"ကျော့.. ငါ့အနားက ထွက်မသွားပါနဲ့"
"ငါ့ကို မေ့လိုက်ပါ ထွဋ်.. ငါက နင့်အချစ်နဲ့ မထိုက်တန်တဲ့သူပါ.. ငါ့ကို သွားခွင့်ပေးပါ ထွဋ်ရယ်"
ထွဋ်က ကျော့လက်ကို မလွှတ်တမ်း ဆွဲထားသည်။ ကျော့ကလည်း သူ့လက်ထဲမှ အတင်းရုန်းနေသည်။
"ငါ့ကို နည်းနည်းလေးတောင် မချစ်ခဲ့ဖူးဘူးလားဟင်"
"ဟင့်အင်း.. မဖြေချင်ဘူး"
"မင်းဖြေရမယ်.. ကျော့.. မင်း ဖြေကို ဖြေရမယ်"
သူမလက်မောင်း ၂ ဖက်ကို ကိုင်လှုပ်ရင်း ပြောလိုက်တဲ့ ထွဋ်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း
"ကောင်းပြီလေ.. နင် အဲ့လောက်ကြားချင်နေရင် ဖြေပေးမယ်.. ငါနင့်ကို တစ်ခါမှ မချစ်ခဲ့ဖူးဘူး.. ရပြီလား"
သူမစကားအဆုံးမှာတော့ သူမကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ သူ့လက်တွေ ပြေလျော့သွားပြီး နောက်ကို တစ်လှမ်းချင်း ဆုတ်သွားသည်။ သူ့မျက်ဝန်းမှာလည်း မျက်ရည်တွေနဲ့။ သူမကို ရီဝေစွာ ကြည့်ရင်း
"မင်း ငါ့ကို တစ်ခါမှ မချစ်ခဲ့ဘူးပဲ"
"ထွဋ်.. မလုပ်နဲ့လေ.. နောက်မှာ ချောက်ကြီးနဲ့.. ထွဋ်.. မလုပ်နဲ့လေ.. မသွားပါနဲ့.. ထွဋ်!!!"
သူမ အသံကုန် အော်ဟစ်ပြီး တားလိုက်ပေမယ့် ထွဋ်က ချောက်ကမ်းပါးရဲ့ အစွန်ဆုံးကို ရောက်နေပြီ။
"ထွဋ်.. မသွားပါနဲ့.. ပြန်လာခဲ့.. ထွဋ်!.. ထွဋ်!!.. "
"ကျော့.. ကျော့.. ငါရှိတယ်လေ.. ငါ ဒီမှာ ရှိတယ်"
သူမ အသံကုန်အော်ဟစ်ရင်း လန့်နိုးလာသည်။
"ကျော့ရယ်.. အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်လို့လား.. ချွေးတွေလည်း ရွှဲလို့"
"ထွဋ်.. နင် မသေဘူးနော်"
သူ့မျက်နှာကို သူမလက် ၂ ဖက်နဲ့ သေချာကိုင်ကြည့်ရင်း ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။
"ကျော့ရယ်.. ငါက ဘာလို့ သေရမှာလဲ"
"ထွဋ်.. အီးဟီး.. ငါက နင် သေသွားပြီ ထင်နေတာ"
သူ့ကို ဖက်၍ ငိုနေသော ကျော့ကို ပြန်ဖက်လိုက်ရင်း သူမ ကျောလေးကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
"ကျော့ရယ်.. ငါ မသေနိုင်သေးပါဘူး.. ငါလိုချင်တာ မရမချင်း မသေနိုင်သေးဘူး"
"ဟင်!!.. နင်က ဘာလိုချင်လို့တုန်း"
"နင့်ဆီက အချစ်တွေလေ"
သူ့စကားကြောင့် ကျော့ သူ့ရင်ခွင်ထဲက အမြန် ရုန်းထွက်လိုက်သည်။ ထွဋ်ကိုလည်း အလန့်တကြား ကြည့်လိုက်ပြီး
"ထွဋ်.. နင် အိမ်ထဲကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်နေတာလဲ"
"ငါ ပြန်သွားမှ မေးပါရောလား.. မင်း မီးဖိုချောင်ထဲမှာ မေ့လဲနေလို့ အခန်းထဲ ပွေ့ခေါ်လာခဲ့တာ.. ဘာတွေလုပ်နေလို့ ဒီလောက် အားနည်းနေတာကို အနားမယူရတာလဲ.. ဒီလိုနဲ့ ရောဂါဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
"ဒေါက်တာက ဘာပြောသွားလဲ"
"မင်းကို စောင့်ရှောက်ပေးရမယ်တဲ့"
"ဟင်!!.. အဲ့လိုပဲ ပြောလား😮😮"
"အင်း.. မင်းကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်ပေးရမယ်တဲ့"
"ထွဋ်နော်.. လာနောက် မနေနဲ့.. ဆရာဝန်က ဘာပြောသွားလဲလို့"
"မင်းက ဘယ်ဆရာဝန်ကို ပြောနေတာလဲ"
"ငါ့ကို ဆေးကုပေးသွားတဲ့ ဆရာဝန်လေ"
"ဒီမှာလေ"
"ဟင်!!.. ဘယ်မှာလဲ"
"ဟော့ဒီမှာ.. ကျွန်တော်ရာဇာမင်းထွဋ်က ခင်ဗျားလေးကို ဆေးကုပေးခဲ့တာပါ ခင်ဗျ"
ထွဋ် သူ့ရင်ဘတ်ကိုသူ ပုတ်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အယ်.. နောက်နေပြန်ပြီ"
"ဟောဗျာ.. ကျော့.. ငါ ဆရာဝန်ဖြစ်သွားပြီဆိုတာ မင်း တကယ်ပဲ မသိတာလား"
"ဟင်!!.. နင် တကယ် ဆရာဝန်ဖြစ်သွားပြီလား"
"အင်းလေ.. ဝမ်းနည်းဖို့ ကောင်းလိုက်တာ.. မင်း ငါ့အကြောင်းကို ဘာမှကို မသိတာပဲ"
"con con ထွဋ်.. နင့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်😀"
သူမက လက်ကမ်းပေးတော့ ထွဋ် သူမလက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း
"ကျော့.. မင်း ငါ့ကို အဖြေပေးလိုက်ပြီပေါ့"
"ဟင်!!.. ဘယ်တုန်းက ပေးလိုက်လို့လဲ"
"ဒီမှာလေ.. ဒီလက်စွပ်လေးကို ဝတ်ထားတယ်ဆိုတော့ ငါ့အချစ်ကို လက်ခံလိုက်တဲ့ သဘောပေါ့"
"ဟာ.. ငါ ဘယ်တုန်းက အဲ့လို ပြောလို့လဲ"
သူမ ချက်ချင်းပင် လက်စွပ်လေးကို ပြန်ချွတ်လိုက်သည်။ ထွဋ် သူမကို မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ ကြည့်ရင်း
"ငါ့ကို မနှိပ်စက်ပါနဲ့တော့ ကျော့ရယ်.. ငါ မင်းကို ၁၀ နှစ်တောင် စောင့်ခဲ့ရပြီးပြီ.. ငါ့ကို နည်းနည်းလေးမှ မသနားဘူးလား.. ဟင်"
"ထွဋ်.. နင် ငါ့ကို တကယ်ချစ်တာလား"
"အင်း.. မင်းကို ငါ့ကိုယ်ငါထက် ပိုချစ်တယ်"
"ထွဋ်.. တကယ်တော့လေ.. ငါ.. "
♬♬တကယ်ပဲလည်း နင် မချစ်ဘဲနဲ့♬♬
♬♬ညာပြီးတော့လာ ချွဲ မနေနဲ့ ♬♬ (ringtone ကြီးကလည်းနော်.. ဖီးပျက်သွားကြလားဟင်😁😁😁)
ကျော့ဆီ ဖုန်းဝင်လာသဖြင့် စကားစတို့ ပြတ်တောက်သွားသည်။
"ဟယ်လို"
"_ _ _ _ _ _ _"
"ဟုတ်ကဲ့.. ဒါဆို မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်မရုံးခန်းထဲကို လာခဲ့လိုက်ပါ"
"_ _ _ _ _ _ _ "
"ဟုတ်ကဲ့.. စိတ်ချပါ.. ကိစ္စပြီးတာနဲ့ ရှင့်ဆီကို ငွေပို့လိုက်မှာပါ.. ရှင့်ဘက်က ခုလို ကတိတည်ပေးတာအတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
