Let's Play (BXB) COMPLETED

FINAL CHAPTER

Xander POV

Katatapos ko lang maligo, papasok dapat ako ng opisina.
Kung nagtatanong kayo kung ano na kami ni Sandria...
Kami na.

Wala na akong pakialam. Mahal ko siya.
Kung si Rio? Minahal ko rin naman... pero si Sandria talaga ang laman ng puso ko noon pa man.

Pera lang naman ang habol namin ni Sandria kay Rio.
Matagal na naming plinano 'to simula pa nung may nangyari sa amin dati.

Pababa na ako ng hagdan nang marinig ko si Sandria sa kusina:

"Hoy! Yaya na tatanga-tanga, magluto ka ng masarap! Bababa na si Xander, bilisan mo!"

Napangisi ako. Yan ang gusto ko sa kanya: prangka, matapang, palaban.

Hindi pa alam ni Cris na ako ang tunay niyang ama.
Pero iniisip ko na rin baka balang araw mabuo na kaming isang masayang pamilya.

Pagpasok ko ng kusina:

"Sino na naman ang magandang dilag na nagagalit d'yan?"
nakangiti kong sabi.

Nagulat si Sandria, pero ngumiti rin at lumapit.
Naghalikan kami, laplapan nga, sabi nila.

Pagkatapos, nakita ko yung katulong na nakatingin.

"Anong tinitingin-tingin mo d'yan?! Magluto ka na!"
sigaw ko.

"Subukan mo lang magsumbong sa bakla mong amo... wala ka nang trabaho ngayon!"
sabi ni Sandria, matalim ang tingin.

Lumabas kami ng kusina. Doon na niya hinawakan yung alaga ko... at nag-init ako.
Nilapa ko siya, nagsex kami sa sala. Wala na kaming pakialam.
Kinasa, tinira, nilabasan.

Pagkatapos magbihis, biglang may narinig kaming boses:

"Anong nangyayari dito!!!"

Napalingon kami.
Si Rio... at si Jhon.

RIO POV

"Ikaw! Hayop ka!"
sigaw ni Jhon, sabay lapit at sinapak si Xander. Natumba siya.

Tumayo si Jhon, lalapit na naman para suntukin si Sandria pero...

"Wag mo siyang sasaktan."
sabi ko, kalmado pero matalim ang tono.

Tumingin si Xander sakin.
"Hon..." parang nagmamakaawa.

"At wag kang magsalita. Hindi na bago sa akin 'to. Di na bago na yang pokpok na Sandria ang katalik mo."

Lumapit ako paunti-unti.

"Nagkakamali ka hon... inaakit lang niya ako!"

Hinawakan niya ang kamay ko, pero iwinaksi ko.

"Inakit? HAHAHA. Ilang beses na ba kitang nakitang naakit? Baka pang-sampu na 'to!"
sabi ko, nakangisi. Hindi siya makasagot.

Pak! (sampal)
"Yan dahil niloko mo ako."

Pak!
"Ang kati mo!"

Pak!
"Dahil masaya ako!"

Pak!
"Dahil wala nang 'tayo'!"

Nagulat siya.

"Hon wag naman... mahal na mahal kita..."

Niyakap niya ako. Kumalas ako agad.
"Mahal? Weh. Define love."

Di siya makasagot.

"Huli na 'to. Kunin mo lahat ng gamit mo, lumayas ka dito."

XANDER POV

Umakyat ako sa kwarto para kunin ang gamit.
Habang nag-eempake, napansin ko ang baril sa ilalim ng drawer.
Napangisi ako. "Perfect."

Lumabas ako. Kinasa ang baril.
Narinig nila — napalingon silang lahat.

"Akala nyo ganun-ganun na lang, Rio?!"

"Bitawan mo yan Xander!"
sabi ni Jhon, tinago si Rio sa likod niya.

"Isang milyon ang kailangan ko!"

"Oo, basta lumayas ka."
sabi ni Rio, nilabas ang cheque.

Kinuha ko. Pero sabay sabing:

"Salamat sa pera... pero kailangan ko pa rin kayong patayin eh!"
tinutok ko kay Jhon.

RIO POV

"Putang ina!"
Tinulak ko si Jhon.

Bang!
Tumigil ang mundo.

Ako ang tinamaan.
Bumagsak ako.

"Tayo na Sandria, umalis na tayo!"
sigaw ni Xander.
Tumakbo sila.

Lumapit si Jhon. Umiiyak, yakap ako.

"Wag... wag kang pipikit! Mahal wag mo kong iwan!"

"Jhon... mahal na mahal kita... bantayan mo si Andrie... wag mo siyang pababayaan..."

"Wag mong sasabihin yan! Yaya! Ambulansya!"

"Di ko na kaya mahal... masakit na..."

Pumikit ako.
Nawala na ang lahat.

Jhon POV – 2 Years Later

Dalawang taon na.
Nandito kami ni Andrie sa puntod ni Rio.

"Mahal... masakit pa rin. Pero salamat sa lahat. Mahal na mahal pa rin kita."

Tumayo na kami. Lalakad na sana kami palayo nang...

"Mahal..."
may boses. Lumingon ako.

Biglang...

Kaluluwa ni Rio, wala siyang ulo.

"AHHHHHHHHHHHHHHH!"

Bumukas ang pinto. Pumasok si Rio, buhay at masaya.

"Oh, bakit bigla ka na lang nagyayakap?"
sabi niya, natatawa.

"Bawal bang yakapin ang mahal ko?"

"Nangbula ka pa. Halika na, birthday na ni Andrie, nandiyan na mga bisita!"

Bumaba kami. Nandoon sina Xander at Sandria, mga kumpare at kumare lang pala sa totoong buhay, may anak na si Cris.

"Happy birthday, baby!"
sabi ni Rio.

Blown ni Andrie ang candle.
Masaya kaming lahat.

Love is love. Love has no gender.
Wag matakot magmahal, pero wag ding sobra.
Makuntento sa isa. Doon mo makikita ang totoong forever.

"Ako si Jhon Peralta."
"Ako si Rio Peralta, at ito ang anak naming makulit, si Andrie."
"At ito na ang katapusan ng aming kwento."

THE END