"ဟင်း"
"ဟာကွာ.. ဘာတွေသက်ပြင်းချနေတာလဲ.. မနက်အစောကြီး"
လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထိုင်ရင်း ထွဋ်က သက်ပြင်းတွေ ထပ်ကာထပ်ကာ ချနေသည်။
"ငါ သူနဲ့ ပြတ်သွားပြီ"
"အဟွတ်.. ဟွတ်.. ဘာ!.. "
ထွဋ်စကားကြောင့် ကျော် ရေနွေးသီးသွားသည်။
"ဟျောင့်.. မင်းပြောတော့ ဒီတစ်ခါအတည်ဆို"
"တွဲတုန်းကတော့ အတည်ထင်ခဲ့တာကိုးကွ"
"ငါမေးပါဦးမယ်.. သူအရင်စဖြတ်တာလား.. မင်းအရင်ဖြတ်လိုက်တာလား"
"ငါ ဖြတ်လိုက်တာ"
"ကျစ်.. ဟျောင့်.. ထွဋ်.. မင်းကွာ.. တစ်ယောက်ဆို တစ်ယောက် အတည်တွဲပေါ့ကွာ.. မင်းဟာကကွာ.. ရည်းစားအရေအတွက်က မင်းအသက်ထက်များနေပြီကွ.. ဒီတစ်ယောက်လည်း ဘယ်လောက်ကြာသေးလို့တုန်း"
"၂ လ"
"ဘာလို့ဖြတ်လိုက်တာတုန်း"
"သူ့အိမ်က ငါနဲ့သဘောမတူဘူးလေ"
"ဘာလို့မတူတာလဲ"
"၁၀ တန်းမအောင်လို့တဲ့.. အလုပ်လည်း ရေရေရာရာ မရှိလို့တဲ့"
"အဲ့တော့"
"အဲ့တော့.. သူက ငါ့ကို လာခိုးဖို့ပြောတယ်"
"ဘာလို့သွားမခိုးတာလဲကွ.. သူကလိုက်မယ့်ဟာကို"
"မင်းကလည်း.. ငါ့အကြောင်းငါသိတယ်.. ကိုယ့်အတွက်ကိုတောင် ရှာနိုင်သေးတာမဟုတ်ဘူး... သူ့ကို ဘယ်လိုရှာကျွေးရမှာလဲကွ"
"မင်းဟာက မဟုတ်သေးပါဘူးကွာ.. မင်းပဲသူ့ကို ချစ်တယ်ဆို.. ချစ်ရင် သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်တော့လေကွာ"
"သူ ငါ့ကို လာခိုးခိုင်းတဲ့အချိန်မှ ငါသိလိုက်ရတာ"
"ဘာကိုလဲ"
"ငါ သူ့ကို ရင်ခုန်ခဲ့တာမှန်ပေမယ့် တကယ်မချစ်ဘူး"
ထွဋ်တစ်ယောက် ပြောနေရင်းမှ မျက်လုံးက လမ်းတစ်ဖက်က စတိုးဆိုင်လေးဆီသို့။
"ဟျောင့်.. ဘာတွေစိုက်ကြည့်နေတာလဲ"
ကျော် ထွဋ်ကြည့်နေတဲ့နေရာကို ကြည့်လိုက်တော့
