Hetzelfde

23. Hij geeft problemen

Rosa

Een paar weken zijn verstreken. De zomer is officieel voorbij en ik heb mijn winterjas voor dit seizoen alweer in de pocket. Ik loop mijn balkon op om te roken. Nog één week school overleven en we hebben kerstvakantie. Iedereen deelt al zijn plannen al mee over kerst en oud en nieuw. Alsof kerst zoveel verschilt als een normaal etentje met je familie? Alsof oud en nieuw al je problemen weg haalt, omdat het een nieuw jaar is? Mensen kunnen zo overdrijven.

Lexi komt ook op het balkon staan. 'We gaan zo, dus rook door.' Deelt ze fel mee. Lexi gaat vandaag weer terug naar huis. Ze is zenuwachtig en daarom doet ze al heel het weekend zo. Ik gooi mijn sigaret weg en volg Lexi naar de auto. De autorit verloopt stil, maar snel. We beginnen de maandag met biologie. Ik passeer langs de plek waar Lorenzo zit. Geen oogcontact.

Het is al een paar weken stil tussen ons. We praten niet echt meer, we hebben zo af en toe nog seks en het is ongemakkelijk. We zijn op zijn minst vriendelijk tegen elkaar geworden. Ik denk dat onze spelletjes gewoon erg verveelde. Daarnaast is een spelletje geen spelletje meer zonder een uitdaging.

Lexi is voor het eerst in de les niet met haar huiswerk bezig. Ze zit afgedwaald met haar pen rondjes te krassen. Ik leg mijn hand geruststellend op haar arm. Geschrokken kijkt ze me aan. 'Je mag langer bij mij wonen als je er nog niet klaar voor bent.' Fluister ik. Ze glimlacht zwakjes. 'Weet ik, maar ik moet de realiteit weer onder ogen komen.' Ik knik begrijpelijk.

De bel galmt door de school en ik raap mijn spullen bij elkaar. Na de kerstvakantie gaan we weer beginnen met het doornemen van examenstof. Ik zit er over na te denken om te gaan spijbelen. Ik heb al die stof al een keer aan moeten horen.

Lorenzo gaat aan de tafel zitten bij de drie A's. Waarom moet hij elkaar keer bij hen zitten? Niet dat het mij veel uitmaakt, maar ik snap het gewoon niet. Zij zijn vreselijk. Wanneer Lorenzo mijn kant op kijkt, kijk ik snel weg. Zometeen denkt hij dat het mij iets doet. Ik neem plaats aan de tafel waar Lexi ook zit. Gapend kijk ik voor me uit. Mijn leven is op het moment zo saai. Ik beleef niks. Misschien moet ik een andere jongen vinden. Ik ben met Lorenzo gewoon uitgespeeld.

Na school neem ik afscheid van Lexi. Ze zucht diep. 'Mag ik je een knuffel geven?' Vraagt ze zacht. Ik lach. 'Kom hier trut!' Ik trek haar in mijn armen, maar niet voor lang natuurlijk. Het moet leuk blijven. 'Bedankt Roos. Voor alles.' Ik knik. 'Sentimenteler dan dit gaan we het niet maken.' Glimlach ik. Ze glimlacht zwak terug en stapt dan in haar auto en rijdt naar haar eigen huis. Zodra ze uit het zicht is, loop ik richting de bus. Ik ben een beetje te vroeg waardoor ik even moet wachten bij mijn halte.

Er stopt een zwarte auto met geblindeerde ramen voor mijn neus. Ik frons mijn wenkbrauwen. Er stapt iemand uit. Ik ken deze man niet, dat weet ik zeker. 'Rosa van Vliet?' Vraagt hij vriendelijk. 'En wie mag jij zijn?' Zucht ik. Ik zit totaal niet op dit soort grappen te wachten. Hij lacht schamper en zegt niks. Ik word er vrij naar van. 'Ik ben de laatste persoon bij wie je nu wil zijn.' Verbaasd kijk ik hem aan. In een flits krijg ik een tik van achteren en word alles zwart voor mijn ogen. De eigenwijze karakter eigenschap die ik heb probeert er alles aan te doen om niet bewusteloos te raken. De klap heeft gewonnen en het enige wat ik nog mee krijg is een auto portier die dicht gedaan wordt.

