Taking Chances

CHAPTER 39 - Starting Over Again

*** ALL RIGHTS RESERVED ***

Comment naman dyan =)

__________

VICTORIA

Madilim na nang magising ako. Bigla akong na disorient. Bakit walang ilaw. Hindi ba't nasa ospital pa ako?

"Shhh, Princess." Boses yun ni Matt. Naramdaman nya siguro akong gumalaw.

"Matt?" Naramdaman kong tumayo siya mula sa pagkakahiga sa tabi ko at hinawi ang kutina. Doon ko lang naalala na nasa bahay na pala nya ako. "Anong oras na?"

"Six."

That meant I already missed the chance to be with my daughter this afternoon.

"I already called the hospital and told them that you can't make it this afternoon."

"But..."

"Shhh... you still need to rest."

Bumalik sya sa tabi ko at hinawakan ang mga kamay ko. Sinubukan ko yung bawiin mula sa pagkakahawak nya pero nabigo ako. Iniiwas ko ang tingin ko sa kanya at pinagmasdan ko ang mga kamay namin.

"Victoria, I meant every word I said before you gave birth. And I am sorry you had to go through all that pain just because you chose to love me. I am sorry too dahil paulit ulit kitang nasaktan, pero gagawin ko lahat para makalimot ka at mawala ang sakit. Hangang sa mga masasayang alaala na lang ang natitira."

Napatingin ako sa mga mga mata nya. Alam kong sincere naman sya sa mga sinasabi at sa mga ipinapakita nya sa akin. At alam ko rin na sobrang mahal ko si Matt.

Hinawakan ko ang pisngi nya at hindi ko napigilan ang sarili ko. 'Tikim lang promise.' Yan ang sinabi ko sa sarili ko bago ko pa inilapat ang ang mga labi ko sa kanya.

Hindi ko alam kung anong nagtulak sa akin but I don't regret a thing because I missed kissing him.

Noong una ay nabigla pa si Matt. Siguro dahil halos hindi ko naman sya kinakausap noong nasa ospital kami. And now, I am initiating a kiss.

Pero hindi nagtagal ay he took the lead from me. He was so gentle, as if kissing me for the first time. Hindi ako nakatiis. Hinapit ko sya sa batok at mas inilapit sa akin. Maya maya pa ay naramdaman ko ang kamay niya na unti unting umaakyat papunta sa may dibdib ko.

Hindi ko mapigilan ang pag unggol ko lalo pa when Matt started to knead my breasts and pinch my nipples.

And then he stopped. Bahagya niya akong inilayo sa kanya. It took me a moment to catch my breath.

Umiwas ako ng tingin sa kanya. Ayokong makita ni Matt kung gaano ako ka-confused. Hindi ko maintindihan kung ano ang nagyari.

A few hours ago, I was crying so hard I literally passed out. And then pag gising ko hindi ko mapigilan ang halikan at hawakan sya.

Ito na ba yung postpartum depression? I really don't know. Ang alam ko lang ngayon, sobrang confused ko.

Una, hindi ko maintindihan kung bakit ko sinimulang halikan si Matt. Pero ang mas hindi ko maintindihan ngayon ay kung bakit bigla na lamang siyang tumigil.

Mas lalo akong nalito nang hapitin ako ni Matt papalapit sa kanya at idinantay ang ulo ko sa balikat nya.

Nanatili kami sa ganoong posisyon ng ilang segundo... minuto. Hindi ko na alam. Ang tanging alam ko lamang ng mga oras na iyon ay ramdam ko ang tibok ng kanyang puso.

It kept my own heart in a steady pace. Yung parang kumakalma ako dahil nararamdaman ko kung gaano sya ka-steady.

Nakakatawa dahil kailan lang ay parang batang ligaw at walang direksyon. At ngayon, he became my strength mula nung ipanganak si Sky.

"Princess, look at me." Iniharap ako ni Matt sa kanya, "I'm sorry I had to stop."

Di na ako nag iwas ng tingin sa kanya. I vowed to try to make this work. Hindi naman puedeng lagi na lang akong umiiwas. Narinig ko na lahat ng gusto kong marinig sa kanya that day when I gave birth.

But that was also the game changer. I lied to him just so he would never be able to hurt me again.

At least sya, he told me to stay away from him as far away as possible and that he never wants to see me again.

Ako yung nagpumilit na kitain sya. To make him listen, and in the process I almost lost Sky when I saw him with some girl.

Sana hindi ako sumuko. Sana hindi ko sya pinaniwala kami na ni Jason. Sana hindi ko sya pinaniwala na nawala ang anak namin.

Pero tapos na ang lahat ng iyon.

Sumugal sya kahit sa isip nya ay buntis ako sa iba. Sumugal syang sabihin sa akin na mahal niya ako at handa syang pakasalan ako.

Kung sya nga nagawa nyang gawin iyon, bakit napakahirap sa akin na magtiwala uli sa kanya? Na bigyan sya ng isa pang pagkakataon?

"Princess?" Muli kong narinig na tinawag nya ako. "I'm really...."

Tumingin ako sa mga mata nya. Hindi ko na sya hinayaang magsalita pang muli. "Matt, wait. Hayaan mo muna akong sabihin ito. Whatever your reasons are klaro sa akin ngayon na para din sa akin ang ginagawa mo. I might not be ready for that kind of intimacy that I initiated, physicaly and emotionally."

He was intently looking at me as if trying to weigh things.

"Well, I might not be ready for that but I am ready to try. Ready to at least give us a chance. We can start over."

______________

Simula nung araw na yun ay tinotoo namin ni Matt yung usaping pagsisimula uli. Balik sya sa pagiging maalaga minus yung pagiging possessive nya.

Alam kong sobra ang pagpipil nya lalo pa pag inaasar sya nina Jason at Hans.

Hindi ko din maintindihan ang trip ng dalawang yun. As if pinupush nila si Matt to his limits. Pero he remained cool. Siguro by now na-realize na din nya na wala namang dahilan ang pagseselos nya.

Hay salamat na lang din at natauhan na sya, ang weird lang din kasi ng mga pagseselos na ginawa nya. Lalo pa at talaga namang tatay ko pa ang sobrang pinagselosan nya.

Buti na lang sa halos dalawang linggo namin dito sa condo ay maayos naman silang dalawa ng tatay ko pag bumibisita sya.

Although ramdam ko pa rin yung wall na itinayo nya sa kanila ni Matt. At in fairness naman kay Matt, nakikita ko na nagrereach out sya kay Papa. Ang hirap lang din siguro para sa kanya na basta basta na lang tanggapin si Matt matapos lahat ng nangyari.

Nagpapasalamat na nga lang din ako at napapayag ni Matt si Papa na dito ako sa kanya umuwi.

________

24 November 2015

A/N: Hanggang dito na lang muna ha? Honestly, hindi ko na alam kung paano ko pa ito matatapos. Medyo di ko na talaga loves si Matt. Di na ako kinikilig sa kanya. Pero pasasaan ba at matatapos ko din to. And hopefully, bumalik na yung sweetness at landian nila ni Victoria.