သူမ ဖုန်းပြောနေတာကို နားထောင်၍ သူ့စိတ်ထဲ တစ်မျိုးဖြစ်မိသည်။
"ကျော့.. ဘယ်သူဆက်တာလဲ"
"ငါ့ကိစ္စပါ"
"ကျော့.. မင်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ"
ထွဋ် သူမလက်မောင်း ၂ ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း မေးလိုက်သည်။ သူမမျက်နှာက ခုနကလို နွမ်းနယ်မနေတော့ဘဲ တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် အေးစက်ခက်ထန်နေသည်။
"ကျော့.. ငါ မေးနေတယ်လေ.. မင်း ဘာတွေလုပ်ထားတာလဲ"
"ငါ မဟုတ်တာ တစ်ခုမှ လုပ်မထားဘူး ထွဋ်.. ပြီးတော့ ဒီကိစ္စက နင်နဲ့ မဆိုင်ဘူး.. ဒါကြောင့် မသိချင်ယောင် ဆောင်နေပေးပါ"
သူမ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။ သူ့ကို ဘာကြောင့် ပြောမပြနိုင်ရတာလဲ။
"ကျော့.. မင်းမှာ ဘာပြဿနာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ.. ငါ့ကို ပြောပြပါ.. ငါ ကူညီပေးလို့ မရဘူးလား"
"ထွဋ်.. နင်.. ငါပြောတာကို နားမလည်သေးဘူးလား.. ခုဟာက ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး.. ငါ့ရင်ထဲက ဆူးကိုနှုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ.. လူသတ်ပေမယ့် ထောင်မကျခဲ့တဲ့သူအတွက် ထိုက်တန်တဲ့အပြစ်တော့ ပေးရမှာပေါ့"
"မင်း.. မဟုတ်မှ လွဲရော ဒေါ်မြင့်မော်ကို လက်တုံ့ပြန်မလို့လား"
ကျော့ မဖြေ။ ဖြေစရာလည်း မလိုလောက်ပါ။ သူလည်း သိနေပြီပဲကို။
"ကျော့.. မင်း ဘာလို့ အဲ့လောက် အမုန်းတရားတွေ များရတာလဲ.. ဖြစ်ခဲ့တာတွေလည်း ဖြစ်ပြီးသွားပြီပဲ.. ဘာလို့ အပူတွေကို သယ်ထားရတာလဲ"
"အဲ့ဒီအပူတွေကို ငါတစ်ယောက်ပဲ သယ်ထားမှာမို့ နင် ဝင်မပါ ပါနဲ့.. ကျေးဇူးပြုပြီး မဆိုင်သလို နေပေးလို့ မရဘူးလား"
သူမ စိတ်ရှိလက်ရှိ အော်ပစ်လိုက်သည်။ ထွဋ် ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ငြိမ်ကျသွားသည်။ သူမ ပြောတာ လွန်သွားမှန်း သိလိုက်သည်။ ခုလိုအော်ဖို့ မရည်ရွယ်ပါ။ သူ ခုလို စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတာမျိုးကိုလည်း သူမ မလိုလား။
သူမ စိတ်ငြိမ်သွားအောင် အသက်က်ို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ထွဋ်အနား ကပ်ထိုင်လိုက်ကာ
"ထွဋ်.. နင် ငါ့ကို ချစ်တယ်ဆို.. ငါ့ကို မတားပါနဲ့ နော်.. နော်"
"ဒါပေမယ့်.. "
သူ့စကားတွေ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ့ပါးပြင်တစ်ဖက်က ကျော့ပေးတဲ့ အနမ်းတစ်ပွင့်ကြောင့် နွေးခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ တကယ်ပဲ သူ့ကို နိုင်စားနိုင်လွန်းတဲ့ ကျော့ပါ။ သူမကို တားဆီးချင်စိတ်တွေ၊ တားဆီးမယ့်စကားလုံးတွေ အဝေးကို လွင့်ကုန်သည်။
"ကျော့.. မင်း တကယ်ပဲ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား"
"အင်း.. နင် စိတ်ချပါ.. ငါ ဘာတစ်ခုမှ ဆိုးဆိုးဝါးဝါးဖြစ်အောင် မလုပ်ပါဘူး.. လူတွေကို အပေါ်ယံကနေ ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်တတ်တဲ့ သူ့ကို အသိတရား ရစေချင်ရုံလောက်ပါပဲ.. ဒါကြောင့် နင် ငါ့ကို ယုံပေးပါနော်"
သူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ တကယ်ဆို သူလည်း ဒေါ်မြင့်မော်ကို မုန်းသည်။ သူမကြောင့် ကျော့ အရှက်ကွဲခဲ့ရသည်။ သူနဲ့ကျော့ ဝေးခဲ့ရသည်။
ခုလို သူမကို လက်တုံ့ပြန်မယ်လို့ ကြားလိုက်ရတော့ သူ ဆုံးဖြတ်ရ ခက်သွားတာ အမှန်။ ကျော့ကို ရိုးသားဖြူစင်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်စေချင်သည်။ အမုန်းတရားတွေနဲ့ ရှင်သန်နေတဲ့သူတစ်ယောက် မဖြစ်စေချင်ပေမယ့် ခုလို လုပ်မှ သူမရင်ထဲက အမုန်းတရားတွေ ပြေပျောက်သွားမယ်ဆိုတော့လည်း သူမအလိုကျ ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်။
"ဒါနဲ့ ကျော့.. မင်းငါ့ကို အဖြေပေးလိုက်ပြီနော်"
ထွဋ် သူ့ပါးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း သူမကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးပြလိုက်သည်။
"အယ်.. အဲ့ဒါကလေ"
ကျော့ ခုနက သူ့ကို စကားဆက် မပြောစေချင်လို့ လုပ်မိလုပ်ရာ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ် နမ်းလိုက်မိတာပါ။ သူက အဲ့ဒါကို ပြန် အစဖော်တော့ မျက်နှာတွေပင် ပူထူလာသည်။
"ကျော့.. မင်းကလေ.. အတော် အရှောင်ကောင်းတာပဲ"
"ဟင်!!"
"အရင်ကလည်း ငါ့ဆီကနေ ရှောင်ပြေးတယ်.. ခုလည်း ကိုယ်လုပ်ခဲ့တာကို တာဝန်မယူဘူး"
"ဟင်!!.. ငါက ဘာလုပ်လို့ တာဝန်ယူရမှာလဲ"
"မင်း ငါ့ပါးကို ခွင့်ပြုချက် မတောင်းဘဲ နမ်းခဲ့တယ်လေ.. ဒါကြောင့် အဲ့အတွက် မင်း တာဝန်ယူရမယ်"
ပါးစပ်ကလည်းပြော၊ လက်ကလည်း သူမ ချွတ်လိုက်တဲ့ လက်စွပ်လေးကို ဝတ်ပေးရင်း အလုပ်များနေတဲ့ ထွဋ်ကို သူမ မျက်လုံးလေးပြူးရင်း ကြည့်နေမိသည်။
"ခုကစပြီး မင်း ငါ့ဆီက ရှောင်ပြေးလို့ မရတော့ဘူး.. ဒီလက်စွပ်လေးက မင်းဟာ ငါ့အပိုင်ဆိုတာကို ဖော်ပြတဲ့ သက်သေလေးပဲ.. ဒါကြောင့် ခုကစပြီး ငါ မင်းကို ပိုင်သွားပြီ"
"ဟင်!!.. ဘာလို့ ပိုင်ရမှာလဲ.. မင်္ဂလာလည်း မဆောင်ရသေးဘဲနဲ့.. အဲ.."
