drabble

[ efemeryczna ]

          — Efemeryczna — wydukała w końcu. Uniosła wzrok znad książki i spojrzała prosto na niego. — Jestem efemeryczna.

          Zainteresowany jej słowami ściągnął z nosa okulary i też na nią zerknął.

          — W jakim znaczeniu?

          — Złudna.

        — Nie jesteś złudna. Siedzisz przede mną i jesteś najbardziej prawdziwą osobą, jaką spotkałem od lat, nie możesz więc być złudzeniem.

          Przygryzła wargę.

          — Krótkotrwała.

        Pokiwał powoli głową.

          — Tak lepiej, tak — powiedział powoli, a ona spojrzała na niego. Miała czerwone policzki; była zawstydzona. — Ile jeszcze ci zostało?

          — Niecałe trzy lata.

        — Trzy lata — spuścił wzrok. — Dziewiętnaście lat życia to wcale nie aż tak mało.

          Nie mało, ale o wiele za mało, pomyślała.

(a/n) wygryziony fragment jednego z moich opowiadań. dla ciekawych: postacie tutaj mają na imię Teodor i Maria.