Hetzelfde

13. Dunne lijn

Lorenzo

Mijn ogen springen open en voor een paar tellen moet ik de kamer in mij op nemen. Ik ben nog steeds bij Rosa thuis. Ze ligt tegen mij aan te slapen. Zo hebben we de hele nacht gelegen. Mijn nek voelt een beetje pijnlijk aan doordat ik de hele nacht zittend heb geslapen. Het was een kort nachtje, dat wel.

Ik ben nog steeds erg in de war door gisteravond. Ik heb Rosa nog nooit zo boos, maar tegelijkertijd ook emotioneel, gezien. Daarnaast is er een knop omgezet tussen haar en mij. Ik kan niet plaatsen wat het is en ik weet ook niet zeker of ik het wil weten. Ik word er eigenlijk oncomfortabel van. Ik ben niet zo. De laatste keer dat ik een meisje op deze manier heb behandeld is minstens twee jaar geleden. Ik kan me niet eens meer herinneren hoe dat ging. Ik kan er nu ook niet te lang over nadenken, want ik word er niet goed van.

Langzaam voel ik Rosa ontwaken. Een paar slaperige kreunen glippen tussen haar lippen door. Zodra ze helemaal wakker is, krijgt ze door dat ik er ook nog ben. Ze schrikt een beetje van het idee dat ze tegen mij aanligt. Ze gaat snel recht zitten. 'Sorry.' Verontschuldigd ze zich en wrijft de slaap uit haar ogen. Ik grinnik. 'Geeft niks, je viel in slaap. Ik ook trouwens.'

Ze kijkt geschrokken op naar de deur, maar ademt al snel opgelucht uit. Dan steekt ze haar pakje sigaretten naar me uit. Ik pak er één en volg haar naar het balkon. Beide hangen we op de leuning van het balkon en steken onze sigaret op.

Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen of moet doen. Ik heb nog nooit zo'n situatie meegemaakt. Daarnaast kan ik me ook niet inleven in een andermans leven. Ik bedoel, moet ik vragen of het goed met haar gaat? Weet ik veel. Ik ben daar niet goed in gewoon. Rosa is ook niet de makkelijkste trouwens en ik weet dat zij daar net zoveel mee vecht als ik. Dat maakt het alleen maar lastiger om te bedenken hoe ik hier mee om moet gaan.

'Het spijt me dat je mijn broer hebt leren kennen.' Ze blijft voor haar uit staren en neemt nog een trekje van haar sigaret. Het is een gemeende excuses. Rosa biedt haar excuses aan. Ik wist niet eens dat ze het in haar had. Ik haal mijn schouders op. Ik weet niet zo goed wat ik hierop moet zeggen. 'Wat kan jij eraan doen?' Besluit ik om dan maar te zeggen. Ze schudt lichtjes met haar hoofd. 'Bizar.'

Ze is er nog steeds sprakeloos van. Daarnaast vindt ze het vast ook lastig dat ik erbij was. Ze is nu eigenlijk gedwongen om dit te delen met mij. De persoon die ze hoog waarschijnlijk het meest haat.

'Wat ga je doen als hij weer voor je staat?' Vraag ik nieuwsgierig. Ze ademt diep in en uit en schudt met haar hoofd. 'Geen idee. Ik ben nu in ieder geval voorbereid.' Ik knik begrijpelijk. 'Wat komt hij doen denk je?' Ze lacht schamper. 'Dat is duidelijk. Onderdak zoeken om te schuilen en geld schooien. Honderd procent.' Ik bijt op de binnenkant van mijn lip. Nu pas dringt het wel door dat het een heftige situatie is. Ik zucht diep. Dit is allemaal veel te serieus voor mij. Het liefst laat ik haar stikken in deze shit, maar ik ben er nu eenmaal bij betrokken. Al weet ik niet of ze daar zelf wel zo blij mee is.

We lopen weer naar binnen toe. 'Wil je wat eten?' Vraagt ze ongemakkelijk. Het is ook ongemakkelijk. We hebben met elkaar geslapen. Dat is iets wat nooit gebeurd. Bij haar niet en bij mij niet. Niet zonder dat er seks aan het bod is gekomen. 'Doe maar wat.'

Ze kijkt bedenkelijk om haar heen. Dan probeert ze op haar aanrecht te klimmen. Ik grinnik. 'Wat doe je?' Met één voet op de grond en één voet leunend op het aanrecht kijkt ze me aan. 'Dit doe ik altijd als ik bij de bovenste plank moet?' Lachend sta ik op. 'Laat mij maar.' Met gefronste wenkbrauwen gaat ze weer recht staan. Rosa is nou eenmaal niet groot. Ik pak met gemak het tosti-ijzer van de bovenste plank en zet hem op het aanrecht neer. De ruimte tussen mij en Rosa is vrij benauwd. Haar adem stokt. Mijn gedachtes worden uitgeschakeld en ik denk niet meer na. Bij Rosa is precies hetzelfde gebeurd.