သူမ ကိုယ့်ဟာကိုယ် သတိလက်လွတ် ပြောလိုက်ပြီးမှ ထွဋ်ကို အလန့်တကြား ပြူးကြည့်ရင်း
"ငါပြောတာက အဲ့လို မဟုတ်.. "
ထွဋ်ရဲ့ မြန်ဆန်လွန်းတဲ့ အပြုအမူကြောင့် သူမ စကားဆက်မပြောနိုင်တော့။ သူမနှုတ်ခမ်းလေးကို အကြင်နာပေးလိုက်တဲ့ ထွဋ်ကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး ထူပူသွားသည်။ ဘယ်လို ခံစားချက်ကြီးပါလိမ့်။
သူမ ရင်ခုန်သံတွေက အတိုင်းအဆ မရှိ မြန်ဆန်လာတာကြောင့် သူကို တွန်းလွှတ်လိုက်သည်။ လူချင်းကွာသွားတော့လည်း သူမရင်ထဲ ဟာကျန်နေခဲ့သည်။
"ထွဋ်.. ငါလေ.. ငါ.. "
"ကိုယ့်ကိုကိုယ် ညာမနေချင်စမ်းပါနဲ့ ကျော့ရယ်.. မင်းနှုတ်က မပြောပေမယ့် မင်းရင်ထဲမှာ ငါရှိနေတယ်ဆိုတာကို မင်းမျက်လုံးတွေက ပြောပြနေတယ်.. မင်း ဘယ်အချိန်ထိ ဆက်ညာနေဦးမှာလဲ"
"ငါ.. ငါလေ.. "
"မင်း ပြောဖို့ ခက်နေရင် အမူအရာနဲ့ ဖြေပေးပါ.. ကျော့ ငါ့ကို ချစ်လား"
သူမ မဖြေသေးဘဲ သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ အကြင်နာရိပ်တွေကို မြင်နေရသည်။
သူမရဲ့ အဖြေကို မျှော်လင့်တကြီးစောင့်လင့်နေတဲ့ ထွဋ်ကို သူမ ဆက်ပြီးမညာချင်တော့။ ခုလို ညာနေမိတဲ့အတွက် သူမလည်း ပင်ပန်းရသည်။
"အင်း"
ထွဋ် မျက်နှာမှာ အပြုံးရိပ်တွေ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
"ငါ နင့်ဆီကနေ တစ်ချိန်လုံး ရှောင်ပြေးနေခဲ့မိတဲ့အတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူးဟာ.. တကယ်တော့ ငါ နင့်ဆီကိုလာဖို့ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးလို့ပါ.. ငါ့ခံစားချက်တွေကို သေချာအောင် ဆန်းစစ်ကြည့်ခဲ့ဖူးတယ်.. ထွဋ်.. ငါလည်း နင့်ကို ချစ်တယ်"
"ကျော့ရယ်.. ငါလေ ဒီစကားကို ကြားချင်နေခဲ့ရတာ.. ငါ စောင့်ရကျိုးနပ်ပါပြီ"
သူမကိုယ်လေးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ထွေးပွေ့ထားလိုက်သည်။
"မင်းသိလား ကျော့.. မင်းထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ငါ ဘယ်လောက်ခံစားခဲ့ရတယ်ဆိုတာ"
"နင်ရော သိလား.. နင့်ကို ထားခဲ့ဖို့ ငါ ဘယ်လောက်နာကျင်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာ.. ဒါပေမယ့် ခုချိန်မှာ ငါတို့ ၂ ယောက်က အနီးဆုံးမှာ ရှိနေကြပြီ.. နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ထပ် မခွဲတော့ဘူးနော်"
"အင်း"
သူ့ရင်ခွင်ကိုမှီရင်း ပြောနေတဲ့ ကျော့ရဲ့ နဖူးလေးကို သူ အမြတ်တနိုး နမ်းလိုက်သည်။
"ဒါနဲ့ ထွဋ်.. နင် မှတ်မိသေးလား"
"ဘာကိုလဲ"
"ငါ နင့်ကို ခိုင်းဖို့ တစ်ခုကျန်သေးတယ်လေ"
"ငါ မှတ်မိပါတယ်.. အချိန်တွေ ဘယ်လောက်ကြာကြာ မင်းနဲ့ ပတ်သက်သမျှကို ငါ အမြဲတမ်း မှတ်မိနေတယ်.. ပြောလေ.. ဘာခိုင်းချင်လို့လဲ"
"အခုတော့ စဉ်းစားလို့ မရသေးဘူး.. နင် မှတ်မိသေးလားလို့ မေးကြည့်တာပါ"
ထွဋ် သူမကို စိုက်ကြည့်နေတာမို့ သူမလည်း သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ ပြန်ပြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သို့သော် သူ့ရဲ့အကြည့်တွေကို သူမ အကြာကြီး စိုက် မကြည့်ရဲ။
တိတ်ဆိတ်မှုက ရင်ခုန်သံတွေကို ပိုပြီး ကျယ်လောင်စေတာကြောင့် သူမကပင် ပြောစရာ စကားစ ရှာရတော့သည်။
"ထွဋ်.. ငါ နင့်ကို မေးချင်တာလေးတွေ ရှိတယ်"
"မေးလေ"
"နင် ငါ့ကို ဘယ်အချိန်ကတည်းက ချစ်မိသွားတာလဲ"
"အဲ့လိုတော့ ငါ မဖြေတတ်ဘူး.. ငါကိုယ်တိုင်တောင် သတိမထားမိဘဲ မင်းကို ချစ်ခဲ့မိတာ.. အစကတော့ ငါ့အချစ်တွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်.. ဒါပေမယ့် ငါ့ကိုယ်ငါ ညာလို့ မရခဲ့ဘူး.. မင်းကို ချစ်မိတဲ့ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လို့ မရခဲ့ဘူး.. ဒါနဲ့ မင်းကိုလည်း ပြန်မေးမယ်.. ငါ့ကို ဘယ်လောက်ထိ ချစ်လဲ"
"ဟာ.. ဖြေချင်ဘူး"
"ဖြေပါ"
"တော်ပါပြီ.. ဖြေချင်ဘူး.. ရှက်စရာကြီး 😊😊"
"ဘာရှက်စရာ လိုလို့လဲ"
အေးမြတဲ့ လရောင်က အခန်းပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ချစ်သူ ၂ ဦးပေါ်ကို ဖြာကျနေသည်။ တစ်ယောက်လက်ကို တစ်ယောက် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်ကို ပုံဖော်ကြည့်မိတော့ တကယ်ကို ကြည်နူးစရာပါ။
@@@@@@@@@@@@@@@
သူ ထားအတွက် လိုအပ်တဲ့ ဆေးတွေကို ဆေးဆိုင်မှာ ဝင်ဝယ်ရင်း ပြန်ထွက်လာတော့ မထင်မှတ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားမိသည်။
"မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော် ကိုကို.. မေ့လို့.. ကိုခန့်"
"ကျော့!"
သူ့ကို ပြုံးပြ နှုတ်ဆက်နေတဲ့ ကျော့ကို သူ တအံ့တဩ ကြည့်နေမိသည်။
@@@@@@@@@@@@@@@
ငြိမ်သက်နေတဲ့ ကန်ရေပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း သူ့စိတ်တွေကလည်း ငြိမ်သက်နေခဲ့ပြီ။
"အချိန်က အရာရာကို ပြောင်းလဲစေတယ်နော် ကိုခန့်"
"အင်း.. ကိုယ့်အတွက်တော့ အချိန်က မျက်လှည့်ဆရာပဲ.. ဒါပေမယ့် ခုထိ မပြောင်းလဲသေးတာတွေလည်း ရှိတယ်"
သူ့စကားက ထားကို ရည်ညွှန်းနေမှန်း သိလိုက်သည်။
"ကိုခန့်နဲ့ ထားအကြောင်းကို ကိုဝင်းသူတို့ဆီက ကြားပြီးပါပြီ.. ထားအတွက်လည်း စိတ်မကောင်းပါဘူး.. ဒါနဲ့ လုံးဝကြီးကို ထူးခြားမလာတာလား"
"ဟိုတစ်ရက်ကတော့ လက်ချောင်းလေးတွေ လှုပ်လာသေးတယ်.. အဲ့နောက်ပိုင်းတော့ ဘာမှ မထူးခြားသေးဘူး"
စကားပြောနေရင်း သူ့မျက်နှာ အတော် ညှိုးနွမ်းနေနေတာကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။
