Try to Tame Miss Cold

Chapter 55

Monique's POV

Now I'm blamed sa mga nangyayari sa buhay ko. Dang it! Pero ako ba talaga ang may kasalanan? Si Papa, siguro kung hindi ako sumugod sa laboratory, hindi rin siya pupunta doon. Noong nakidnap ako noong bata pa ako, kung siguro hindi ako naging pasaway at hindi ako tumakas upang maglaro sa park hindi siguro ako makikidnap. Ako nga talaga siguro ang may kasalanan. Ako ang mali sa simula't sapul. Ako yung matigas ang ulo. Ako yung nagdadala ng gulo sa buong buhay ng pamilya ko. Ako yung patagong pumasok sa HIA. Ako yung assassin na walang patawad. Ako rin yung babaeng nagmahal ng isang lalake na sasaktan din pala ako. Kung saan ibinigay ko ang lahat pati buo yung puso ko pero pinaglaruan lang din pala ako. Do I deserve these shits in my life? Nagsumikap din ako na maging mabuting tao. Mayroon pa rin namang kabutihan sa puso ko. Pinapatay ko lang iyong may mga malalaking kasalanan. Hindi ako pumapatay ng inosente. Pinapahalagahan ko ang buhay ng mga tao. Gusto kong maging doctor dahil gusto kong tumulong sa aking kapwa. Mahal ko ang pamilya ko. Hindi pa ba iyon sapat na maipakita ko na mabuti akong nilalang sa mundong ito? Kaya kong magsakripisyo para lang sa pamilya ko at sa mga taong mahal ko. Kaya kong ilagay sa alanganin ang buhay ko kung kinakailangan para lang maisalba sila. Kaya kong mamatay para sa kanila. Pero bakit parang ako yung may kasalanan? Bakit parang ako yung ugat ng lahat ng ito? Kung mawawala na ba ako ay matatapos na rin ang lahat ng ito? Kung mamatay na lang kaya ako?

Halong guilt, sakit at galit ang nararamdaman ko ngayon. Pero baka tama nga sila, ako lang iyong padalos-dalos sa mga desisyon. Ako lang siguro yung nag-iisip na tama ang lahat ng mga pinanggagawa ko. Baka masyado akong nagfocus sa sarili ko, to my own judgments and decisions without consulting others at kampanteng tama ako sa halos lahat ng bagay. Dang it! Impulsive decision making fck. Dang it! But I need to compose myself. Relax lang Monique. Relax, next time I need to make better decisions and think of the consequences. Don't make decisions at the peak of your emotion. Yan yung sabi ni Papa dati pero bakit hindi ko ma-apply sa sarili ko? Ganun ba 'yon kahirap para sa akin? Sa seryosong usapan, mas madali makapagdecide kung galit ka o masaya ka. Ang hirap kontrolin ang sarili kung gusto mong iwasan ang masasamang bagay na tumatakbo sa isip mo. Ganun yun kahirap para sa akin. Kung alam lang nila, I've been struggling from time to time making decisions in my mind. But I'm still doing what I think is right. Life, you'll never know when you'll be happy or when will you be sad. You wanted to control yourself but at the back of your mind, you want to destroy yourself. But for the sake of those people who loves you and care for you, you'll keep going. That's me, really me.

"Hey." I heard Alex when he entered my room.

"Can I join you?" He asked but I remained silent.

"Where should I start? Ahmm. Do you need a sweet twin brother or a friend or an adviser?" He said seriously. He looks like a strict guidance counselor that is stereotyping and acting like a constipated senile.e hheh

"I need no one." I said as I slammed my comfort room's door.

I soaked myself in the tub with cool mint fresh scent. The warm water calms me. This for sure will calm my mind also. Masama nga talaga siguro ang ugali ko. Haaaaaaaaaay! It will always be hard for me to meet the expectations of the people around me especially my family. My grandfathers are back. They've been watching me, us. What now? What are they up to? I know that there is something that they are planning to do. I hope that this feud will soon end. I'm tired. I've been tired but I shouldn't be giving up. I submerged myself in the water and held my breath for a couple of minutes.  To my surprise when I opened the door, I saw my twin again waiting for me. He seems to be impatient when I saw his frowning eyebrows.

"Why are you still in my room?" I asked him uninterested. I entered in my walk-in closet and searched for something to wear. I chose to wear a nude t-shirt bra and a seamless panty, without lace. Not a fan of lace. I decided to wear a white shirt and green pants. I also chose my black sneakers with black shoelaces on it.

"Hindi ka pa rin nakalabas?" I asked Alex irritatingly.

"Unfortunately, yes. Kung sana kinausap mon a ako kanina eh di sana wala na ako ditto sa loob ng kwarto." He said with a tone of irritation too. Kapag ito siya pagtripan akong awayin eh papatulan ko talaga to.

"Sabihin mo na ng para makalabas kana." Sagot ko naman habang nag boblower ng buhok ko.

"Pumunta ka ng office ni Mama at mayroon tayong pag-uusapan. Hihintayin ka nila nina Lolo kaya bilisan mo na diyan." Sabi niya at agad ring lumabas ng kwarto.

I shrugged my shoulders when he went out. Hindi ko rin naman kasi narinig dahil sa sound ng blower. Office ni Mama lang yung narinig ko as a matter of fact. Sigurado ako ipagpapatuloy lang ni Lolo yung sermon niya sa akin. Knowing him, he has the worst temper ever. Hayyy buhay. Mamamatay ata ako nito sa depression at hindi  kung sa giyera. Sa sobrang pag ooverthink ko nito ay siya ring makakasira sa akin. Well, matagal na din tong nangyari ang pag-ooverthink ko. Hindi na ito healthy. After ko magprepare ay dumiretso na ako sa office ni Mama. Saktong pagkatok ko ay siya ring pagbukas ng pintuan ni Yaya Blasing. Naghatid siguro ng makakain nina Lolo.

"Nandito kana pala Hija." It was Lolo Hermano acknowledging my presence.

"Halika ditto at umupo sa tabi ko." Sabi niya. Well I must say mas close ako kay Lolo Hermano compared kay Lolo Isidoro. Strikto kasi ang isang 'to. Pero sabi ni Lolo Hermano ay mas magkaugali daw kami ni Lolo Isidoro. In short, sa kanya ko nakuha ang pagkamatigasin ang ulo. Only that, mas experienced na siya kaya mas alam niya mag control ng temper niya. Marunong din naman ako mag control ng temper ko ah. Minsan sa decision making lang ako palyado. Sa lahat ng aspeto palyado na ako ngayon. When I was younger medyo okay pa. But now, societal influence and I became like this. I always win and nasanay ako dun but when I grew older, I lose pati na rin sap ag-ibig. Calligaris, I loathe you to your grave.

"Monique." Naputol ako sa pag-iisip nang tinawag ni Lolo Isidoro ang aking pangalan.

"Ano po yun?" I asked.

"Kailangan natin ang HIA. Assemble the Athena. The war of Gods will start soon." Upon hearing that, I grinned.

Author's Note:

hey yo! I'm sorry for being on hiatus. Been busy with my life. Here's the update after a year. Hehehe.

hugs!