drabble

[ a million men ]

          Kiedy miałam trzy lata, matka pierwszy raz oddała mnie w ręce innych, a mimo że tego nie pamiętałam, drżę na myśl o tamtym wydarzeniu; podobno płakałam głośniej, niż dziecko w tym wieku powinno, a on cieszył się jak potwór, demon, jakim zawsze był.

          Kiedy miałam siedem lat, matka oddała mnie po raz drugi i tym razem pamiętałam już wszystko — ich delikatne dłonie, ich delikatne słowa i krzyk, i płacz, i wrzask, i strach, przerażający ból, który rozdziera od środka.

          Kiedy miałam dziesięć lat, byłam w stanie zrozumieć pewną ironiczną rzecz: im głośniej płakałam, tym bardziej delikatne stawały się ich gesty.

            Więc ucichłam.

(a/n) piszę co jakiś czas pewny oneshot z pewnego uniwersum, gdzie jedną z bohaterek jest dziewczynka, która była używana przez własną matkę jako prostytutka, bo im młodziej by zaczęła, tym bardziej miała szansę zalśnić. Skupiłam się na jej myślach i... No, wyszło to.

Jedna z najbardziej przerażających zbrodni, jaką można dokonać na człowieku, na dziecku.