"ကိုခန့် ထားအပေါ် တော်တော် သံယောဇဉ် ရှိတာပဲနော်.. ၁၀ နှစ်လုံးလုံး မညည်းမညူ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တာ ဆိုတော့"
သူမစကားကြောင့် သူ ပြုံးလိုက်ရင်း
"ကိုယ်လည်း ကိုယ့်စိတ်ကိုယ် မသိခဲ့ဘူး.. ကျော့ထွက်သွားပြီးမှ ကျော့အပေါ် အထင်လွဲခဲ့မှန်း သိခဲ့ရတယ်.. ထား ခုလို ဖြစ်ခဲ့တာလည်း ကိုယ့်ကြောင့်ပါ.. အစကတော့ သူ့အပေါ် အကြွေးတင်သလို ဖြစ်နေတဲ့စိတ်နဲ့ ပြုစုပေးခဲ့တာ.. ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ ကိုယ်သိလာရတာက ကိုယ်လည်း သူ့အပေါ် သံယောဇဉ်ပိုနေမိခဲ့တယ်ဆိုတာပဲ"
"ထားက ကိုခန့်ကို အရမ်းချစ်ခဲ့တာနော်"
ကျော့ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိဟန်နဲ့ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါနဲ့ ကိုခန့်.. သူ လက်လှုပ်လာတဲ့ အချိန်တုန်းက ကိုခန့် သူ့အနားမှာ ရှိနေခဲ့တာလား"
"အင်း"
"အဲ့အချိန်တုန်းက ဘာလုပ်နေခဲ့လဲ"
''မင်း သိလား.. ထား.. ငါ မင်းကို ညီမလေးတစ်ယောက်ထက် ပိုပြီး သံယောဇဉ် ရှိနေမိပြီဆိုတာ''
သူပြောခဲ့တဲ့စကားကို ပြန်ကြားယောင်ရင်း
"ကိုယ် သူ့ကို စကားတွေပြောနေခဲ့တယ်.. သူ့ကို ညီမလေးတစ်ယောက်ထက် ပိုနေမိပြီဆိုတဲ့အကြောင်း"
"ကိုခန့်.. ကျော့ တစ်ခု စဉ်းစားမိတယ်"
"ဟင်!!.. ဘာများလဲ"
"ကိုခန့် သူ့ကို ချစ်နေတဲ့အကြောင်း ပြောဖူးလား"
"ဟင့်အင်း"
"ဒါဆို ပြောကြည့်ပါလား.. သူက ကိုခန့်ကို အရမ်းချစ်တာဆိုတော့ ကိုခန့် သူ့ကို ချစ်နေတယ်ဆိုတာသာ သိခဲ့ရင် သူ ပြန်သတိရလာနိုင်တာပဲလေ"
"ဟုတ်သားပဲ.. ကိုယ် ဒါကို မစဉ်းစားမိခဲ့ဘူး.. သူ့ကို နေ့တိုင်း စကားတွေ ပြောခဲ့ပေမယ့် သူ့ကို ချစ်နေတဲ့အကြောင်းတော့ မပြောမိခဲ့ဘူး.. ကျော့.. ခုလို အကြံပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ကျော့ သူ့ကို ပြုံး၍သာ ကြည့်နေလိုက်သည်။
"ဒါနဲ့.. ကျော့ ကိုယ့်ကို စိတ်မနာဘူးလား.. ကျော့အပေါ် အထင်လွဲပြီး ပစ်ပစ်ခါခါ ပြောခဲ့မိတယ်"
"ဒါတွေက ကိုခန့် အမှားတွေမှ မဟုတ်တာ.. ကိုခန့်လည်း လှည့်စားခံခဲ့ရတာပဲ.. ကျော့ ကိုခန့်ကို စိတ်မနာပါဘူး"
ကန်ရေပြင်ကို ဖြတ်သန်း၍ တိုက်ခတ်လာတဲ့ လေပြည်လေညှင်းလေးက ၂ ယောက်လုံးရဲ့ ရင်ကို အေးချမ်းစေသည်။
@@@@@@@@@@@@@@@
"ဘာပြောတယ်!!.. ငါ ဒီအိမ်က ဆင်းပေးရမယ်.. ဟုတ်လား.. သေရင်တောင် ဆင်းမပေးနိုင်ဘူး.. နားလည်လား"
"ဒေါ်မြင့်မော်.. ခင်ဗျားရဲ့အိမ်က အပေါင်ဆုံးသွားပြီလေ"
"ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး ကျော်စွာ.. ငါ သေတဲ့အထိ ဒီအိမ်ပေါ်မှာပဲ နေမှာ"
"ဒါဆိုလည်း ဒီအိမ်ပိုင်ရှင်နဲ့ ညှိကြည့်လိုက်ပါဦး"
"မင်း ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ.. ဒီအိမ်ကို ငါ ပိုင်တာလေ"
"ခင်ဗျားအိမ် အပေါင်ဆုံးသွားကတည်းက တခြားတစ်ယောက်ဆီကို ရောင်းလိုက်ပြီ"
"ဘာ!.. ဘယ်သူ့လက်ထဲ ရောင်းလိုက်တာလဲ"
"ရှင် ပြန်မဝယ်နိုင်ဘူး ထင်လို့ ကျွန်မ ဝယ်လိုက်တာပါ"
"ဟင်!!"
သူမနဲ့ ကျော်စွာတို့ စကားပြောနေတဲ့နေရာကို ရုတ်တရက် ရောက်လာတဲ့ ကျော့ကြောင့် ဒေါ်မြင့်မော် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
"မကျော့နန္ဒာ.. ကျွန်တော့်ကို သွားခွင့်ပြုပါဦး"
"ဟုတ်ကဲ့"
ကျော်စွာ ထွက်သွားတော့ ဒေါ်မြင့်မော်ရဲ့ အကြည့်တွေက သူမဆီ စူးရဲစွာ ကျရောက်လာသည်။
"ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ.. ကျော့နန္ဒာ"
"ကျွန်မ ဘာလုပ်လို့လဲ"
"ငါ့အိမ်ကို ဘာကိစ္စနဲ့ ဝယ်လိုက်တာလဲ"
"မျက်နှာမပြောင်စမ်းပါနဲ့ ဒေါ်မြင့်မော်.. ဒါ ရှင့်အိမ် မဟုတ်တော့ဘူး.. ကျွန်မ ဝယ်လိုက်ပြီးပြီ"
"ညည်း တမင်သက်သက် ဝယ်လိုက်တာ မဟုတ်လား"
"အိုး.. အရမ်းသိသာသွားလား.. ဟင်းဟင်း.. ဒါပေါ့.. ရှင့်ရဲ့ ကျရှုံးခြင်းက ဘယ်လို ဆိုတာကို ပြချင်လို့ ဒီအိမ်ကို ငွေတွေအများကြီး ပေးပြီး ဝယ်လိုက်တာ"
"ညည်း.. ဘာလို့ ဒီလောက် ယုတ်မာရတာလဲ"
"စကားပြောဆင်ခြင်ပါ ဒေါ်မြင့်မော်.. ကျွန်မ ခုထိ ဘာမှ မယုတ်မာရသေးဘူး.. ရှင်ပြုခဲ့တဲ့ အမှားအတွက် လက်တုံ့ပြန်ရုံပဲ ရှိသေးတယ်.. လူသတ်မှု မမြောက်လို့ ထောင်မကျခဲ့ပေမယ့် ဖွားကို ရှင်သတ်ခဲ့တာပဲ.. အဲ့ဒီအတွက် ထိုက်သင့်သလောက်တော့ ပြန်ပေးဆပ်သင့်တာပေါ့.. ဒါမှ တရားမျှတမှု ရှိမှာ"
"ငါက ဘာတွေကို ပေးဆပ်ရမှာလဲ.. ငါ့ဘဝကြီး ဒီလောက် ဆုတ်ပြတ်သတ်နေတာတောင် ဘာတွေကို ပေးဆပ်စေချင်သေးတာလဲ"
ဒေါ်မြင့်မော် ငိုကြီးချက်မ နဲ့ ပြောလိုက်သည်။
"ရှင် ခုတော့ နာတတ်နေပြီပေါ့.. သူများသားသမီးကို မညှာမတာ ပြောခဲ့တုန်းကကျ ဒီပုံစံ မဟုတ်ဘူး.. ခု ကျွန်မ ဒီကိုလာတာ ရှင့်ကို ပြန်ပေးစရာ ရှိလို့"
သူမ လက်ကိုင်အိတ်ထဲက စက္ကူနဲ့ ထုပ်ပိုးထားတဲ့ အထုပ်လေးကို ဒေါ်မြင့်မော်အား လှမ်းပေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ ရှင့်လိုလည်း အဆင့်အတန်း မခွဲတတ်ဘူး.. သူများကိုလည်း အပေါ်ယံပဲကြည့်ပြီး မဆုံးဖြတ်တတ်ဘူး.. ရှင့်လို သူများတွေကို အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းဖြစ်အောင်လည်း မလုပ်တတ်ဘူး.. ဒါပေမယ့် ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မချစ်တဲ့သူတွေကို ထိခိုက်နစ်နာစေမယ်ဆိုရင်တော့ ထိုက်သင့်သလောက် လက်တုံ့ပြန်တတ်တယ်"
