psychotic | [türkçe]

1.9

Dehşet içinde Harry'nin cevap vermesini bekledim. Bir yere saldırmamasını umuyor, bunun için dua ediyordum. Çünkü eğer bunu yapsaydı bu onu daha da dengesiz gösterecekti. Bazıları sakin ve rahat olduğu için, onun kendini kontrol altına alabileceğini düşünüyorlardı. Çoğu ise onun başkalarına karşı kontrolsüz olduğunu düşünüyor, ve onun katil olduğuna fazlasıyla kafayı takıyorlardı. Fakat her şeye rağmen, Harry hafife alınıyordu.

Sonunda patladığı zaman içimi bir ürperti kaplamıştı. Daha önceden kavradığı masayı itti, hatta neredeyse fırlattı. Masa yere düşerken kartlar yere saçılmıştı ve bu onun güçlülüğünü açıkça ortaya çıkmıştı. "O çocuk hangi cehennemde?!" diye bağırdı, sesi öfke ve nefretle doluydu. Kafasını çevirerek kafeteryanın her tarafına baktı ve katili aradı, fakat ondan kalan tek bir iz bile bulamadı. Tek bulduğu şey, ona doğru çevrilmiş korkulu bakışlardı.

"Harry, sakin ol," diye rica ettim, fakat sesim beni duyabilmesi için biraz alçak çıkmıştı. Ayrıca dinlediğinden pek de emin değildim. Hastalar dik dik bakıyorlardı, ve bir güvenlik görevlisi bize doğru yürümeye başlamıştı bile. Harry bir olay yaratıyordu; Wickendale'in duvarları ise bunları bir kez daha yaşıyor, kayıtları altına alıyordu. Eğer James'i burada bulabilseydi her şey biterdi; onu yumruklarıyla ölene kadat döver, ve ceza olarak kırbaçlarla yüzleşirdi. Ya da bir yere bağlanır, vücudu elektro şok ile beraber acıyla sızlardı.

Sadece ona ceza verileceği düşüncesi bile, beni korkutmaya yetiyordu. Bunun olmasına izin veremezdim. Duyduğu öfke yüzünden adeta kör olmuş, intikam alma amacı zihnini ele geçirmişti. Onu durduracak kişi ben olmalıydım.

"Harry!" diye bağırdım emir verirmişcesine. İnce kollarımı bulduğum bütüm gücümle onun kollarına yapıştırdım. Amacım onu geriye çekip yüz yüze gelebilmekti fakat boşuna efor harcamaktan başka bir şey yaptığım yoktu. Aslında biraz tereddüt etmişti ve ben bunu avantaj olarak kullanmıştım. İki elimi de yüzüne yerleştirdim ve kafasını aşağıya doğru çekerek bakışlarımızın birleşmesini sağladım. Gözleri kocamandı; göz bebekleri büyümüştü ve etrafında zümrüt yeşili ile çevrelenmişlerdi. Nefesi hala düzensiz ve sesliydi, fakat bir adım daha atmadı.

"Beni dinle!" diye emrettim sertçe; tam olarak gözlerinin içine bakıyordum. Herkes izliyordu, izlediklerini biliyordum. Fakat şu an bu umrumda bile değildi. Şu anda korktuğum tek şey Harry'nin incilmesiydi. "O burada değil," dedim. Sesim, sadece ikimiz duyabilelim diye alçalmıştı. "James burada bile değil. Boşu boşuna öfkelenmek hiçbir işine yaramayacak," diye devam ettim ciddi bir şekilde. "Lütfen, Harry, eğer bir şey yaparsan seni cezalandıracaklar. Canının yanacağı düşüncesine katlanamıyorum."

Çenesi hala kasıktı, ve iki kaşının arasındaki, onları sinirle buruşturmasıyla oluşan kırışıklıklar hala duruyordu. Fakat en azından beni dinliyordu.

"Ve ben de senin canının yanacağı düşüncesine katlanamıyorum," dedi neredeyse fısıldayarak. "Bunu ona öletmeliyim Rose, bunu yapmak zorundayım." Yavaşça gözlerindeki öfke kayboldu, ve yerini bir parça umutsuzluk aldı.

Ben cevap veremeden önce Harry önümden çekilmiş, yanakları parmak uçlarımdan hızla ayrılmıştı. Brian ve Thomas ayrılmamızın nedenleriydi; ikisi de Harry'nin birer kolunu tutuyordu. "Sanırım onu kafesine geri götürsek bu iyi olacak," dedi Brian.

"Üzerimden çekil seni sikik herif," diyerek ellerinden kurtulmaya çalıştı Harry, siniri geri dönerek. Kollarını sağa sola savurup tepinmeye çalıştı, fakat boşuna efor sarfediyordu.

"Harry, bu iyi olacak," dedim, gitmesini söylerken kafamı sallayarak. Ona ulaşmanın bir yolunu bulmalıydım. Eğer giderken hiçbir sorun çıkarmazsa, onun hücresine girip her şeyi anlatabilirdim. Gözlerimdeki ifadenin aynısını taşıyıp taşımadığını bilmiyordum, fakat anlamış gibi görünüyordu. Kafasını salladı; biraz sakinleşmişti. Bana son bir bakış daha fırlattıktan sonra görevlilerle birlikte çıkış kapısına doğru ilerledi.