MS 1: Endless romance (Completed)

Chapter 45

#MSeries1

I pressed my both hands together as I wait inside Ryan's car. He went outside to make call to his cousin. Tungkol ito sa gusto kong makausap si Arabelle. Luckily, noong isang araw dumating si Matthew at Arabelle dito sa Manila. Ryan told me that they reconciled and just like us, they rebuild what they have.Kaya naman ngayon ko inaasahan ang pag uusap naming dalawa. Kausap parin ni Ryan si Matthew sa labas. Tanaw ko mula rito sa bintana ng kotse niya. Base palang sa tayo at nakapamulsa siya mukhang seryuso talaga ang pinag uusapan nila.

"Ano daw sabi?"I asked him immediately when he gets inside the driver's seat.

"We'll have our lunch first before you two can talk. May ginagawa pa si Arabelle. We'll eat first."he replied and started the car's engine driving into the nearest restaurant for our lunch.

All through out in our lunch he entertained me. Pinapatawa niya ako at tinatanong tungkol sa ano anong bagay. It's to release my nervous. Hindi ko alam kong bakit pero talagang ni-nervous ako!

Takot lang siguro ako na baka maulit ang nangyari. Mahirap na magkamali na ulit.

"Wala pa ba?"pang ilang beses ko na 'yong tanong sa kanya habang naghihintay na naman sa tawag ni Matthew. Nanatili kaming nasa loob ng kotse niya sa harap ng isang coffee shop kung saan kami magkikita.

"We'll have to wait."he said putting some humor on it.

Sinamaan ko siya ng tingin. "I'm still nervous!"

Tinawanan niya ako. "It's okay,love. Just chill, 'kay? Matatapos 'to."he said positively.

Bumuga ako ng malalim na paghinga at tumango. Napatingin ako sa kamay niyang dumapo sa kamay kong nakapatong sa aking hita. I smiled. His comfort never failed me.

Two songs were played before he announced that they arrived. Hindi ko naman alam dahil hindi ko nakita pero siya alam niya.

"She's inside the coffee shop. Make it fast, babe please."pakiusap niya at humalik sa labi ko bago lumabas sa kotse.

This will the last,Ae. Let's do this.
I silently cheer up myself.

I went inside the shop with a chin up. Sa pinakadulong lamesa nakita kong nakaupo siya. Her hair is in a messy bun and she's wearing a green dress. Nang magtama ang mata namin agad siya tumayo.

I smiled. "Hi."I confidently greeted her kahit sobra ang kaba ko.

"Hello. Uhm...upo na tayo."magalang niyang sinabi.

Tumango ako at umupo. Ako na mismo ang nagtawag ng crew para sa order namin. We only ordered coffee. This isn't really friendly but more on apologies.

"Kumusta?"I asked. Not leaving her eyes.

"I'm good. Medyo busy lang para sa internship."aniya

Tumango ako. Tumigil kami saglit sa paglapag ng crew sa aming order. I wanna get this over so I started talking again.

"Arabelle..."nag angat siya ng tingin sa akin."...I was wrong. It was a mistake of attacking you. It was my fault why it happened that way when I should have ask you first. Sorry kung nasaktan ka sa mga sinabi ko. Sorry kung naakusahan ka. Sorry kung hinusgahan ko ang nararamdaman mo. At sorry kung hindi ko man inalam ang lahat bago ko iyon sinumbat sayo. I'm really sorry for what I did."I sounded so desperate for her forgiveness. Gusto ko lang talaga matapos nato.

"Hindi ko sinasadya. Nasaktan kita sa pagkakamali ko. I'm not sure if you'll forgive me right away but I'll wait. Kung yun ay mapapatawad mo ako."dugtong ko. "Hindi man ito sapat pero ang mahalaga nakahingi ako ng patawad sayo."