ဒေါ်မြင့်မော် သူမ ပေးတဲ့ ငွေထုပ်ကို တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ယူလိုက်ရင်း သူမကို ပြူးကြည့်နေမိသည်။
"အဲ့ဒီတုန်းက ရှင်စုံစမ်းခဲ့တယ် ဆိုပေမယ့် အကုန် မစုံစမ်းနိုင်ခဲ့ဘူး.. ကျွန်မမှာ မိသားစုဝင်ဆိုလို့ ဖွားတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်လို့ ရှင်သိခဲ့တာမလား.. ဒါက ငွေနောက်ကို လိုက်တတ်တဲ့ ရှင့်အမှားပဲ.. ဒီငွေတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်က ရှင်ပေးခဲ့တဲ့ ငွေတွေပဲ.. ဒီငွေတွေကို ကျွန်မ လက်ဖျားနဲ့တောင် မထိခဲ့ဘူး.. အရင်က ဒီငွေလောက်ကတော့ ရှင့်အတွက် မပြောပ လောက်ပေမယ့် ခုချိန်မှာတော့ ရှင့်ကို လမ်းဘေးမရောက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်မှာပါ.. မနက်ဖြန် ဒီအိမ်ကိုဖြိုမယ့် အဖွဲ့ လာလိမ့်မယ်.. အိမ်ဖြိုတဲ့အထဲ ပါသွားမှာစိုးလို့ ကြိုပြောထားတာ.. ဒီနေ့အပြီး ဖယ်ပေးထားပါ.. ကလန်ကဆန် လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ တရားရုံးမှာ တွေ့ကြတာပေါ့"
ပြောသင့်သလောက်ပြောပြီး အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ နောက်မှာ ဒေါ်မြင့်မော်တစ်ယောက် ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်ကျန်ခဲ့မယ်ဆိုတာကို စိတ်မဝင်စားတော့။
ထွဋ်ပြောသလို ခုလိုတွေ လုပ်နေမိတဲ့အတွက် သူမလည်း ပူလောင်နေသည်။ သို့သော် အပြစ်လုပ်ထားသူတစ်ယောက် အနေနဲ့ ထိုက်သင့်သလောက်တော့ ပေးဆပ်သင့်သည်လေ။
ကျော့ပေးသွားတဲ့ စက္ကူထုပ်ထဲက ငွေ ၁၀ သိန်းကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်တွေ ဖြိုင်ဖြိုင်ကျလာသည်။
လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်က သူမ ကျော့ကို နစ်နာကြေးအနေနဲ့ ပစ်ပေါက်ခဲ့တဲ့ ငွေစက္ကူတွေ။ ခုတော့ ဒီငွေတွေက သူမအတွက် အတော်တန်ဖိုး ရှိနေပါလား။ သူမကို လမ်းဘေး မရောက်အောင် ကယ်တင်ပေးနိုင်တယ်တဲ့။
သူမ မှားခဲ့မိပြီ။ သားအတွက်လို့ အကြောင်းပြခဲ့ပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ သားဖြစ်သူရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ထည့်မတွက်ခဲ့ဘဲ သူမအတ္တအတွက်သာ လုပ်ခဲ့မိခြင်း။
ခုတော့ ခန့်ကလည်း သူမစကားကို လွန်ဆန်ပြီး သူ့အတွက် အနစ်နာခံခဲ့တဲ့ ထားဆီကို ထွက်သွားခဲ့ပြီ။ သူမကရော အတ္တတွေ၊ မာနတွေ၊ ဟန်ဆောင်မှုတွေနဲ့ ဆက်ပြီး ရှင်သန်နေဦးမှာလား။
@@@@@@@@@@@@@@@
"ကျော့.. အလုပ်ဆင်းတော့မှာလား.. ငါ လာကြိုလှည့်မယ်"
"_ _ _ _ _ _ _"
"အင်း.. စောင့်နေနော်"
"_ _ _ _ _ _ _"
"အင်း"
ဖုန်းပြောရင်း လူက အလိုလို ပြုံးနေမိသည်။ ခုဆို သူနဲ့ ကျော့ ချစ်သူတွေဖြစ်တာ တစ်လပင် ပြည့်တော့မည်။
ကျော့က သူမအိမ်လေးမှာပဲ လာနေဖြစ်တော့ သူအားတဲ့အချိန်မျိုးဆို သူမကို အကြိုအပို့ လုပ်ပေးတတ်သည်။
အိမ်ချင်းက နီးနေပေမယ့် ကိုယ့်အလုပ်နဲ့ကိုယ် ဆိုတော့ အရင်ကလို တွေ့ချင်တိုင်း တွေ့ရတာမျိုး မဟုတ်။ ဒါကြောင့် အပို့အကြို လုပ်တဲ့ အခါမျိုးမှာမှ တွေ့ရ၊ အလွမ်းဖြေရသည်။
@@@@@@@@@@@@@@@
ကျော့ကို လာကြိုတိုင်း ဒီကော်ဖီဆိုင်လေးထဲကနေ သူမကို စောင့်နေကျ။ ကျော့နဲ့အတူ စားသောက်ပြီးမှ အိမ်ကို အတူ ပြန်ကြသည်။ ခုလည်း သူမကို စောင့်ဖို့ ဆိုင်လေးထဲကို ဝင်ခဲ့လိုက်သည်။
"ဟင်"
မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် သူ့ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ မြင်လိုက်ရတာက ဟုတ်မှ ဟုတ်ရဲ့လား ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ မျက်လုံးကို ပွတ်၍ သေချာပြန်ကြည့်မိသည်။ သူ အမြင်မှားတာ မဟုတ်။
ခန့်လက်ကို အချိန်အကြာကြီး ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး စကားတွေ အများကြီး ပြောရင်း ပြုံးပျော်နေတဲ့ ကျော့။
သူတို့က ဘယ်လို ပြန်တွေ့ကြတာလဲ။ နဂိုကတည်းက အဆက်အသွယ် ရှိကြတာလား။ ကျော့ ခုလိုတွေ လုပ်နေတာက ဘာသဘောလဲ။ သူ့ကို လှည့်စားခဲ့တာလား။
သေချာအောင် သူမဆီ ဖုန်းဆက်ကြည့်မိသည်။ သူ့ကို မမြင်အောင် နံရံနောက်မှာ ကွယ်နေလိုက်သည်။
ဖုန်းဝင်သွားပေမယ့် တော်တော်နဲ့ မကိုင်။ ဖုန်းကလည်း သူမ ဆီမှာ ပါလာသည်။ သူ့ဖုန်းဝင်လာတာကို မကိုင်ဘဲ ခန့်နဲ့ စကားတွေ ဆက်ပြောနေသည်။
နံရံအကွယ်မှ သူမကို ကြည့်ရင်း ရင်တွေ နာမိသည်။
"လုပ်ရက်လိုက်တာ ကျော့ရယ်"
သူ ဆက်တိုက် ခေါ်နေမိသည်။ ၈ ခါမြောက်ကျမှ သူမ ဖုန်းကိုင်သည်။
"ကျော့.. ဘာလို့ ဖုန်းမကိုင်တာလဲကွာ"
သူ့အသံကို တုန်မနေအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်း၍ ပြောနေရသည်။
"အစည်းအဝေးလုပ်နေလို့ဟ.. လာကြိုမယ်ဆို.. ရောက်ပြီလား"
"မရောက်သေးဘူး"
"ဒါဆို ဒီနေ့ လာမကြိုနဲ့တော့.. ငါ နည်းနည်း နောက်ကျမှာမို့"
မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို လိမ့်ဆင်းလာသည်။
"ငါ့ကို ဘာလို့ လိမ်ခဲ့တာလဲ ကျော့ရယ်.. ငါ့ကို မချစ်နိုင်ရင်လည်း ဒီလိုကြီး လှည့်စားပြီးတော့ မညှဉ်းဆဲပါနဲ့ကွာ"
သူ ဆိုင်ထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ ရင်တွေအစိတ်စိတ် ကွဲကြေတယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးက သူခံစားရတာထက် ပျော့နေသေးသည်။
"ငါ့ကို လှည့်စားခဲ့တာလား ကျော့ရယ်.. ငါ့ကို သနားလို့ ချစ်တယ်လို့ အဖြေပေးခဲ့တာလား.. မင်းရင်ထဲမှာ ခုချိန်ထိ သူရှိနေသေးတယ်ဆိုတာကို ငါ မတွေးခဲ့မိဘဲ မင်းဆီက အချစ်တွေကိုပဲ အလိုက်ကန်းဆိုးမသိ တောင်းဆိုနေခဲ့တဲ့ ငါ့အတွက် ခုလို ခံစားရတာ တန်ပါတယ်ကွာ"
