KABADAYI BxB

24.

Gördüğü kızla derin bir nefes aldı Matteo. Demek gelmişti.

Bunu içten içe seviniyordu aslında çünkü onunla konuşmak istiyordu oğlan.

Hamza Kemal’i yanına geçerken Keriman da Matteo ve Neriman'ın yanına geldi.
Gülümsüyordu genç kız, sanki hiç bir şey olmamış gibi.

“Çok güzel olmuşsun Matteo” dedi Keriman.

Bu iltifatla bir an için ne diyeceğini bilemedi oğlan.
“Teşekkür ederim” diyebildi en sonunda.
Keriman'ın hali Matteo için tuhaftı. Hiçbir şey olmamış gibi davranıyordu.
Elbette onun bu halleri Matteo ve Neriman dışında kimsenin tuhafına gitmiyordu.

Nişan merasiminde öyle çok kişi yoktu. Gülnihal Hanım’ın bir kaç tanıdığı ve Ustura Kemal’in yakın arkadaşları vardı toplasan on beş- yirmi kişilerdi.

Gece böyle devam ederken Matteo daha fazla dayanamadı ve Keriman’a döndü.
“Biraz konuşabilir miyiz Keriman?”

“Elbette” dedi genç kız başını yerden kaldırarak.

O sırada dalgın bir şekilde Hamza’yı izleyen Neriman bu sözlerle hemen kendine gelip.
“Bekleyin geliyorum” dedi.

"Yalnız"

Genç kız oğlana doğru yaklaşıp sessiz bir şekilde kulağına fısıldadı “ Ne yapmaya çalışıyorsun Matteo? Bir tatsızlık çıkmasın”

“Merak etme” dedi Matteo.
Onlar beraberce salondan çıkarlarken Neriman da annesine açıklama yapıyordu.

Keriman, oğlanın kendisini buyur etmesiyle yan odalardan birine girdi.
Matteo kapıyı kapatırken bilerek çok yavaş davranmıştı.
Nihayet genç kızla karşı karşıya kaldığı zaman ilk konuşan Matteo oldu.

“Keriman ben-”

“Dur Matteo. Sen söyleyebileceklerini zaten mektupta söyledin. İzin ver ben konuşayım” dedi Keriman sakin çıkan bir sesle.

Matteo kızın bu isteğine uyarak sustu ve bütün dikkati ile onu dinlemeye başladı.

“Mektubunu okurken ne kadar şaşırdığımı anlatamam. İlk başta yanlış anladığımı düşünerek daha ilk satırı tekrar tekrar okudum. Mektupta bana her şeyi olduğu gibi yazman... Yazılanların beni üzmediğini söyleyemem ama yine de teşekkür ederim”

“Ben... Her şey çok hızlı oldu Keriman. Ben Kemal’i seviyorum. Gerçekten seviyorum”

“Anlıyorum Matteo. Ve farkındayım da, sen Kemal’i benden çalmadın. O hiç bir zaman benim değildi meğersem hep seninmiş. Buna üzülmedim değil ama bu durumu değiştiremem”

Sıcak bir gülümsemeyle baktı oğlana genç kız ve konuşmaya devam etti. “Kemal’i seviyordum ama o artık sevebileceğim bir durumda değil. Eğer Kemal beni biraz olsun sevseydi bunun için mücadele ederdim ama... o sadece seni seviyor. Bugün onu ilk defa bu kadar mutlu gördüm. Sana kimseye bakmadığı kadar güzel bakıyordu, bunu bile bile asla aranıza girmeye çalışmam”

Evet bu olanlardan dolayı üzgündü genç kız, hem de çok üzgündü ama yapabileceği bir şey de yoktu ki.
Keriman gururlu bir kızdı tıpkı rahmetli babası gibi, onu istemeyen başkasını seven bir adamın peşinde koşmazdı hele ki o adam şimdi başı bağlı biriyse.

“Belki inanmayacaksın ama ben hâlâ seninle arkadaş kalmak istiyorum Matteo. Sen benim için gerçekten sayılı özel kişilerdensin”

Konuşmanın bu noktasına kadar hiçbir şey söylemeyen oğlanın bu sözlerle gözleri dolmuştu. Genç  kıza inanıyordu çünkü onu tanıyordu.
Yanına yaklaşıp boynuna sarıldı Keriman da ona karşılık verdi.