ထွဋ်နဲ့ ကျော် နောက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"ဟင်!.. ဘယ်သူမှလည်း မရှိဘူး"
"စိတ်ထင်တာနေမှာပါကွာ"
ပြောသာပြောနေရသည်။ ၂ ယောက်လုံး နည်းနည်းစီတော့ ကြောက်နေမိသည်။ ရှေ့ကို ၃၊ ၄ လှမ်းလောက် ဆက်သွားပြီးသော်...
"ထွဋ်"
"ငါလည်း ခံစားမိတယ်.. ငါတို့နောက်မှာ ရှိနေတယ်"
၂ ယောက်လုံး နောက်တစ်ခါ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သက်ရှိဆိုလို့ သူတို့ ၂ ယောက်သာ။ ၂ ယောက်သား တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက် ပြိုင်တူကြည့်၍
" "အား!!!!.. သရဲ!!!!" "
အော်သံက သူတို့ခြေလှမ်းတွေထက် နောက်ကျနေသည်။ တစ်ယောက်လက်ကိုတစ်ယောက် မြဲနေအောင် ကိုင်၍ ပြေးကြတော့သည်။ ထွဋ်က အရပ်ရှည်ရှည်၊ ခြေတံရှည်ရှည်ဆိုတော့ ကျော့်ထက် မြန်သည်။
"အား!!.. အမေ့!"
"ဟာ!.. ကျော်"
ကံဆိုးသူ ကျော်ခမျာ ထွဋ်ခြေလှမ်းတွေကို အမီလိုက်ရင်း ခြေခေါက်သွားသည်။ ပိုပြီးကံဆိုးတာက လဲကျတာ အရှိန်လွန်၍ အောက်ကကျောက်တုံးနဲ့ နဖူးနဲ့ မိတ်ဆက်သွားသည်။
"ကျော်!.. ရရဲ့လား.. ပြစမ်း"
ကျော် နာလွန်း၍ နဖူးကို လက်နဲ့အုပ်ထားသည်။ ထွဋ်က ကျော့်လက်ကို ဖယ်ကြည့်လိုက်တော့
"ဟာ.. သွေးတွေ.. နဖူးပေါက်သွားတာထင်တယ်"
ကျော် သူမလက်မှာ ပေသွားတဲ့သွေးတွေကိုကြည့်ရင်း သွေးပျက်ချင်လာသလို။ ထွဋ် သူ့အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်၍ ကျော့်နဖူးကို စည်းပေးလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် သွေးတိတ်လောက်မှာပါ.. ထလို့ရလား.. လာ.. ငါတွဲကူပေးမယ်"
"အ!!"
ထွဋ် ကျော့်လက်မောင်းကိုတွဲ၍ ထူပေးတော့ ခြေထောက်က ထောက်မရသဖြင့် ပြန်ယိုင်သွားသည်။
"အဆစ်လွဲသွားတာလားမသိဘူး.. လမ်းလျှောက်လို့ရလား"
"ဟင့်အင်း"
ကျော့်မျက်နှာလေးမှာ ဇီးရွက်လောက်သာ ရှိတော့သည်။ မျက်ရည်လေးတွေက ဝဲတက်လာပြီး ငိုမဲ့မဲ့လေး ဖြစ်လာသည်။
