Taped-Up Heart

XXXIII. Other Side

Chapter Thirty Three

Other Side

Today was the last Sunday of the month. Kada last Sunday ng buwan ay pumupunta ako doon sa charity na tinutulungan ko. It's a foundation for kids with cancer. Growing up as an only child, this became my way of experiencing a sibling's love. Kasi nga mag-isa lang ako lumaki, kaya naging mahilig ako sa mga bata. Ever since I was fifteen years old, tumutulong na ako sa foundation na 'to.

Lahat ng naiipon ko mula sa allowance ay ibinibili ko ng groceries and other necessities. Tapos, every last Sunday of the month, basta hindi ako busy, pumupunta ako dito.

But this Sunday was different, kasi may asungot na pilit sumasama sa lakad ko ngayon kahit hindi niya pa naman alam kung ano at saan ako pupunta.

Konti na lang talaga iisipin ko nang tiunggo siya. Grabe, lagi siyang nakalingkis! Napaka-clingy! Akala mo unggoy na nakabitin sa braso ko palagi kapag kami lang dalawa!

"I told you, hindi ka pwede sumama..."

"Why? Pupuntahan mo ba ang ibang lalaki mo?" he asked, still making a sad face.

"Magkakaroon lang ako ng ibang lalaki kung kamukha at katulad mo," I replied with a teasing smile.

"Let me tag along with you then."

"Fine," I conceded. Mukha naman siyang bata na tuwang-tuwa. Seriously, ang dami niyang side na hindi ko in-expect. I expected him to be dangerous, ruthless, cunning... but instead, he's just this soft, little boy when it comes to me.

And I loved him more for that.

Nagpunta muna kami sa grocery. He kept asking me where we were going, but I didn't give him any answers. Bahala siya d'yan. Ginusto niya 'yan. Namili ako ng mga usual na paborito ng mga bata: mga juice, biscuit, chocolates, at candy.

Nagdagdag pa ako ng iba pang pagkain na maiibigay ko kina Sister tulad ng bigas, pang-ulam, at mga rekados sa kusina.

"Where the hell are we going? Lalayas ka na ba?" he asked as we reached the counter. Napansin kong panay ang tingin sa kanya nung babae sa cashier. Halos lahat ng nakakasalubong namin napapalingon sa kanya. Grabe, his effect to people talaga.

Hindi ko siya sinagot. Nagbayad na lang ako ng grocery na pinamili ko. Tig-isa kaming nagtutulak ng cart papunta sa parking area, and he seriously wouldn't stop talking. Ang daldal niya talaga! Isa pa 'yan na nadiscover ko sa kanya—nakaka-four thousand words ata siya per minute!

"Don't you think this is too much for you to consume all of these?" he asked.

Hindi ko ulit siya sinagot.

"You'll get fat."

Umirap ako.

"But I don't care. You're still beautiful."

"Bakit nakita mo na ba ako na mataba, ha?"

"No," he said with a mischievous smile. "But I can imagine you with chubby cheeks and all the fats in your belly. I think hugging you would be more comfortable if you got fat."

Pagdating namin sa sasakyan, inilagay na namin sa trunk at backseat ng sasakyan ko ang mga pinamili namin.

"Won't you really tell me where we're headed?" he asked.

Umiling ako. "Nope."

"Baka magulat na lang ako na may pamilya ka na pala," he teased.

"Hindi mo sure," I said.

Nagsalita lang siya nang nagsalita. Binuhay ko ang stereo para lang huwag siyang pakinggan kaya tumigil din naman siya. After thirty minutes, nakarating na rin kami sa center kung nasaan sila.