Bait Bus

XI

Medyo may ano pero di naman ganun ka-ano... Ano kasi e... Hahaha!

----------

ALEC

Naghihintay na ako para sa senyas ni Kuya Alfred. Napatagal ang pagkumbinsi nila sa lalaking target nila ngayon. May asawa daw kasi e. Nagiging matapat lang.

Pero ganun din. Kung pumayag man siya o hindi, pagkatapos siyang mapakinabangan, iiwan din siya sa malayong lugar.

"Ano na, Mario? Paghihintayin mo na lang ba ang 25, 000?" tanong ni Kuya Alfred. "Tinaasan ko na. Di ba sabi mo buntis si misis? Maging praktikal ka. Ngayon lang to..."

Litong lito ang lalaking ito. Nung una, gustong gustong hinahawakan ang dibdib ni Ate Vanessa. Nag-iba nga lang ang ihip ng hangin at heto na, wala pang pasukan na nagaganap ay namamatay na sa konsensya.

Nakapag-isip isip sigurong pagtatraydor ang tawag sa gagawin niya.

Di siya umiimik. Mapang-akit na inilagay ni Ate Vanessa ang piring niya. "Huhubaran na kita ah..." aniya at sinimulan na.

Nang makasigurado nang hindi nakakasilip si Mario at ni isang saplot ay wala na, pinalugar na ako ni Kuya Alfred.

"Ganito Mario... Wag ka muna mag-isip ng kahit ano. Enjoy-in mo lang. Tayo tayo lang din naman ang makakaalam nito..." payo ni Kuya.

Apektado ng pag-iisip niya ang libog niya. Kahit papaanong subo ko ay hindi tumitirik ang kanyang alaga. Dinilat dilatan ko ang ulo at nilaro ang mga bola.Wa epek pa rin. Tila ba sumubo lang ako ng mataba at mahabang jelly ace.

Bumusangot ako paharap kay Kuya Alfred. Itinuro ko ang alaga ni Mario na mahimbing pa ang tulog sa mantika. Kumuha siya ng isang mint flavor bubblegum sa bulsa at ibinigay sa akin. Kinain ko na iyon at ngumuya ng ngumuya hangga sa kumalat na ang naghalong lamig at anghang sa loob ng bibig ko.

Mapaglaro kong isinubo muli ang ari niya. Pinipigil niya ang kanyang pag-ungol. Pahihirapan niya pa ba ako bago siya bumigay? Sa wakas ay nabuhay din kalaunan ang kargada niyang napalalim ang tulog.

Katamtaman ang laki pero mataba. Bukang buka na ang bibig ko, maisubo lang iyon. Napapata na ang gilid ng bibig ko. Pinatigil muna ako sandali ni Kuya Alfred at nakipagpalit ng lugar kay Ate Vanessa.

Ipinatanggal niya ang blind fold ni Mario at sinimulan na ang pagkumbinsi para sa susunod na round. Habang kinokonsensya pa nilang dalawa ang lalaki, pinatay ko naman ang inip ko sa pagseselfie kasama ni Kuya Marvin.

"Nakadami na tayo, Lec." ani Kuya Marvin. "Mamaya na lang yan. Baka mabangga pa tayo..."

"Osige po. Magsosolo nalang muna ako." at ni-click ang Snapchat.

Napaghalata kong napapalakas na ang pag-uusap nila. May taasan na ng boses na nagaganap. Sinilip ko sila sa rear view mirror. Isinusuot na ni Mario ang mga damit niya at iritang irita kanila Kuya.

Pilit pa rin kumukuha ng video si Kuya Alfred habang pinipilit si Mario. Naasar siguro siya kaya't kinuha niya ang digicam at inihagis sa likod ng van.

"Putcha!" mura ni Kuya Alfred.

Nakaakma nang bababa si Mario sa van at sumigaw, "IHINTO MO!" Nagiging bayolente na siya. Maaaring pati itong van masira kapag hindi namin siya pinagbigyan.

Huminto sa malapit sa high way ang van. Mabilisan siyang bumaba at lakad-takbong tatawid sa high way.

Pinaandar na ang van subalit bago pa ito makalayo masyado, pinanonood kong tumawid si Mario. Kitang kita kong nabundol siya ng isang mabilis tumakbong sasakyan. Nakapanlulumo. Kinilabutan ako abot hangga batok.

Inabot ni Kuya Alfred ang digicam niya. Mas malulutong na mga mura na ang binibitawan niya nang mapag-alamang basag na ang screen ng gadget.

"Kuya! Ate! Nabangga siya!" sabi ko.

"Sino?" pagtataka ni Ate Vanessa.

"Si Mario!" sagot ko.

