerous events, pushing them to their limits to prove their loyalty and courage. Could you still love someone knowing the risks involved? Would you sacrifice your dreams, your safety, and even your life for the perso...