Zodra ik langzaam bij kom, voel ik een enorme steek door mijn hoofd gaan. Ik wil naar mijn hoofd grijpen, maar pas nu besef ik dat ik enorm strak vast gebonden ben. 'What the fuck?' Fluister ik verbaasd tegen mezelf. Mijn voeten en armen zitten strak vastgebonden aan een stoel. De kamer is leeg en het geeft mij een naar gevoel vanbinnen.

De deur gaat open en een jongen van, ik gok, dezelfde leeftijd komt de kamer binnen. 'Goed dat je er bent, je mag me weer losmaken. Ik heb geen zin in deze onzin.' Zucht ik. Hij begint hardop te lachen. 'Sorry, ik zie de lol er niet van in.'

'Zo'n onwijs grote bek. Zo weinig kans.' Hij hurkt voor mij neer en legt zijn handen net boven mijn knieën. 'Zou je die handen heel gauw weg willen halen?' Hij luistert niet en doet het tegendeel. Hij schuift zijn handen naar boven. Ik twijfel niet en stoot mijn hoofd naar voren. Hij krijgt een harde tik en deinst achteruit. Uit reactie geeft hij mij een vlakke hand tegen mij gezicht. 'Teef!' Ik lach schamper. 'Ik vroeg het nog wel zo vriendelijk.'

In een seconde staat hij weer pal voor mij. Hij wijst met zijn vingertje in mijn gezicht. 'Je moet niet zo tof doen jongedame. Ik weet niet of je het door hebt, maar je zit vast gebonden aan een stoel en je kan geen kant op. Jouw vriendje moet snel geld betalen anders is het klaar voor jou!' Ik probeer te volgen wat hij zegt. Mijn vriendje? 'Over wie hebben we het? Bedoel je niet mijn broer, Maikel?' Weer grijnst hij. Het is een vervelende grijns en ik zou er alles aan doen om die van zijn kop te slaan.

'Anders had ik wel broer gezegd lieverdje. Lorenzo.' Na dat hij de naam genoemd heeft, zink ik weg in mijn gedachten. Wat heeft hij gedaan waardoor ik hier de dupe van ben?

'Wat heeft hij gedaan.' De jongen pakt een stoel erbij en zet die tegenover mij neer en neemt plaats. 'De arme jongen is verslaafd aan lijntjes, maar drugs is een dure hobby. Geld is ons erg lief, maar als we dat niet krijgen worden we verdrietig. Jij bent belangrijk voor hem, zie je waar ik heen wil? Als hij ons niet betaald, laten we hem net zo verdrietig zijn als dat wij zijn zonder ons geld.' Bij die laatste zin wijst hij naar mij en brengt dan zijn hand naar zijn keel en doet net alsof hij hem door snijdt. Ik zucht diep. 'In dat geval kun je me laten gaan. Hij geeft niks om mij. We zijn niet eens vrienden?' De jongen begint hard te lachen. Wat een herrie komt er van zijn lach af.

'Kijk en hier zit je dus fout. We hebben hem een aantal weken geobserveerd. Hoe hij naar jou kijkt, zo heeft hij echt nog nooit gekeken in al die jaren dat wij hem kennen. Geloof me, wij wisten ook niet dat hij gevoel in zich had, maar jij veranderde de zaak.' Ik geloof er niks van. Het kan niet zo zijn.

'Oké, maar als je hem een paar weken hebt geobserveerd, waarom kon je hem dan niet meteen zelf aanspreken, vastbinden en alle andere poespas?' Besluit ik om te vragen.

'Omdat dit vele malen leuker is.' Grijnst hij. Hij staat op van de stoel en verlaat de kamer. Ik hoor hoe hij meerdere sloten op slot draait. Oh ja, want ik kan ook echt een kant op.

Lorenzo die om mij geeft? Hoort die jongen wel wat hij zegt? Er is niks van waar, anders had hij het wel aangegeven, want een deal is geen deal meer als er meer bij komt kijken dan alleen maar lust. Ik zucht diep en word uiteindelijk kwaad. Wie begint er nou aan drugs zonder dat je het geld ervoor hebt? Hij is ook zo dom! Nu ben ik de pineut voor zijn problemen. Hij is nog lang niet jarig als ik hier ooit uit kom. Seks kan hij voorlopig wel vergeten. Dit keer zal ik mij er aan houden.

Deze jongen zorgt voor zoveel problemen.