PAPATYA

Ortalık Karışacak.

Gözlerimi açtığımda Cenker'in mayıştırıcı kokusu burnuma geliyordu.Biraz zorlanarak hareket etmeye çalışıp kalktığımda hala dönmedolapta olduğumuzu görüp korkuyla yine Cenker'in göğsüne yattım.Gözlerim kapalı bir şekilde elimle göğsünü dürttüm.

''Cenker..Artık buradan gidebilir miyiz?'' dedim,titrek bir sesle.Herhangi bir tepsi vermediği için tekrar denedim.''Cenker hadi kalk..'' dediğimde kıpırdanmaya başlamıştı.

''Biraz daha uyuyalım.''deyip kollarını sıkıca sardığında kabul etmek isterdim ama burada bu durumda korkuyordum.

''Cenker hadi ama..''dediğimde telefonu çalmaya başlamıştı.Tek kolunu benden ayırarak ceketinin cebindeki telefona uzandı.

''Efendim?'' dedi uykulu bir sesle.''Ne yapacaksın?...Gülme Doğuş...Kapat şu telefonu...Ne zaman?...Tamam Doğuş geliyoruz kapat...Sonra hesaplaşacağız..''dedi ve telefonu cebine koydu.Görmesemde hissediyordum.

''Kahvaltı hazırmış bizi bekliyorlarmış.'' dediğinde karnıma sancılar girdi.Ben onların yüzlerine bakamazdım ki..Bakardım ama domates renginde bir suratla..

''Gitmesek olmaz mı?'' dedim,yanaklarım yanarken..

''Olmaz Rapunzel..''Dedi,gülümseyerek.

''Gitmeyelim..''dedim,ısrarla.

''Nereye kadar kaçacaksın Rapunzel?'' dediğinde gözlerimi açıp,başımı kaldırıp gözlerine baktım.

''Kaçmak değil...Utanıyorum..''deyip yavaşça omuz silktim.

''Utanılacak bir şey yok.Ben seni korurum.''dediğinde gülümsedim.''Bu şey nasıl duruyor?'' dedim olduğumuz kabine bakarken..Cenker aşağıya bakıp eliyle bir işaret verdi.Kabin aşağıya indiğinde durmuştu.Dönmedolapın karşısındaki küçük klübede bir adam vardı.''Bu saate kadar bizi mi bekledi?'' diye fısıldadım şaşkınlıkla.

''Nöbet günüydü..''dedi.Cenker adama eliyle selam verirken ben de bir gülümseme yolladım.Arabaya geçtiğimizde cama doğru sinip evdekilerle neler konuşacağımızı düşünmeye başladım.Ne diyeceklerdi acaba? Gamze zaten Cenker'i sevdiğimi biliyordu,Ulaş da öyle...Diğerleri de biliyordur..Cenkerle 'biz' olduğumuzu öğrenmişler midir? Ama ikimizde yoksak tahmin edilmiştir.Zaten Cenker onlara üstü kapalı bir şeyler söylediğini söylemişti.Düşündükçe karnıma ağrılar giriyor,yanaklarım yanıyordu..Yaklaşık kırk dakika sonra dün akşam doğum günümü kutladığımız eve gelmiştik.Dün akşam pastamı kestiğimiz yerde büyük bir masa vardı ve üzeri çok güzel donatılmıştı.Bahçede kimse yoktu..Cenker arabayı otoparka park ettiğinde arabadan inmeden,''Korkuyorum..'' dedim,kısık bir sesle.Cenker yüzümü ellerinin arasına alıp,''Korkulacak bir şey yok.''Deyip alnıma bir öpücük kondurdu.Gülmemek için zor durur gibi bir hali vardı.''Ne oldu?'' dedim,yine kısık bir sesle.Halime mi gülmek istiyordu yoksa?

''Senin için zor bir kahvaltı olacak meleğim..''dediğinde neden bilmiyorum yine karnıma ağrılar girdi.Nedenini bilmiyorum mu dedim? Utanıyordum.Hem de çok! 

''Neden ki?''Diye sordum,korkuyla.

''Biraz sonra anlarsın..''dediğinde gülmemek için dudaklarını birbirine bastırıyordu.

''Çok güzel moral veriyorsun.Teşekkür ederim..''deyip somurttuğumda beni kendine çekip saçlarıma öpücük kondurdu.''Korkulacak bir şey yok.Heyecan yapmaman yeterli..'' 

Ayaklarım geri geri gitse de sonuç olarak eve girmiştik.Büyük salonda kimse yoktu.

''Hoşgeldiniz!'' Gamze yüzünde büyük bir sırıtışla merdivenlerden inmiş boynuma atlamıştı.Her zaman neşeliydi ama bu sefer daha bir neşeli..Yanaklarıma öpücük kondurduktan sonra Cenker'in boynuna atlayıp,aynı şekilde onu da öptü.İkimizinde koluna girerek bizi bahçeye yönlendirdi.