@@@@@@@@@@@@@@@
ကျော့ အိမ်ကို ပြန်လာတော့ ထွဋ်က ပြန်မရောက်သေး။ သူ့အိမ်ဘက်ကို သွားကြည့်တော့ ခြံတံခါးက ပိတ်ထားဆဲ။
"ဒီနေ့ ညဂျူတီ မရှိဘူးဆိုပြီး ဘယ်တွေများ သွားနေပါလိမ့် "
ထိုစဉ် သူမဆီ ဖုန်းဝင်လာသည်။
"အင်း.. ရွှေစင်.. ပြော"
"_ _ _ _ _ _ _"
"ဟင်!!"အခုလား"
"_ _ _ _ _ _ _"
"အေး.. လာခဲ့ပါ့မယ်"
ရွှေစင်က လှမ်းခေါ်သဖြင့် သူမဆီ သွားရသေးသည်။ ဟိုရောက်တော့ သူမကို အပြစ်သားတစ်ယောက်လို ကြည့်နေတဲ့ ရွှေစင့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ရွှေစင်.. နင့်မျက်နှာကြီးက ဘာဖြစ်နေတာလဲ"
"အဲ့ဒါကို ငါက မေးရမှာ.. နင် ဘာလို့ မျက်နှာများရတာလဲ"
ရွှေစင်ပြောတာကို ကျော့ နားမလည်။
"ရွှေစင်.. ဘာပြောလိုက်တာလဲ.. ငါက ဘာလို့ မျက်နှာများရမှာလဲ"
"နင် ခုလိုတွေ မပြတ်မသားလုပ်လို့ ထွဋ် ခံစားခဲ့ရတာ သိလား.. အရင်ကလည်း ဒီလိုပဲ.. ခုလည်း နင်တို့ အဆင်ပြေသွားပြီဆိုပြီး ဝမ်းသာနေတာတောင် တစ်လမပြည့်သေးဘူး.. နင်က ထဖောက်လာပြန်ပြီ"
တစ်ခုခုလွဲနေမှန်း သူမ သိလိုက်သည်။
"နေပါဦး ရွှေစင်ရ.. ငါ နားလည်အောင် ပြောပါဦး.. ငါက ဘာတွေ မပြတ်သားလို့ ထွဋ်က ဘယ်လိုတွေ ခံစားနေရတာလဲ"
"နင် ကိုယ်လုပ်ခဲ့တာကိုယ် မသိသေးဘူးလား"
"ဘာကိုလဲ"
"နင် ခုထိ ကိုခန့်ဇော်အောင်နဲ့ တွဲနေတုန်းပဲဆို"
"ဘာ!!.. နင့်ကို ဘယ်သူ ပြောတာလဲ"
"အဲ့ဒါ အရေးမကြီးပါဘူး.. ငါ ပြောတာကိုပဲ အရင် ဖြေရှင်းစမ်းပါ"
"ရွှေစင်.. ဒါက ရာနှုန်းပြည့် အထင်လွဲခံရတာနော်.. ငါနဲ့ ကိုခန့်က ခုချိန်မှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့ဘူး.. သူနဲ့ငါက ရိုးရိုးသားသားပဲ.. နေပါဦး.. နင်က ဘာလို့ ငါနဲ့သူ တွဲနေတုန်းပဲလို့ ထင်ရတာလဲ"
"ထွဋ်ပြောတာ"
"ဘာ.."
"နင်က သူ့လက်ကို ကိုင်ပြီး စကားတွေ ပြောနေတယ်ဆို.. ပြီးတော့ သူ ဖုန်းဆက်တာကိုလည်း မကိုင်ဘဲ ပစ်ထားတယ်တဲ့.. ဖုန်းကိုင်ပြန်တော့လည်း အစည်းအဝေး လုပ်နေတယ်ဆိုပြီး လိမ်ပြောတယ်ဆို"
"အဲ့ဒါက.. ဟာ.. တော်ပြီ.. သူနဲ့ တိုက်ရိုက် ရှင်းရမယ်.. အခု သူ ဘယ်မှာလဲ"
"ဟင်း.. ကျော့.. နင်တို့ ၂ ယောက်က ပြေးတမ်းလိုက်တမ်း ဆော့နေကြတာလား.. အရင်က နင် ထွက်သွားတယ်.. ခုလည်း ထွဋ်"
"ဟင်!!.. သူ ဘယ်ကို ထွက်သွားတာလဲ"
"သူ တော်တော် ခံစားသွားရတာဟ"
"အေး.. အဲ့ဒါကြောင့် သူအခု ဘယ်မှာလဲလို့"
ကျော့ အသံ နည်းနည်း ကျယ်သွားသည်။
"ထွဋ်က ဒီလောက် ကျိတ်ခံစားတတ်တာ.. ခုလည်း ဘယ်တွေသွားပြီး ဘယ်လောက်တောင် ခံစားနေရမလဲ"
ပြောရင်းနဲ့ စိတ်ပူလာမိသည်။
"ဟင်း.. ဒီလောက် စိတ်ပူနေတာများ.. အစကတည်းက သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေါ့.. တကယ်ပဲ"
ရွှေစင်က မျက်စောင်းချိတ်ရင်း အပြစ်ဆိုသည်။ ကျော့ တကယ် စိတ်ပူမိတာပါ။ ထွဋ်က ဘယ်လောက် မျိုသိပ်ထားတတ်လဲဆိုတာကို သူမ အသိဆုံး။ ခုလည်း သူမကို ခန့်နဲ့ အတူ တွဲတွေ့လိုက်တာနဲ့ပဲ ထွက်သွားရတယ်လို့။
@@@@@@@@@@@@@@@
ထွဋ် အရင်ကတည်းက ပြင်ဦးလွင်မှာ တာဝန်ကျခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့် သူမ ပြန်လာရင်ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ အိမ်နဲ့နီးတဲ့ ဆေးရုံမှာပဲ အလုပ်ဝင်ဖို့ လျှောက်ခဲ့မိသည်။
ခုတော့ သူမဆီက ထွက်လာခဲ့ပြီမို့ ပြင်ဦးလွင်မှာပဲ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း ဦးတင်အောင် ဝယ်ခဲ့တဲ့ အိမ်လေးမှာပဲ နေဖြစ်ခဲ့သည်။ ဆေးရုံနဲ့ နီးတာကြောင့် သူ့အတွက် အဆင်ပြေလှသည်။
''မောင်ရင်.. အဘ ဒီရက်ပိုင်း ခရီးသွားရမှာမို့လို့ အိမ်ကို ခဏ စောင့်ရှောက်ပေးထားလို့ ရမလား''
တစ်ဖက်ခြံက ဦးစိန်မောင်ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကြောင့် သူ အားလပ်ချိန်တိုင်းမှာ အဲ့ဒီဘက်မှာသာ အချိန်ကုန်တတ်သည်။
သူ ပြင်ဦးလွင်မှာ နေကတည်းက ဦးစိန်မောင်က သူ့အတွက် အိမ်နီးချင်းကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် ခုလို သူ မရှိတဲ့အချိန်မျိုးမှာ သူ့အိမ်ကို စောင့်ရှောက်ပေးရခြင်းဖြစ်သည်။
@@@@@@@@@@@@@@@
ပြင်ဦးလွင်ရဲ့ ညနေခင်းအအေးဓာတ်က ကျောစိမ့်အောင် အေးချမ်းလှသည်။ ကော်ဖီခွက်လေးကိုင်ရင်း ဝရန်တာကနေ အပြင်မှာ မြင်ရတဲ့ ရှုခင်းတွေကို ကြည့်နေမိသည်။
သို့သော် သူ မြင်နေရတာက ကျော့ပုံရိပ်တွေ။ သူနဲ့ ငယ်စဉ်ကတည်းက အတူတူဆော့ခဲ့ကြတဲ့ ပုံရိပ်တွေ၊ သူ့အပေါ် အနိုင်ကျင့်ပြီးရင် အောင်နိုင်သူလို ပြုံးတတ်တဲ့ ကျော့အပြုံးတွေ၊ သူ့ကို ချစ်တယ်လို့ အဖြေပေးခဲ့တုန်းက ကျော့ရဲ့ ရှက်နေတဲ့ မျက်နှာလေး၊ ခန့်လက်ကို ကိုင်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာ စကားပြောနေတဲ့ ကျော့ပုံရိပ်တွေ။
"ဟင်း.. .. "
တွေးမိတိုင်း ဘယ်ဘက်ရင်အုံက အောင့်လာတတ်တာမို့ မတွေးမိအောင် ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် အတွေးတွေက ခေါင်းထဲကို အလိုလို ရောက်လာတော့လည်း အခက်သား။
'ကျော့ရယ်.. ငါ မင်းနဲ့ ပတ်သက်လာရင် ဘာလို့ နာကျင်ရတဲ့ အချိန်တွေက များနေရတာလဲကွာ'
ထိုစဉ် သူ့ခါးကို လာဖက်တဲ့ လက်တစ်စုံကြောင့် ကျဉ်စက်နဲ့ တို့ခံလိုက်ရသလို တစ်ကိုယ်လုံး ထူပူသွားသည်။ သူ ရုန်းဖို့ ကြိုးစားတော့
"ဒီတိုင်းလေး နေပေးပါဟာ.. ခဏလေးပါပဲ"
သူ့ကျောဘက်ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အသံ။
"ကျော့!"
