Scarlet's POV
"Sige na Chleo! Please.."
Pagpupumit ko sa kanya.
"Di na namin kailangan ng bagong member"
Sagot nya na ikinabusangot ko.
"Gawan mo ng paraan. Vocalist ka naman diba?"
Hinila-hila ko ang laylayan ng damit nya.
"Pwede ba Scarlet, wag makulet. Hating gabi na kung umuuwi ako, minsan nga madaling araw na eh. Mapupuyat ka lang.
Tsaka, ano bang kaya mo'ng gawin?"-Chleo
"Minamaliit mo yata ang isang Scarlet."
Pag mamayabang ko. I flipped my hair pa nga eh.
"Hating gabi ka na umuuwi everynight? Sus! Ako nga umaga na kung minsan eh.
Tsaka Isa lang naman ako'ng vocalist ng isang banda dati."
Kwento ko while crossing my arms.
She just rolled her eyes. Sa ganitong reaction nya, I know nayayabangan na'to sakin.
"Walang nagtatanong"-Chleo
I hit her right arm.
"Ansama mo. So.... Sali ako sa banda nyo huh"
Ngumiti ako ng palapad showing my gummy at tinaas baba ang kilay ko.
"Still no"
Tumayo sya mula sa pagkakaupo sa white sand ng beach na malapit lang sa bahay nila.
Actually, her mother asked her to tour me around their place.
Sa loob ng 3 weeks na paninirahan ko sa kanila, ngayon lang ako nakalabas at gumala.
They respect my privacy kase kaya hinayaan nila akong mag emote mag isa sa kwarto.
Pero ngayon, napag isip-isipan ko'ng hindi sa pang habang buhay na magpapakalugmok ako sa lungkot.
I need to do something para kahit papaano ay di na mag aalala sina Papa Victor at Mama Karen.
Nakiki mama at papa noh? HAHAHAHA sila may sabi nyan.
At thankful ako sa kanila dahil ramdam ko ang pagmamahal ng magulang na hindi ko naramdaman kina dada Yssa at mom Myca.
"Hey, where are you going?"
I asked Chleo when she walked away.
"Uwi na tayo"
Yaya nya.
Tumayo naman ako pero bigla akong nakaramdam ng hilo.
"Fuck!"
I cursed nang muntikan akong natumba.
This past few days madalas na akong nakakaramdam ng pagkahilo. Siguro dahil sa stress lang.
I composed my self and walk again.
Nakailang hakbang palang ako ng nakaramdam ulit ako ng pagkahilo.
I held my head bago ma out of balance.
I can feel someone's arms around my body.
"Scarlet"
Yun na lang ang huli ko'ng naalala bago tuluyang nawalan ng malay.
