MS 1: Endless romance (Completed)

Chapter 4

#MSeries1

3 PM hanggang 5:30 PM na 'yong huling  klase ko. Wala pa namang alas singko pero para atat na yata ako lumabas. I keep on tapping my shoe on the ground, as if there is something I am waiting.

God! Kalma ka nga, Aela!

"This coming third week of July is the Sport Fest..."natigil si Mrs. Herman sa announcement dahil sa pagsisigaw ng mga kaklase ko.

Sport Fest is the most awaited event her in our University dahil sobrang daming physical activities at sports na magaganap. Basketball from every school entry, also the Volleyball, Badminton, Tennis and such. Meron din silang part ng event where students from other school can showcase their talents.

"...wala pang exact date pero pinaghahandaan na ito ng lahat. And as your professor I want any one from you to volunteer any talents and sports that you wanna play. Isang malaking karangalan ito sa ating grupo kong may manalo sa inyo..."natigil ulit si Ma'am dahil may isang sumingit.

"But it's not about the pride and fame po, Ma'am. It is how you showcase to every people that you really love your talent."si Grace, ang aming Treasurer.

"That's the point there, Ms.Quihano. Kaya nga isang malaking karangalan kung saka sakaling may manalo rito sa inyo. And so much for that, para sa reporting bukas ay sina Nico Armando at Aela Sañeda ang aatasan ko."ani Ma'am Herman at diretso ang tingin sa akin.

"Thank you, Ma'am! Yes for the first time si Aela kapartner ko!"sipol ni Nico na nasa pinaka unang upuan.

Tumawa iyong iba kong mga kaklase. Ngumiwi naman ako. The weirdest person I even known...is Nico Armando.

Mrs. Herman, pwede bang iba nalang?

"I will dismiss you early. Ms. Sañeda and Mr. Armando, please study your report and do it in a very creative way. Have a nice day, everyone."saka siya umalis.

At some point, I felt unusual. Hindi ko lang alam kung bakit pero may kutub ako na hindi kami magkakasundo nito.

"Hi, Aela!"

I bit my lower lip. Inayos ko muna ang mga gamit bago siya hinarap. Malaki ang ngiti niya at pakamot kamot sa ulo na para bang nahihiya.

"Bakit..." Okay. Relax lang, Ae. Di naman siguro mangangagat ang isang 'to. "Pwede sa soccer field kanang maghintay? Pupunta pa kasi akong locker room,eh."

"Gusto mo samahan na kita? Ako magdadala ng gamit mo..."suyo niya.

"Naku, hindi na. Kaya ko naman. Sige...ahm... hintayan mo nalang ako doon."

I grabbed my bags and walked out. Hindi rin ako nakatakas sa tingin ng mga kaklase ko na parang natatawa.

What a weird.

Iniwan ko sa locker ang ibang gamit ko. Pumunta mo na akong washroom para mag ayos ng mukha dahil baka mas mastress pa ako lalo. I washed my face. I put powder and had a light pink lips. Nang matapos na ako dumiretso na ako papuntang soccer field.

Ang tagal naman ng oras. Mas gugustuhin ko pa yata na magpasundo kay Ryan kisa makasama itong si Nico e.

Nang makita niya akong paparating ay umayos siya ng pagkakaupo. Malaki na naman ang ngisi niya at pakamot kamot sa ulo. Weird!

"Dito kana umupo,Aela. Tinabunan ko ng papel para hindi marumihan ang suot mo..."

"You look like a kindergarten who's trying to court someone."saad ko na ikinatigil niya. Halata kasi siya masyado. May panginig nginig pa ng kamay.

"I'm sorry. Sige, magsimula nalang tayo..."kunot noo ko siyang tinitigan,"...sa sa reporting. Sige."

Tumango ako at umupo malayo layo sa kanya. He's studying about his part while I am doing he's power point and then vice versa. The topic was all about our major subject in Arts.

Sinipat ko ang cellphone at nakitang 5:15 na! Mabuti nalang tapos na ako sa power point lahat. I saved it on his documents and turned off his laptop.

Nang makita niya na nilapag ko na iyon ay binalingan niya ako.

"Tapos na?"tumango ako at ngumiti. "Ang galing naman..."aniya.

"I'll go now,Nico. Someone is waiting for me kasi,e. I'll study my part tonight."

He nodded wearily and then I turned my back on him.

Bawat hakbang palabas ng university nagsimula na naman ang pagka conscious ko. Paano kapag nasa labas na 'yon naghihintay? My god!

Isang unknown caller and nag poo up sa cellphone ko. Ilang beses pa akong lunok dahil sa gulat. Sino naman kaya 'to?

"Hello..."kalmado kong sagot.

"Hello! This is Ryan."napatakip ako sa bibig dahil sa gulat. He called me!"Nasa labas na ako ng university mo. I'll wait here at the parking lot."

"S-sige, Ryan. I-ill be out in a minute."shit. Nauutal pa talaga ha.

"Sure, I'll wait here, Aela."aniya.

I dont remember how many times I gulped and how fast my heart beats. Napahawak nalang ako sa dibdib and found out that it is...for real... beating unusually.

Ilang beses narin akong huminga ng malalim dahil sa hindi maipaliwanag na dahilan.

Hay, Aela. Nababaliw kana.

Para akong lumulutang sa ere habang papalapit sa parking lot. Seeing him leaning on his black car, with his serious emotionless face makes me trembles.

Normal lang naman siguro 'to?

Ang nakatuping polo hanggang siko at nakabukas na unang butones sa kanyang pulo ay para siyang naging Modelo sa mga international magazines. Nagdadalawalang isip pa tuloy ako kung lalapit pa ba o hindi na. Pero nahuli na niya akong paparating kaya umayos siya sa pagkakatayo at ngumiti.

"Sorry. Matagal ba ako?"

Umiling siya. "No. Just on time."aniya.

Para akong nanliliit sa sarili habang nasa harap ko siya at kitang kita ang tangkad niya.

"Susunduin mo lang ba ako?"agad akong napatakip sa bibig. Ka...i...nis.

He smiled even more. "Anywhere you wanna go? I'll drive for you."

Umiling ako. "Wag na,Ryan. Ang sabi naman ng Ate ko susunduin mo lang ako. Ayos lang..."nahihiya kong sabi.

"I'll be fine being your driver for today,Aela."

"Okay lang naman..."

"Let's eat first."

Hinigit niya ang aking palapulsahan at umikot para pasakayin ako sa passenger seat.

"Aela!"it was Julia shouting from her car.

Nilingon ko siya at kumaway. I turned back and accidentally slammed on his chest. Sobrang lapiiit!

"Sorry..."agad kong inilayo ang sarili.

"It's okay."napapaos niyang tugon at binigyan ako ng isang madilim na titig.

Hindi naman sinadya!

Dinala niya ako sa isang sikat na restaurant. Pinagtitinginan agad kami ng mga taong naroon. Mabuti nalang at hindi na ako nag suot ng uniform at baka mapagkamalan pang professor ko siya at istudyante niya ako. It's forbidden. Awful.

A staff guided us towards a private place which is located at the last part of the restaurant probably before it's kitchen. Isang rectangular table at dalawang magkaharap na sofa ang naroon. It's quite small but I think I would still be comfortable.

Hopefully.