သူ့ကျောကို ခေါင်းလေးမှီရင်း သူ့ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားတဲ့ ကျော့။
"ကျော့.. မင်း ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ"
သူ ကျော့လက်တွေကို အမြန်ဖယ်ရင်း သူမနဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်အောင် လှည့်လိုက်သည်။ မျက်ရည်တွေ။ သူမမျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည်တွေ။
"မင်း ငိုနေတာလား ကျော့"
"ငါလား.. ငါ မငိုပါဘူး.. သူ့ဟာသူ မျက်ရည်တွေက အလိုလို ကျလာတာ"
မငိုဘူးလို့ ပြောပြီး ပြုံးနေပေမယ့် သူမအသံတွေက တုန်နေသည်။
"မင်း ဒီကို ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ.. ဒီထဲကို ဘယ်လို ဝင်လာတာလဲ"
"ဒါ ငါ့အိမ်လေ"
"ဘာ!.. ကျော့.. မင်း လိမ်တာတွေ များနေပြီနော်.. ဒီလို ယုတ္တိမရှိတဲ့ စကားကို ငါ ယုံပေးမယ်များ ထင်နေလား"
"နင် ဘာလို့ ငါ့အပေါ် အယုံအကြည်နည်းရတာလဲ.. ငါ နင့်ကို ဘာတွေများ လိမ်ခဲ့မိလို့လဲ.. နင် ဒီအိမ်ပိုင်ရှင်လို့ ထင်နေတဲ့ ဦးစိန်မောင်က ငါ့ဦးလေး.. မေမေပုလဲသွယ်ရဲ့ အစ်ကိုအရင်း.. ဒီအိမ်က ငါ့ကို ဖေဖေ ဝယ်ပေးထားတာ.. တစ်ခါတစ်လေမှ လာနေဖြစ်လို့ ငါ မရှိတဲ့ အချိန်တွေမှာ ဦးလေးက စောင့်ရှောက်ပေးထားတာ.. နင် မယုံရင် အောက်မှာ ဦးလေးရှိတယ်.. နင်ကိုယ်တိုင် သွားမေးလို့ ရတယ်"
"ဘယ်လို.. အဘက အောက်မှာ ရောက်နေတယ်.. ပြောတော့ သူ ခရီးသွားနေတာဆို"
သူ မယုံသဖြင့် အောက်ထပ်ကို ဆင်းကြည့်မိသည်။ တကယ်ပဲ ဦးစိန်မောင်က မီးလင်းဖိုရှေ့မှာ မီးလှုံနေသည်။ ဘာတွေလဲ။ သူမ ပြောတာ အမှန်တွေပဲလား။
"အဘ"
"ဟာ.. မောင်ရင်"
သူ့ကို မြင်တော့ ပြုံးပြနှုတ်ဆက်လိုက်တဲ့ ဦးစိန်မောင်။
"တကယ်တော့ အဘလည်း မောင်ရင့်ကို မညာချင်ပါဘူး.. ဒါပေမယ့် တူမလေးက တောင်းဆိုလို့ မောင်ရင့်အကြောင်းတွေကို စုံစမ်းပေးခဲ့တယ်.. တိုက်ဆိုင်မှုကလည်း အံ့ဩစရာပါပဲ.. မောင်ရင်က အိမ်ဘေးမှာ နေတယ်ဆိုတော့ မောင်ရင်နဲ့ ရင်းနှီးအောင် နေခဲ့တယ်.. ခရီးသွားတယ်ဆိုတာကလည်း မောင်ရင့်ကို ဒီအိမ်မှာ ရှိနေစေချင်လို့ပါ.. တူမလေးက မောင်ရင့်ကို တွေ့ချင်ပေမယ့် သူ့ကို တွေ့ခွင့်မပေးမှာ စိုးလို့တဲ့.. ခုလို ကိုယ့်အိမ်မှာ ရှိနေတာဆိုတော့ တွေ့လို့ရသွားပြီလေ.. မောင်ရင်တို့ တစ်ယောက်အပေါ် တစ်ယောက် အထင်လွဲနေကြတာလေးတွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖြေရှင်းကြပါ.. ကိုယ့်အပေါ် တကယ်ချစ်တဲ့သူကို အဆုံးရှုံးမခံပါနဲ့.. ကဲ.. အဘ သွားတော့မယ်"
ဦးစိန်မောင်တစ်ယောက် သူ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး အိမ်ထဲမှ ထွက်သွားသည်။
"ကိုယ့်အပေါ် တကယ်ချစ်တဲ့သူတဲ့လား.. သူက ကျွန်တော့်ကို တကယ်ချစ်တယ်ဆိုတာ သေချာရဲ့လား"
"ထွဋ်"
သူ့နောက်မှ ကျော့အသံကို ကြားပေမယ့် သူ မသိဟန်ပြုရင်း သူ့ခြေလှမ်းတွေက အိမ်ရဲ့အပြင်ဘက်ဆီသို့။
"ထွဋ်.. ငါ နင့်ကို ခိုင်းဖို့ တစ်ခု ကျန်နေသေးတယ်.. အဲ့ဒါကို အခု ခိုင်းမယ်"
သူမစကားကြောင့် သူ့ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်တန့်ပစ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ.. အဲ့ဒါ လုပ်ပေးပြီးရင် ငါ့ကို သွားခွင့်ပေး"
သူမ ခေါင်းကို အသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ပြော.. ဘာလုပ်ပေးရမှာလဲ"
"အခု ငါ ရှင်းပြတာကို သေချာ နားထောင်ပေးပါ.. ယုံတာ မယုံတာကတော့ နင့်အပိုင်းပါ.. ဒါပေမယ့် ငါ အခု ပြောမှာတွေက အမှန်တွေချည်းပဲမို့ ယုံပေးစေချင်တယ်"
ကျော့ကို သူ ယုံပေးရဦးမှာလား။
"ငါ ဒီ့ထက်ပိုပြီး အလိမ်အညာတွေကို နားထောင်မပေးနိုင်တော့ဘူး"
"ဘာလို့လဲ.. ဘာလို့ ငါပြောသမျှကို အလိမ်အညာလို့ တွေးရတာလဲ.. နင် သိလား.. ငါ နင့်ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ လိမ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး"
သူ မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့ကို ချစ်တယ်တဲ့။
"နင် အဲ့လို မပြုံးပါနဲ့ ထွဋ်.. နင် ဘာလို့ မစဉ်းစားတတ်ရတာလဲ"
"ဘာ!!"
"အဲ့နေ့တုန်းက ငါနဲ့ သူ့ကို တွဲတွေ့လိုက်တာနဲ့ပဲ ငါ သူ့အပေါ် ခံစားချက်ရှိသေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား"
"ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ သူ့လက်ကို ကိုင်ထားရတာလဲ"
"အရူး.. လက်ကိုင်တာနဲ့ပဲ အဲ့လို ပေါက်ကရတွေ တွေးရလား.. အဲ့ဒီနေ့က.. "
သူမ ခန့်နဲ့ တွေ့ခဲ့တုန်းက အကြောင်းကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။
@@@@@@@@@@@@@@@
ထွဋ်က လာကြိုမယ်လို့ ဖုန်းဆက်ထားသောကြောင့် အလုပ်တွေကို လက်စသတ်နေတုန်း သူမဆီ ဖုန်းဝင်လာသည်။
'ဘယ်သူပါလိမ့်??'
''ဟယ်လို''
^ကျော့^
''ဟင်!!.. ကိုခန့်!''
