Το Ημερολογιο

2

Ο θανατος της Rose ηταν το χειροτερο πραγμα που μου συνεβη ποτε. Ολα εγιναν τοσο γρηγορα. Τοσο ανυποψιαστα. Και κανεις φυσικα μπορει και να μην ειχε καταλαβει οτι θα γινοταν. Μπορει η Rose να εστελνε απεγνωσμενα σηματα βοηθειας αλλα να μην τα λαμβανε κανενας. Ουτε εγω.

Δεν ειναι ομως ωρα να αναλυσουμε τι επρεπε να γινει η οχι. Το θεμα ειναι οτι πριν απο μερικες μερες η Rachel, η αδερφη της Rose, χτυπησε το κουδουνι της πορτας μου δινοντας μου ενα ημερολογιο. Στην αρχη δεν καταλαβα τι ηταν ή ποιανου ήταν. Δεν μπορειτε να με αδικησετε παντως. Αγνοωντας την υπαρξη ενος τετοιου ημερολογιου και με την ξαφνικη επισκεψη της αδερφης της πρωην κοπελας μου... εεε τα ειχα λιγο χαμενα.

Το ζητημα ειναι οτι εχει ερθει η ωρα να το διαβασω. Δεν μπορω να το εχω σε αναμονη αλλο. Αλλα φοβαμαι. Φοβαμαι να το διαβασω. Νιωθω σαν να παραβιαζω τον προσωπικο της χωρο. Τα μυστικα της. Αλλα βεβαια δεν ειναι εδω για να μου υπενθυμισει κατι τετοιο.

Το ημερολογιο ξεκιναει απο την ημερα που πρωτογνωρισα την Rose. Φαινεται οτι οπως και σε μενα, ετσι και σ'εκεινη, η μερα εκεινη ηταν αξεχαστη.

"Αγαπημενο μου ημερολογιο,

ειναι η πρωτη φορα που αφηνω τις σκεψεις μου να αποτυπωθουν σε χαρτι. Ποτε δεν ενιωθα ανετα με το να αφηνω στοιχεια της προσωπικης μου ζωης τοσο απροστατευτα. Δεν θελω κανεις να γνωριζει, ή σε αυτη την περιπτωση να μαθει τι βρισκεται κρυμμενο στο κεφαλι μου. Μπορεις να με πεις εγωιστρια ή εγωκεντρικη. Ισως να ειμαι, ισως και οχι.

Ο λογος που σου γραφω λοιπον ειναι αγνωστος. Δεν εχω αλλαξει ουτε ξυπνησα το πρωι με την ιδεα να αρχισω να γραφω σε ημερολογιο. Ισως αυτο που συνεβη σημερα να με εκανε να αποφασισω οτι υπαρχουν αυτες οι αναμνησεις που δεν θελεις να ξεχασεις. Που θελεις να τις θυμασαι για παντα.

Σημερα λοιπον, ενω η μερα προμηνυοταν βαρετη, ετσι και ηταν. Εκτος απο μια στιγμη. Δεν θα εντυπωσιαστεις σε ενημερωνω. Ουτε κι εγω ξερω γιατι τη θεωρω τοσο σημαντικη οσο ν'αποφασισω να τη θυμαμαι "για παντα".

Σημερα λοιπον, ενω περπατουσα σ'ενα διαλειμμα με σκοπο να παω στην ταξη μου, καποιος σκονταψε πανω μου και το αποτελεσμα ηταν οτι κρατουσα στα χερια μου να πεσει. Σε αντιθετη περιπτωση θα ειχα εκνευριστει σε σημειο να βρισω τον αγνωστο που ηταν τοσο ηλιθιος ωστε να πεσει πανω μου, αλλα δεν το εκανα. Δεν το εκανα γιατι ο αγνωστος, εκτος απο ευγενικος, ηταν και πανεμορφος.

Συνηθως δεν εντυπωσιαζομαι ευκολα απο τα αγορια, αλλα εδω η περιπτωση ηταν διαφορετικη. Τα ματια του, το πιο υπεροχο πρασινο που εχω δει ποτε στη ζωη μου, σε μαγνητιζαν σε βαθμο που δεν ξεκολλουσες, ενω τα χειλια του ηταν τοσο ροζ που... ενταξει εδω ζηλεψα γιατι μεταξυ μας κανενα λιπ γκλος δεν θα μπορεσει ποτε να κανει τα χειλια μου ετσι....

Δεν μπορω να συνεχισω αλλο. Τα δακρυα μου εχουν μουσκεψει μεχρι και την μπλουζα μου. Τα αισθηματα ηταν αμοιβαια. Με ειχε προσεξει, οσο την ειχα προσεξει κι εγω, σε σημειο να αποφασισει να αρχισει ημερολογιο. Για ποιον; Για εμενα.

Για εμενα.

Παντα φαινοταν οτι δεν ενδιαφεροταν. Οποτε τυχαινε και συναντιομασταν σε διαδρομους, οποιαδηποτε προσπαθεια μου για συζητηση επεφτε στο κενο. Ηταν λες και δεν αντεχε την παρουσια μου.

Ειχε γινει εμμονη ιδεα μου. Ολα αυτα βεβαια σταδιακα. Οι σκεψεις μου περιστρεφονταν γυρω απο αυτην. Ηταν λες και με ειχε μαγεψει. Ειχα φτασει σε σημειο να την παρακολουθω. Καθε της κινηση, καθε της λεξη. Φαινεται οτι ημουν καλος, γιατι δεν με ειχε καταλαβει. Ή ετσι ηθελε εκεινη να πιστευω.

Να την πλησιασω ηταν το δυσκολοτερο πραγμα που εχω πετυχει ποτε. Οταν εγινε, δεν το καταλαβα καν. Ηταν μεθυσμενη. Ημασταν σε ενα παρτι μιας αδερφοτητας. Η επομενη σελιδα του ημερολογιου της ειναι αφιερωμενη σε αυτο.