¦Nude¦

<39

Anneme olan biteni anlatıp hemen yola çıkmıştık. Batu sürekli ağlıyordu. Benimse kalbim acıyordu.

"Sevgilim," dedim en son. Yarım saat olmuştu yola çıkalı ama asla konuşmamıştı.
"Anlatmak ister misin bir şeyler? İçinde tutma. Nolur kendi kendine düşünme. Birlikte düşünelim ne düşünülecekse. Lütfen." dedim yalvararak. Şuan düşünmek ona sadece zarar verirdi.

Boğazını temizledi ve konuştu.

"Babam öldüğünde," burnunu çekip tekrar öksürdü çünkü sesi o kadar güçsüz çıkıyordu ki.

"Babam öldüğünden 4 gün sonra  Alper bizdeydi. Annemler bir şekilde aramızdaki ilişkiye öğrendi dediğimde yalan söylemiştim sana." dedi ve yüzüme baktı. Bir şey diyemedim. Ne diyebilirdim ki o an?

"Babam öldükten 4 gün sonra Alper bize geldi. O zamandan önce aramızda bir şeyler olmuştu zaten. Ben yine bu haldeydim." elini başına götürüp gözyaşlarına hakim olmaya çalıştı ama beceremedi. Bir süre sonra tekrar konuştu.

"O gece Alper bizde kalacaktı. Lise sondaydık ikimiz de. Benim için çok üzülüyordu. İlk günden beri yanımda kalmak istiyordu ama gelme demiştim. Çok fena bir haldeydim ve beni öyle görsün istemiyordum."

O an Alper'i gerçekten sevip sevmediğini sormak istedim ama büyük bir bencillikti bu.

"İşte 4.gün tamam gel dedim. Annem ve abimle görüştükten sonra yanıma geldi. Sarıldı, ağladım yine. Ağladık. "
Her cümlesinin sonunda sesi titriyordu.

"Uyuyakalmışız sarılarak. Annem," dedi ve yine ağlamaya başladı. "Annemin çığlıklarıyla uyandık. Annemin psikolojisi zaten berbattı. Bir de bizi öyle görünce iyice çıldırdı. Annemi ilk defa öyle görmüştüm ve kalbime inecekti."

"Sarılarak uyumuşsunuz, bunda bir şey yok aslında." dedim sakince. Söylediğim her şey onu kıracakmış gibi hissediyordum.

"Sonradan abime sorduğumda hakkımızda mahallede bir dedikodu döndüğünü öğrendim. Annem bunları duyunca bir şey dememiş bana hiç ama aklına düşmüş bir kere. Bizi de öyle görünce çıldırdı. Yalanlayamadım çünkü hiçbirimizin böyle bir tartışma için hali yoktu. Babam öleli 4 gün olmuştu. "

Dikkatlice yola bakarken bir elimi Batu'nun omzuna atıp kendime çektim ve gözünün kenarına bir öpücük bıraktım.

"Sonra?" dedim omzunu sıkarak.

"Annem beni evden kovdu. O kadar rezil bir haldeydik ki daha rezil olamazdı. Üniversite sınavını kazanamadım zaten o sene. Alper'le çok çalışıp üniversite kazandığımız kısmı yalan değildi."

Biz Batu'yla aynı senedeydik. Yani Batu benden büyük müydü?

"1 sene kadar halamda kaldım. Annem ne aradı ne de sordu. Aklında öyle kalmıştım bir kere. Buzlar asla erimedi aramızdaki. Buna ikimiz de fırsat vermedik çünkü."

"Peki sen niye gitmedin annene?" elimi tekrar direksiyona götürdüm.

"Tek acı çeken o değildi. Bencillik ettiğini düşünmüştüm. Asla anne oğul olamadık işte."

"Abin ne yaptı?" Artık ağlamıyordu. Konuşmak iyi gelmişti sanırım.

"Abim annemin sözünün üstüne söz söylemez ki. Annem evden kovduğunda sesini çıkarmadı. Bir daha da sesini duymadım hiç." dedi yola bakarken.

Telefonun çalmasıyla irkilip telefonuna uzandı.

Kayıtlı olmayan bir numara arıyordu. Batu telefona bakıp başını ovaladı.

"Ver ben açayım istersen." dedim. Uzattı.

"Alo?"

"Merhaba, Batu'yla mı görüşüyorum?"

"Batu'nun telefonu ama şuan meşgul. Kiminiz?"

"Alper ben, Alper derseniz tanır."

Ben ağlıyorum. Kendi modumdan mıdır nedir ağladım yazarken biraz. Ve Alper'e tanışın<3