Güzide hamileliğini öğrendiğinden beri odasından hiç dışarı çıkmıyordu. Sadece yemek yemek için aşağı iniyordu. Akşam yemeğinde yine herkes sofraya oturdu. Güzide de aşağıdaydı. Acı çekiyormuş gibi bir hâli vardı. Yahya Bey:
-İyi misin Güzide'ciğim?
Çaktırmadan Celil de bakıyordu.
-İyiyim iyiyim. Sadece biraz karnım ağırıyor.
Ayşegül Hanım:
-Bak günlerdir bir şey yemiyorsun. Güçsüz düşersin. Doğuramazsın o çocuğu.
Celil endişeyle bakıyordu.
-Bence bir şeyler yemelisin.
-...
Ayşe:
-Onun derdi başka...
Güzide:
-Ayşe sen sus istersen... Ben doydum, yukarı çıkmak istiyorum.
-Tek başına çıkma kızım.
Bir şey olmaz derken yine yere yığıldı. Celil onu kucağına aldı ve odasına taşıdı. Doktoru çağırdılar.
-Doktor, nesi var?
-Bir şeyi yok. Yemek yiyor mu?
-Fazla yemiyor. İştahı yok.
-Ona yemek yedirmeniz lazım. Güçsüz düşüyor.
Herkes endişeyle birbirine bakıyordu. Ayşe'yse Celil'e...
