PAPATYA

Aşk Unutmazdı.

Multimediada Buket ve Ulaş'ın sarılma gifi var;))

------BUKET-----

Kalbim hızla çarparken, vücudum yanmaya başlamıştı.O kadar uzun zaman olmuştuki...Şimdi bir anda onu karşımda görmek...Bayılacakmışım gibi hissediyordum.Koşup boynuna sarılmak istiyordum ama nasıl yapacaktım? Yapamazdım ki...

Benden bir açıklama bekleyecekti.Ne anlatacaktım ona? Gerçekleri anlatamazdım.Yapamazdım.

Karşımda, olanları kavramaya çalışırcasına bana bakıyordu.Sadece o değil Gamze,Cenker ve Cenker'in yanındaki tanımadığım kız...

Ağzından ismim döküldü tekrar,"Buket..."

Onun ağzından ismimi duymayalı o kadar uzun zaman olmuştu ki..Onu o kadar özlemiştim ki...Boğazıma yavaştan bir yumru oturuyordu.

Gözlerini sorarcasına kısarak"Gerçekten sen misin?"dedi, şaşkınlıkla..

Gözümden yaşlar akarken, onaylar anlamda kafamı sallayıp,"Öl..medim.."dedim, yavaşça.Canım öyle yanıyordu ki...İki yıl önce o gün ölmeyi istedim...Keşke ölseydim de, şuan Ulaş'a,"Ölmedim."diyemeseydim.Keşke ölseydim de, hem ona hem de kendime bu acıları yaşatmasaydım.

Bana doğru gelip bana kollarını sardığında bir an afallasamda ben de kollarımı boynuna doladım.Kendimi onun kollarında yine güvende hissediyordum.O aşık olduğum, özlediğim kokusu burnuma geliyordu...

Kollarımı boynuna daha da dolarken, gözyaşlarıma ve hıçkırıklarıma engel olamıyordum.

"Çok özür dilerim..."diye fısıldadım."Lütfen affet beni..."derken kollarını benden ayırmıştı.

Ağlıyordu...Ulaş'ın ağladığını ilk kez görüyordum.İki yıl önce o gün telefonla konuşurken ağladığını duymuştum ama ilk kez görüyordum.Benim yanımdayken hep gülen adam, şimdi benim yanımda ağlıyordu.Herbir gözyaşı vücuduma bir iğne batırıyordu sanki...

"Sen...Nasıl?"dedi, şaşkınlıkla.

"Öldürmediler beni...Keşke öldürselerdi..Çok özür dilerim."Kelimelerim hıçkırıklarım arasında kayboluyordu.

"Buket yaşıyorsun.."derken o da hıçkırıklara boğulmuştu."Yanımdasın...Ölmedin...Yaşıyorsun..."derken öyle bir hıçkırıyordu ki! Gözyaşlarının ardındaki hafif gülümsemesi bana hayatımı kazandırmış gibiydi...

"Seni kurtaramadım..."dedi, titrek bir sesle.

"Ama kurtarmak için elinden gelen her şeyi yaptın.."dedim buruk bir gülümsemeyle."Beni kurtaramadın belki ama,hala kurtarmak için bir şansın var.Ama istemiyorum...Ben bir seçim yaptım.İkimizden birini seçmem gerekiyordu ve kendimi seçtim."

"Ne demek istiyorsun?"dediğinde, buruk bir şekilde gülümseyip,"Anlamaman benim için daha iyi.."dedim.

"Yaşıyorsan..Neredeydin iki sene boyunca? Neden gelmedin?"dedi bir anda, gözlerini kısarak.

"Çok özür dilerim...Söyleyemem..Affet beni lütfen..Yapamam.."Hıçkırıklarım arasından konuşurken kafamı yavaşça iki yana sallıyordum.

"Buket..."dediğinde işaret parmağımı dudağına koyup onu susturdum.

"Her şey için özür dilerim...İyi olduğun için çok mutluyum! Mutlu olabilmem için de gitmem gerekiyor..."deyip bir nefes aldım."Beni unut...Tamam mı? Bir kız bul ve onu çok sev...Onunla mutlu ol.Beni affet ve unut...Gitmem gerekiyor.Beni affet..Kendine iyi bak lütfen.."derken bir adım atmıştım ki, kolumdan tuttu.