Το Ημερολογιο

|Αφιερωμενο|

Αυτο το κεφαλαιο δεν ειναι μερος της ιστοριας. Στο προηγουμενο, μιας και ηταν Χριστουγεννα ηθελα να γραψω κατι χαρουμενο. Γιατι τα Χριστουγεννα υπαρχουν για ακριβως αυτο το σκοπο. Να φερουν τους ανθρωπους πιο κοντα. Θα ελεγε κανεις οτι ειναι μια ευκαιρια επανενωσης ολης της οικογενειας μεσω "βαρετων" τραπεζιων και αδιακριτων πολλες φορες συγγενων, που βλεπουν για παραδειγμα τον Harry Styles στην οθονη του κινητου σου και νομιζουν οτι ειναι το αγορι σου. (ενα μεγαλο ευχαριστω στη νονα μου)

Τελος παντων. Εκτος ομως απο τις χαρες που σου προσφερουν αυτες οι διακοπες, σου δινουν επισης την ευκαιρια να εκτιμησεις περισσοτερο καποια πραγματα. Βρισκομαστε στον τελευταιο μηνα του 2015. Τοσες στιγμες, τοσες εμπειριες και τοσα αλλα πραγματα που μπορει να εζησες η και οχι ανηκουν στις αναμνησεις αυτης της χρονιας.

Υπαρχουν ανθρωποι που οταν τους ρωτησεις θα σου πουν οτι το 2015 ηταν μια απο τις καλυτερες χρονιες τους. Βεβαια, υπαρχουν κι εκεινοι που μονο να ακουσουν το 15, θελουν να ξερασουν. Μπορειτε να πειτε οτι σε αυτη την κατηγορια ανηκω κι εγω. Και οχι, δεν αναφερομαι ΜΟΝΟ σε οτι γινοταν κατα καιρους με τους One Direction -που φυσικα ειχαν μεγαλο αντικτυπο στη ψυχολογια μου, αλλα αυτο ειναι αλλο θεμα.

Ο λογος που αυτη η χρονια ηταν η χειροτερη απο τα 15 χρονια που ζω ειναι οτι εχασα εναν απο τους σημαντικοτερους ανθρωπους της ζωης μου. Τετοιες εμπειριες αλλαζουν ολοκληρωτικα ολη την κοσμοθεωρια σου. Ετσι αλλαξαν και τη δικη μου. Δεν το περιμενα. Ηταν πολυ ξαφνικο.

Το χειροτερο ειναι οτι ημουν προετοιμασμενη. Ηξερα οτι το τελος του θα ερχοταν πολυ συντομα -μια αρρωστια οπως ο καρκινος δεν σου αφηνει πολλα περιθωρια. Στον περιγυρο μου παντα το αντιμετωπιζα με χιουμορ. Το χιουμορ ηταν παντα η αμυνα μου. Αλλιως δεν θα μπορουσα να αντιμετωπισω τα γεγονοτα τοσο ηρεμα. Αν μπορειτε βεβαια να το πειτε ηρεμα.

Ενας χρονος. Ενας χρονος μονο χρειαστηκε για να τελειωσει το μεγαλο κεφαλαιο του θειου μου που λεγεται ζωη. Καταχωρηθηκε και αυτος στο μεγαλο βιβλιο, οπως τοσοι και τοσοι. Ακομα και εμεις σε πολλα χρονια απο τωρα θα αποτελεσουμε κεφαλαιο του.

Αυτος λοιπον ο ενας χρονος περασε σαν αστραπη. Και ημουν διπλα του. Ηθελα να ειμαι διπλα του. Κανενας δεν με αναγκασε. Ηθελα να σπαταλησω καθε λεπτο που ειχα διαθεσιμο μαζι του. Να μπορεσω να γελασω, να συζητησω, να τον ακουσω, να τον χορτασω. Ομως δεν τον χορτασα.