Nagulantang ang mga mata ko lalo sa eksenang sumunod. Walang taong tumulong kay Mario at dinaan daanan lang ng ibang mga motorista.

"Kuya? Pakihinto naman to... Balikan natin siya, please..." pakiusap ko kay Kuya Marvin.

"Tumigil ka nga Alexis!" pagsuway ni Kuya Alfred. "Siya na nga itong sumira sa bagay na pinagkukunan natin ng pera! Nararapat lang yun sa kanya!"

"Kuya, please... Kakayanin ba ng konsensya mong makapatay ka?" tanong ko kay Kuya. Mainit sa pisngi ang tuloy tuloy na pag-agos ng luha ko. Hindi ko lang alam kung kaya ko pa siyang mapapayag ng pagmamakaawa ko.

Isang matalim lang na tingin na tila nagsasabi ng 'Hindi pwede.' ang ipinakita niya sa akin. Yumakap ako kay Ate Vanessa. Hinaplos haplos niya ang likod ko.

"Kuya... Palagay ko kailangan nga natin siyang balikan..." suggest niya.

"Vanessa?! Pati ba ikaw? Mag-isip ka nga!" Bulkang umuusok na si Kuya Alfred sa galit.

Lumugar sa tabi niya si Ate Vanessa. "Oo. Kuya, nag-iisip ako... At naisip ko, kung di natin siya tutulungan, sino ang gagawa? Mga pulis? Tapos kapag nagsurvive siya, sasabihin niya ang tungkol sa atin sa mga pulis? Makukulong tayong tatlo pag nagkataon..."

Nagawa naman ng mga salita niyang makonsensya si Kuya. Medyo pilit pero kailangan niyang gawin. "Marvin, balikan mo siya." utos niya.

Mabilis pinatakbo ni Kuya Marvin ang van pabalik sa lugar ng aksidente ni Mario. Nang pagkakataong iyon, dinudumog na siya ng ibang mga nakakita sa kanya.

Nauna akong bumaba ng van at tumabi kay Mario. Dinaramdam na niya ang matinding sakit sa binti niyang bali. May nakausli nang buto at umaagos na palabas ang dugo.

Wala pang tumawag ng ambulansya sa mga sibilyang nakapaligid. Nauna pa ang pagkuha ng mga litrato at post sa networking sites. Utang na loob, mas importante pa ba ang may maistatus?!

Nawalan na ng malay ang lalaki sa tabi ko at mas mabilis pa sa normal ang paghinga.

Sumaklolo na sina Kuya Marvin. Tinulungan siya ng dalawa pang ibang lalaki para isakay sa van. Sumunod ako sa loob na kabang kaba sa kondisyon ni Mario. Di na kami nagtangkang tumawag pa ng ambulansya o mga pulis.

Humarurot ang sasakyan patungo sa pinaka malapit na hospital. Huminto ito sa harap ng Emergency Room. Si Ate Vanessa na ang kumausap sa mga nurse bago ayusin ang mga papeles para sa pagpapaconfine ni Mario.

Susunod sana ako pero hinila ako pabalik ni Kuya Alfred.

"Kuya... Gusto kong makita kung kamusta na si Mario..." sabi ko.

"Dito ka lang. Mapapagastos tayo ng malaki sa kabaitan mo. Masaya ka na?!" mungkahi niya.

"Akala ko bang ginagawa mo ito dahil naaawa ka sa kanya?..."

"Mali ka. Ginagawa ko lang ito dahil sayo ako naaawa! Kung makukulong kami, sinong bubuhay sa iyo?! Kaya mo na ang sarili mo?! Kung di naman dahil sa 'yo, di kami mamomroblema ng ganito."

Parang sinaksak ako sa dibdib sa sinabi niya. Walang salitang lumalabas sa bibig ko.

"Umayos ka Alec, ha? Kung ayaw mong madatnan nalang ang sarili mo sa lugar na di mo alam! Kung hindi lang kita napagkukunan ng pera, matagal na sana kitang pinaiwan sa ibang lugar." banta niya.

"Kuya... Sobra na yan..." awat ni Kuya Marvin.

"Wag mo na kampihan! Buti pa kausapin mo at ako na ang titingin kay Vanessa. Baka dagdagan pa nitong batang ito ang pasakit natin..." sagot ni Kuya Alfred. Pabagsak niyang isinara ang pinto ng van pagkaalis niya.

Nilingon ko si Kuya Marvin.

"Wag ka matakot sa kanya. Di mangyayari yun..." paninigurado niya.

----------

A/N: Tagal din di nakapag-update ah? Miss me? Charot. Daming nangyayari sa mala-tele serye kung buhay. Kaya heto... Osya, pa-vote at comment ah? Mas marami pa ang update na susunod. Salamuch! xoxo~