Try to Tame Miss Cold

Chapter 37

Writer's Note:

The long wait is over. It's here already.

Announcement!

@mathywizardy is my new and official username in Wattpad.

Ares' POV

"I'm sorry but I was never sorry." Those cold words coming out right from her lips. Her lips that I used to kiss. Her lips that I used to caress. I guess right now is my last day.

"I'm sorry for hurting you. I'm sorry." All I can do now is cry. She'll never forgive me. She's no longer the woman that I used to know. The woman that I used to love. She's pained. She's in grief and she is merciless. I caused her to be like this. This is all my fault. She's holding a sharp knife at nakakasilaw ang dulo nito dahil ito ay gawa sa pilak kung aking titignan. Nasa isang kwarto kami na tanging ilaw lang na nakatuon sa akin at sa kanya ang aking makikita ngunit hindi ko malaman kung saan iyon nanggagaling. Tanging sa mukha niyang blanko nakatuon ang atensiyon ko. Nagsisisi ako sa ginawa ko. Nagsisisi ako dahil humantong ang lahat sa ganito. Sa bagay tama nga, nasa huli ang pagsisisi. Hindi natin iyon makikita sa una pa lang sapagkat sarili lang natin ang ating iniisip. Nasilaw tayo sa personal nating interes disregarding what others would feel. It is ourselves that we always prioritize yet in the end, it is us who will feel pained. I feel so sorry for hurting her. I've been asking for her forgiveness but I can't see any sign of that from her. She has gotten worse and I caused her this. Mahal ko siya, mahal na mahal. Ako rin tong gago na nagpauto sa pride ko.

"I'm sorry baby." Tanging naisambit ko at di ko namalayang nakalapit na siya sa akin at tumutulo na ang dugo galing sa aking dibdib. Sa parte kung saan nandoon ang puso ko, doon niya ako sinaksak. Namamanhid ang parteng iyon ng katawan ko at nanghihina na ang mg tuhod ko. Marahil tama ang lahat ng ito, walang kapatawaran ang ginawa ko sa kanya. I deserve this. Nasasaktan ako sa reyalidad na nangyayari ang mga ito. Kasabay ng pagpatak ng luha ko ay siya ring pagyakap ko sa walang kibo na babaeng mahal ko. Niyakap ko siya ng mahigpit habang di pa rin nabubunot ang patalim sa dibdib ko. Dumiin lalo ang patalim dahil sa yakap ko sa kanya.  Marahil ito na ang huling pagkakataon na mahawakan ko siya.

"I love you so so much and I'm sorry." Yun ang totoo,  na mahal ko siya ng sobra. Yun na lang ang magagawa ko para malaman niya na mahal ko siya. Namamanhid na ang buo kong katawan at sadyang hinihila na ako ng antok, pagod at sakit.

Monique's POV

"Ares! Ares!" Gising ko kay Ares. Kanina pa siya umuungol at nagsisigaw. He's having a nightmare. Nagising ako mula sa pagkakayakap niya sa akin mula nung narinig ko siyang sumisigaw.

"Ares!" Huling tawag ko bago niya minulat ang kanyang mga mata. His eyes were full of fear.

"What happened to you?" I asked him and he looked at me. A tear dropped from his eye and he immediately hugged me tight.

"I thought you left me." He said. Huh? Left him? So his dream was about me.

"Hey. Are you okay?" I asked him nang humiwalay ako sa pagkakayakap sa kanya. He just nodded in reply. Nakatitig lang siya sa akin at ngumiti. He was struggling from his dream, I knew it. Pawis na pawis siya at naaawa ako sa itsura niya ngayon. Tumutulo pa rin ang luha niya habang hinahawakan ang pisnge ko. I didn't know that he have this side. He looks so weak.

"Ano ang napanaginipan mo?" I asked him but he shook his head.

"Wala yun. But I'm happy that you woke me up and that you are still here beside me." He replied and sighed. Yes, I stayed in his unit since last night. It's already four in the morning and we spent the night together, just hugging and cuddling. He has a comfy bed and comfy arms. He hugged me the whole night and I won't deny the fact that I am happy and I feel safe. But I guess hindi sa lahat ng panahon ay magiging masaya lang ako. I decided to spend my night with him because gusto kong sulitin ito. Hindi ko alam kung saan ako aabot para sa mga gagawin ko. I don't know if my mission will keep me alive or not. But for once I just want to spend my time with him whether I will survive or not. At least may pagkakataon na magkasama kami. I will do my best to keep myself standing for the sake of the people close to me. Ngayon lang ako naging ganito. Dati pamilya ko lang ang focus ko pero ngayon meron ng mga taong napapalapit sa akin. Since the day that I opened my heart to this man, I learned to appreciate others more and the people around me.