Try to Tame Miss Cold

Chapter 39

"Akala mo naka move on ka na pero nakikita mo lang pala siya sa pagkatao ng iba." ~mathywizardy

Monique's POV

Anak ng pucha! Bakit pati si Niri dinadamay nila? Ang ayoko sa lahat ay iyong dinadamay ang ibang tao. Ayokong masaktan ang iba ng dahil sa akin. Shit to myself! Bakit ba kasi tumunganga pa ako ng ilang araw para isipin ang walang kwentang pag-ibig na'to? Just damn on me! I'm scared that my family will be involved in this shit later on. Just shit!

I need to locate them as soon as possible and I know the best person to ask. I pushed the button sa aking watch and it directly connected to my ear piece. Kailangan kong kumuha ng mga kakailanganin ko sa apartment kaya kailangan ko ding bilisan ang pagmamaneho. Mas magandang naka motor dahil mabilis lang at nakakalusot ako sa mga sasakyan. Not bad for a hundred and twenty kilometer per hour speed.

Nagring ang kabilang linya at agad namang sumagot ang taong pakay ko.

"Need a hand, Cold?" She asked in her usual tone.

"Moza has been kidnapped." I replied habang nag oovertake sa sixteen wheeler truck na sinusundan ko.

"What the fuck! Bakit? Kanino ba siya may atraso?" She asked shockingly. Ortega always has this tone of worry.

"Wala pero this has to do with me. Somebody called me and the person told me that hawak niya si Niri."I answered. Malapit na ako sa apartment ko. I don't give a shit sa mga sinusundan kong sasakyan at sa mga nakakasalubong ko.

"You need her location?" She asked. I know that she is willing to help. After all, magkasama kami sa grupo na tatlo.

"I do and I need it right now. Can you track her?" I asked. Shocks red light pa!

"Alright. Hold on." She said at nag green light na din. Naghintay ako ng ilang segundo at natanggap ko na galing sa kanya ang location ni Niri. Mabilis si Ortega kung magtrabaho. Nothing is impossible with her.

Mabilis akong nakarating ng apartment at kinuha ko kaagad ang mga kakailanganin ko. These are portable and transforming devices. Maliliit lang ito nonetheless, these are very useful to me. Agad akong sumibat papunta sa lugar kung saan itinago si Niri. Tatapusin ko na ang dapat na tapusin.

Niri's POV

Nagising ako sa hagulhol ng isang tao. Pinipilit kong imulat ang mabigat kong mga talukap. Damn, nakidnap ako! Little by little nakaadjust na ang mata ko and I realized that I'm in a dark room. Tanging bombilya lang na nakatuon sa ulo ang una kong nakitang liwanag. I managed myself to turn to my right because doon nanggagaling ang naririnig kong iyak. Babae ang kasama ko dito at pinipilit kong inaaninag ang mukha niya dahil nakatungo siya. Meron ding bombilya na umiilaw sa kaniya. This is some sort of a cliche set up sa movies. Wala na bang ibang style ang mga kidnappers? Pwede naman sigurong chandelier din ang gamitin nila para mas maliwanag. Ay, yun nga lang baka nagtitipid din sila. Kaya nga sila nangingidnap kasi wala silang pera diba? Tsk!

Pero itong babae na to ay patuloy pa rin sa pag-iyak. Nakatali ang mga kamay niya sa silya as well as her legs. Walang takip ang bibig niya pati na rin ang mga mata niya. Bakit kaya? Kung ako ang kidnapper, pipiringan ko to at bubusalan ng basahan ang bibig niya para walang makalabas na boses galing sa kanya. Yun nga lang, hindi ako ang kidnapper kasi isa din ako sa mga nakidnap. Tsk tsk!

"Psst!" Tawag pansin ko sa kanya.

Humina ang pag iyak niya at tumingin sa akin. Nashock ako sa nakita ko. Si ano to ah!

"Trisha Vanders?" I asked her bewildered.

