Chapter 32

332 4 0
                                        


#MSeries1

I decided to just leave and walk all by myself. Hindi naman siguro ako mawawala rito. Tsaka maaga pa naman. Kaya lang, medyo madilim ang langit at lumamig ang hangin. What are the chances that it will rain?

Pinilig ko ang ulo at nagpatuloy sa paglalakad not minding where my specific direction is. I only stopped and look back when I felt droplets of rain. Tinaas ko ang palad at sinalo ang mumunting para ng ulan. Okay lang naman siguro maligo ng ulan. I spread my arms and look up. I closed my eyes and slowly turned to enjoy the rain. Hindi ko alam kung ilang minuto ko nang ginawa iyon pero alam kong basang basa na ang suot ko pati ang buhok ko.

"Ate! Malakas po iyong ulan!"si Edward.

He immediately covered me with a black coat. "Magkakasakit po kayo niya'n."saad niya.

"Ayos lang, Edward! Nabasa narin naman ako!"sigaw ko na dahil mas lalong lumakas ang ulan.

"Sa ilalim na po muna tayo ng puno!"tinuro niya ang isang malaking puno at agad akong itinakbo paroon.

Sumilong kaming dalawa. Binaba ko coat at inabot sa kanya. Pareho kaming basa na.

"Sorry...basang basa 'yong coat mo."

"Ayos lang po. Ano po palang ginagawa niyo dito?"tanong niya.

"Namasyal lang. Ikaw, ba't ka nandito?"

"Nagtatabas po ng mga halaman sa bandang 'yon kaso naabutan ng ulan."sagot niya.

"Ako nga rin. Naabutan ng ulan. Okay naman yong araw kanina pero biglang umulan..."saad ko.

Ngumiti lang siya.

I hugged myself because of the cold. Lumakas ng kaunti ang hangin kaya hinigpitan ko ang pagkakayakap sa sarili.

"Gamitin mo muna 'to,Ate."he handed me the coat but I declined his offer.

"It's okay, Edward..."

"Mapapagalitan po ako ni Kuya Ryan kapag—ayan na pala po siya!"

Naalerto ako at tumingin sa direksyun ni Ryan. Kung madilim ang paligid mas madilim ang titig na pukol niya sa akin. His face hardened. Palapit ng palapit ay nakikita ko ang galit sa kanyang mata.

I gulped hard.

Tulad namin basang basa rin siya. Bakat na bakat sa kanya ang T-shirt na suot.

"M-mabuti nandito kana..."nauutal kong saad dahil sa panlalamig.

"I told you to not go somewhere!"parang kulog ang boses niya ng sabihin iyon.

"Nakita ko po—"

"Kumuha ka ng payong..."he cut off Edward's words and commanded him.

Tumango si Edward at agad na tumakbo paalis.

"I-Im sorry..."bulong ko. Shit. Parang naninigas na ako sa sobrang lamig. My hands that pressed together trembled and also my knees. I'll accept his scolding but can he wait? I'm freezing!

He muttered a cursed and hug me. Kahit nasa siya nararamdaman ko parin ang init ng katawan niya. Binaon ko ang mukha sa kanyang dibdib at rinig na rinig ang tibok ng puso niya.

"Don't do it again."aniya sa mababang boses.

"Sorry."sa nanginginig na labi.

The hot chocolate embraced my palm as I held my cup. I'm still wearing a thick robe after I cleaned myself. Ryan, on the other hand is on the adjacent chair, doing something in his laptop.

The rain outside became heavier right now. Malakas na rin ang hangin at kahit maaga palang medyo madilim na. Maybe it's a typhoon.

"Galit ka ba?" I asked without looking at him. My vision remained to the cup.

Sinarado niya ang laptop at huminga ng malalim. He then lean on the chair and silently look at me. The way he look, he's trying to control something.

"What? I said I'm sorry..."hindi ko na mapigilan. I've been asking him since earlier but his not answering! Of course, he is mad! Who would admit if he's mad right? No one!

"Which one you're sorry for? The one that you didn't follow my order or the one that I saw when I looked out for you?"diretso niyang tanong.

My lips parted. What was he talking about? Bahagya pa akong nag isip kung alin ang tinutukoy niya.

"What?"siya naman ngayon ang demanding na nagtatanong.

"If it's the one that you didn't follow...it's already forgiven. How about the other one?"he continued.

This time, I glared at him. For God's sake! Isang araw pa 'yon issue parin sa kanya? Is he fucking serious?!

I laugh out with humor.

If this isn't about thier gardener I know now who is he talking about.

"Matthew accompany me to get back here but the you came—"

"Holding your arm while you're walking...how sweet is that, huh?"he cut me of.

"...what are you talking about?"my voice rose a bit.

He look so amused to what I've said.

If you only knew what I'd saw that same day. Maybe you'll understand. But you don't cuz you're busy with someone.

Hindi na ako nagsalita. Nakagilid ang ulo niya ay napakamot siya sa batok. Looking at him like that, I know his frustrated. I am too.

"Tangina..."marahas niyang hinawi ang kanyang buhok.

"I brought you here with your parents consent. I promised them to take care of you while you're here with me. I don't want to fail them I don't want them to think I am not true to my words. I hope you understand that..."sunod sunod niyang saad.

Pinaglaruan ko ang mainit na chocolate.

I felt guilty.

Maybe I should have stayed at home and mind my own business while his here? Maybe I should do my things while he does his? Guilty ako,Oo. Kung hindi sana ako sumama hindi siya magkakaabirya. Wala na siyang ibang iisipin bukod sa death anniversary ng lolo niya. At hindi ko rin makikita...

I choked the bail in my throat.
Shit! I don't wanna cry...

But I just did.

Ang hirap pala. Ang hirap pala kapag hindi mo masabi. Kasi habang tumatagal ang pagtatago nasasaktan ka. Gusto kong itanong pero naduduwag ako. Mas mabuti pa sigurong hindi ko na malaman para hindi ako masaktan.

His warm hug envelope my body. Hindi ko namalayan ang paglapit niya. Nakaluhod siya paanan ko at nakayakap sa akin.

"I'm sorry..."

Pinalis ko ang luha sa pisngi. "...I'm guilty of what I did. I should've stayed at home so you'd be peaceful here."iyak ko.

"Hey...it's alright. I'm sorry, baby. I didn't mean to hurt you. Im so sorry."pinatakan niya ng halik ang aking noo. "I'm sorry..."ulit niya.

Ilang minuto pa ang lumipas bago ako natapos sa pag iyak. Mabibigat ang talukip ng mata at mahapdi. He carried me like a bride and put me on the bed. Humiga rin siya katabi ko at pinaunan sa akin ang braso niya. Siniksik ko ang sarili sa kanya.

That's it, Aela. Just keep quiet. Just pretend this time. We are born to pretend after all.

Hinaplos niya ang buhok ko ng paulit ulit. "Is my baby fine now?"

Tango lang ang naisagot ko. He lifted my chin and gave me quick hot kiss. I was shocked and my eyes were wide awake. Nakita ko ang tagong ngiti sa labi niya. Nagkatitigan kami saglit bago binalik ang mata niya sa labi ko. I can't help not to licked my lower lip. He crouched again and planted a longer kiss. This time, I close my eyes.

"I love you,baby."

He said in between our kisses.
My heart hurts.

MS 1: Endless romance (Completed)Tahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon