drabble

[ i heard you were looking like the moon ]

(a/n) te same postacie co w oldYOUNG + doubledrabble, czyli 200 słów, nie 100.

        — Nie ruszaj się — rzuciła słabo, a materac nieco się ugiął. Wsunęła się pod koc, którym był ukryty i przysunęła się do niego, tuląc twarz do jego pleców.

        — Hmm? Co jest? — wyszeptał nieco spanikowany. To była nowa sytuacja; nigdy nie przychodziła do niego w środku nocy i tak po prostu wchodziła mu do łóżka. — Maria?

Zadrżała i mocniej się do niego przytuliła. Zdębiał jeszcze bardziej, a dziewczyna westchnęła i puściła go, przesuwając się do tyłu.

— Spotkałam się z tatą.

No przecież.

Przewrócił się na drugi bok, tak, że teraz był twarzą w jej stronę. Nastolatka cicho wciągnęła powietrze i spojrzała mu w oczy.

— Nie poszło za dobrze, co? — szepnął. Wplótł palce w jej włosy i zaczął się nimi bawić. Kiedy w odpowiedzi dziewczyna po prostu spuściła wzrok, westchnął. — Przykro mi.

— Nie powinno — rzuciła słabo. — Robiłam sobie nadzieję i po prostu...

— Wiem — przerwał jej. — Hej, spójrz na mnie — szepnął. Kiedy dziewczyna zadarła nieco głowę do góry, uśmiechnął się i potarł kciukiem jej policzek. — Jeżeli twój ojciec jest naprawdę tak wielkim idiotą, żeby rezygnować z kontaktu z tak świetną osobą, to wyłącznie jego strata — mruknął.

Zmrużyła oczy, a jej usta przez ułamek sekundy wykrzywiły się w niepewnym uśmiechu. Teo, zadowolony że osiągnął swój cel, ujął w dłonie jej podbródek i nachylił się w ją stronę.

Złożył na jej czole leciutki, ledwie wyczuwalny pocałunek.

(a/n) AAAACHHH.

Teo i Maria. Podobno wszyscy mają swoje dzieci, którzy gdzieś siedzą i czekają; i tak, to oni, to moje dzieci. Pamiętam, jak wymyśliłam ich historie po raz pierwszy, to było takie "duchowy seks" i chwała Bogu, że to mi przyszło do głowy, bo to idealny opis całej historii.

Serio, wymyśliłam im czteroletnią relację. Maria (która nienawidzi być nazywana Marysią) na początku ma lat czternaście, na koniec osiemnaście, Teo (który nienawidzi być nazywany Teodorem) na początku dwadzieścia trzy, na koniec dwadzieścia siedem (I NIE, CHOLERA, NIE SĄ WCALE RAZEM) i---

Muszę kiedyś napisać tę książkę.

Na razie jednak zostały mi tylko drabble...