"Ako nga. Kilala mo ako?" She asked politely. Nakikita kong ang lungkot ng mata niya. Yung damit niya madumi na at magulo na din ang buhok niya. I can see through her eyes ang walang sawang pag-iyak niya. Namamaga na ito dahil sa luha. Still I can identify her.

"Yes. Matthew's girlfriend?" I asked her at nakita ko ding kumunot ang noo niya. Tumahan na siya sa paghagulhol at tumingala. Maybe she's trying to stop her tears from falling.

She smiled and nodded to me.

"Kahapon lang kita nakita ah." Doon ko nakita ang big question mark sa mukha niya.

"I'm sorry? I just met you." Sagot niya ulit sa akin. Psychopath ba talaga tong babae na to? Ito talaga siya yung nagtapon sa akin ng tubig eh.

"Are you sure with that? Kasi sa pagkakatanda ko, nakilala kita sa ball ng AMCs and you just threw water on me the other day." Sabi ko at kumunot ulit ang noo niya.

"I swear I never met you." To her tone, she sounded so sure.

"Eh sino yung nakita ko?" Tanong ko sa kanya. She just shrugged her shoulders.

"Ako." Narinig kong may sumagot at sabay kaming lumingon ni Trisha sa pinanggalingan ng boses.

Nagulat ako sa nakita ko at lumingon kay Trisha. Namilog ang mata niya sa nakikita niya. This woman right in front of us looks just like her! What on earth?! Ngumisi ang babae, tama, maaaring siya itong psychopath according to her gestures. So there's a great chance that this woman is pretending to be Trisha. Now that answers my queries about their conversation kahapon ng lalake.

"Ano'ng kailangan mo sa amin?" Mahinahon kong tanong.

"Kailangan agad? Hindi ba pwedeng sino muna ako?" She asked with a grin on her face. She slowly walked towards us. Ano ba naman to? Kailangan ba talagang merong ganitong arte na gagawin? Akala ba niya movie lang to? Nilagpasan niya ako at dumiretso sa totoong Trisha or kambal sila?

She leaned closer and held Trisha's face and smiled. "Ang mukhang ito ang makakapagpayaman sa amin." She then stood up and slapped Trisha.

"Hey! What do you think you are doing?" I asked her and she grinned again. Psycho!

"Ikaw babae. Pakialamera ka kaya nandito ka. Pero useful din ang katulad mong weak kasi mamaya nandito na ang best friend mong perfect." She said and crossed her arms over her chest na maliit. Kung titignan mas maliit siya kumpara sa nakataling Trisha. The real Trisha is much taller at siguro ka height ko na din. Obvious sa mahahaba niyang legs.

"I don't give a shit to who you are but what I need is the reason why we are here!" I shouted.

"You don't need to shout pretty face." This time lalaki na ang nagsalita galing sa dilim. It is this man na kasama ng babaeng nagpapanggap. He is wearing a laboratory gown.

"The real reason why you are here is that I need Alexandra Monique Cold's brain." Namilog ang mga mata ko sa narinig ko.

"Why?" I still managed to ask.

"It's because she is perfect." As he said those words, narinig ko ang malakas na pagbukas ng pintuan.

"I'm here. You don't need to look for me." A cold tone with no marks of emotion from a woman named Alexandra Monique Cold.

To be continued......

Writer's Note:
Chap 39! Napanood niyo na ba ang Sid&Aya. Nakarelate ako sa kanilang dalawa. Ako si Sid, yung tipong bumibili ng oras ng ibang tao para lang may makasama. At the same time, si Aya na din. I always take that risk in love. Yung tipong alam mo na hindi pa pwede pero itong puso mo ay kusang bumibigay. Alam niyo ba yun? Hahaha!

Anyways maraming salamat po sa patuloy na pagbabasa sa kalokohan ng utak kong ito.

God bless po sa lahat.

Hugs!

PS: I dedicate this Chapter to Sir Junnel. Di siya nagbabasa ng Wattpad pero feel ko lang idedicate sa kanya. Fresh from break up kasi siya. Lol.

Yun lang. Please don't forget to VOTE COMMENT SHARE and pa FOLLOW na din po. Thank you very much!