^ကိုယ်တို့ တွေ့လို့ရမလား^
သူမ နာရီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ထွဋ် သူမဆီ လာနေကျအချိန်ထက် နာရီဝက်လောက် စောနေသေးသည်။
''ဟုတ်.. ရပါတယ်.. ကိုခန့်က ခု ဘယ်မှာလဲ''
^ကျော့ကုမ္ပဏီရှေ့က ကော်ဖီဆိုင်မှာ^
''ဟင်!!.. ကျော့အလုပ်လုပ်တဲ့ နေရာကို ဘယ်လိုလုပ်သိ.. ဩော်.. ကိုဝင်းသူတို့ ပြောပြလိုက်တာမလား''
^အင်း.. ဆင်းလာခဲ့နော်^
''ဟုတ်''
သူမ ကော်ဖီဆိုင်ထဲရောက်တော့ ခန့်က သူမကို လက်လှမ်းပြသည်။
''အယ်.. ကိုခန့်.. ပြုံးရွှင်နေတာပဲ.. ပျော်စရာကိစ္စရှိနေတယ်နဲ့ တူတယ်''
''အင်း.. ထား သတိပြန်ရလာပြီ.. ခုဆို တော်တော်လေး ကျန်းမာနေပြီ''
''ဟင်!!.. တကယ်''
''အင်း.. အဲ့ဒီနေ့က ကျော့အကြံပေးတဲ့အတိုင်း သူ့ကို ချစ်နေတဲ့အကြောင်း ဖွင့်ပြောလိုက်တယ်.. အစပိုင်းမှာ လက်ချောင်းလေးတွေ လှုပ်လာတယ်.. နောက်တော့ မျက်လုံးပါ ပွင့်လာတယ်''
''ဟယ်.. ဝမ်းသာလိုက်တာ''
ခန့်အပျော်တွေက သူမကိုပါ ကူးစက်သွားစေသည်။
''သတိရလာစတုန်းက စကားမပြောနိုင်သေးဘူး.. ဒါပေမယ့် ဒီနောက်ပိုင်းမှာ စကားလည်း ပြန်ပြောနိုင်လာပြီ.. ၁၀ နှစ်ကြီးတောင် မေ့မြောနေခဲ့တာဆိုတော့ အတိတ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေသေးတယ်''
သူမ ခန့် လက်ကို အားပေးချင်စိတ်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။ သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်ရင်း
''ခုလို ပြန်သတိရလာတာကပဲ တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာပါ.. ကျန်တဲ့အခက်အခဲတွေလည်း မကြာခင် ပြေလည်သွားမှာပါ''
''အင်း.. ခုလို ပြောပေးလို့ ကျော့ကို တကယ်ကျေးဇူးတင်တယ်.. ထား ခုလို သတိရလာတာ ကျော့ရဲ့ အကြံပေးမှုကြောင့်လေ''
''မဟုတ်တာ.. ကိုခန့်သာ သူ့ကို တကယ်ချစ်ပြီး စနစ်တကျနဲ့ ကြင်ကြင်နာနာ ပြုစုပေးခဲ့လို့ ခုလိုပြန်ကောင်းလာတာ''
''ဒါဆို ကိုယ်တို့ ၂ ယောက်လုံးရဲ့ ကောင်းမှုကြောင့်ပေါ့''
''ဒါပေါ့''
ထိုစဉ် ထွဋ်ဆီမှ ဖုန်း ဝင်လာသည်။ သူမ မကိုင်မိ။
''ကျော့.. ကိုင်လိုက်လေ''
အမှန်တော့ သူမအပေါ် အရင်လို စိတ်ရှည်သေးလားဆိုတာကို စမ်းကြည့်ချင်၍ တမင် မကိုင်ဘဲ နေလိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။ ၈ ခါမြောက်မှာ သူမ ကိုင်လိုက်သည်။
တစ်ဖက်က ထွဋ်အသံက တုန်နေတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမဆီ အတော်နဲ့ ဖုန်းခေါ်၍ မရသဖြင့် စိုးရိမ်နေတယ်လို့ တွေးလိုက်မိသဖြင့် သူ စိတ်မပူရအောင် အစည်းအဝေးလုပ်နေတာဟု လိမ်ပြောလိုက်မိသည်။ ကိုခန့်နဲ့လည်း စကားပြောချင်သေး၍ လာမကြိုဖို့ ပြောလိုက်မိသည်။
''အစောကတည်းက ကိုင်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူး.. ကျော့ကို စိတ်ပူနေတော့မှာပဲ''
ခန့်ကတောင် သူမကို ဆူလိုက်သေးသည်။ သူမ ပြောပြထား၍ သူမနဲ့ ထွဋ်အကြောင်းကို ခန့်လည်း သိသင့်သလောက်တော့ သိထားပြီးပြီလေ။
''ဒါနဲ့.. ကိုခန့်အမေရော.. အဆင်ပြေရဲ့လား''
''အင်း.. အမေကတော့ သူ့ဘဝရဲ့ အေးချမ်းရာကို ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီ.. ခု စစ်ကိုင်းက သီလရှင်ကျောင်းမှာ တရားဓမ္မနဲ့ မွေ့လျော်နေပြီလေ.. ကျော့ပေးခဲ့တဲ့ ၁၀သိန်းကိုလည်း ကျောင်းဆောက်လုပ်ဖို့ ပါဝင်လှူဒါန်းလိုက်တယ်''
''ကိုခန့် ကျော့ကို စိတ်မဆိုးဘူးလား.. ကိုခန့်တို့ အိမ်ကို ဝယ်လိုက်လို့လေ''
''မဆိုးပါဘူး ကျော့ရယ်.. အိမ်ကြီးက ကျော့ မဝယ်ရင်လည်း တခြားသူလက်ထဲ ရောက်သွားမှာ.. ခု ကျော့က အဲ့အိမ်နေရာကို မသန်စွမ်းကလေးတွေအတွက် လှူလိုက်တယ်ဆိုတော့ ကိုယ်က သာဓုတောင် ခေါ်ရဦးမှာ.. ဒါ့အပြင် ကျော့ကို ကျေးဇူးတောင် တင်ရဦးမှာ''
''ရှင်!!ဘာလို့??''
''အမေ့ကို တရားရအောင် လုပ်ပေးခဲ့လို့လေ.. အမေက သူ့တစ်သက်လုံး အတ္တတွေ မာနတွေနဲ့ ရှင်သန်ခဲ့ရတာ.. အရင်က ဆင်းရဲတဲ့ ဘဝကို ပြန်ရောက်မှာကို အရမ်းစိုးရိမ်ခဲ့ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ချမ်းသာပြီးရင်း ချမ်းသာအောင် လုပ်ခဲ့မိတာ.. ခုတော့ အမေ့ဘဝက တကယ်ကို အေးချမ်းသွားပြီလေ''
ခန့်မျက်နှာမှာ မမြင်တာကြာပြီဖြစ်တဲ့ အပြုံးတွေကြောင့် သူမ တကယ်ပဲ စိတ်ချမ်းသာမိသည်။
--------
"ငါ နားထောင်ပေးပြီးပြီ.. သွားတော့မယ်"
ကျော့ သူ့ရှေ့မှာ ပိတ်ရပ်လိုက်ရင်း
"ငါ့မှာတော့ အာပေါက်အောင် ပြောပြလိုက်ရတာ.. နင်က မယုံသေးဘူးလား"
"အင်း"
"ဘာ!!.. ထွဋ်.. နင် တကယ် ငါ့ကို မယုံဘူးပေါ့"
"အင်း.. မင်း ငါ့ကို တကယ် ချစ်တယ်ဆိုတာကို ငါ ဘယ်လိုယုံ.. "
သူ့စကားလုံးတွေက သူမအနမ်းတွေအောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"ဒါဆို ယုံပြီလား"
သူမကိုယ်တိုင် နမ်းပြီး ရှက်နေလိုက်တာများ ပါးလေး ၂ ဖက်က စတော်ဘယ်ရီသီး ဖြစ်နေပြီ။
"ကျော့.. မင်း ငါ့ကို တာဝန်ယူရတော့မယ်"
"လာပြန်ပြီ.. ဒီစကားကြီးက"
"ယူမလား.. မယူဘူးလား.. မယူရင်.. "
"ဘာတုန်း"
သူမအနား ပို၍ တိုးကပ်လာသော သူ့ကြောင့် သူမ အလန့်တကြား မေးလိုက်သည်။
"ငါ မင်းကို တာဝန်ယူမယ်လို့"
"ထွဋ်!.. နင်.. "
သူမ စကားဆက်မပြောနိုင်တော့။ အေးချမ်းလှတဲ့ ပြင်ဦးလွင်မြို့ရဲ့ အအေးဓာတ်က သူ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အနမ်းတွေကြောင့် သူမကို အေးစိမ့်အောင်မစွမ်းဆောင်နိုင်။
မီးလင်းဖိုလေးရဲ့ ရှေ့မှာ ကြင်နာမှုတွေကို အနမ်းတွေနဲ့ ဖလှယ်နေကြတဲ့ ချစ်သူ ၂ ဦးကြောင့် မီးလင်းဖိုလေးပင် မျက်စိတွေ ရှက်နေလေပြီ။ ။ ။ ။ ။
♥ °•°•°•♥°•°•°•♥The End♥•°•°•°•♥°•°•°♥
Thank you for your reading.
Wish you unite your true love.
(ချစ်တတ်တဲ့နှလုံးသားရှိသူတိုင်း မိမိ တကယ်ချစ်ရသူနဲ့ ပေါင်းစည်းနိုင်ကြပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်ခင်ဗျ😍😍😍😍😍)
