Secret Love

11 (U)

“မ… မ ခဏ…”

ရန်နောင် မကေသရီနောက်ကို ပြေး၍လိုက်လာတာဖြစ်သည်။ ဆိုင်ကယ်ရပ်သည့်အနားရောက်မှ မကေသရီ့အား မီတော့သည်။

“မောင် လိုက်လာတယ်။”

ကေသရီ ဝမ်းသာသွားမှုတို့ကို ဖုံးဖိ၍ပင် မရပါ။ မောင် သူ့နောက်က ပြေးလိုက်လာသည်ကိုပင် ဟန်မဆောင်နိုင်အောင် ဝမ်းသာမိသွားသည်။ ဒါဆို မောင်လည်း သူ့အပေါ် ချစ်သည်ဟု သူမျှော်လင့်လို့ ရတယ်မဟုတ်လား…။

“မ… ဘယ်သွားမလို့လဲ…။ အတန်းမတက်ဘူးလား…။”

ကေသရီ မောင့်မျက်နှာကို သေချာမော့ကြည့်လိုက်သည်။ မောင့် မျက်ခုံးတန်းတန်းလေးတွေကို ချစ်သည်။ အငယ်ဖြစ်တဲ့မောင်ကတောင် လိုက်ချော့သေးသည်ပဲ… အကြီးဖြစ်တဲ့ ကိုယ်က အလျှော့ပေးရမှာပေါ့။

“မ အတန်းထဲကို မသွားချင်ဘူး မောင်…။ အတန်းထဲက သူငယ်ချင်းတွေက မနေ့ညကတည်းက မဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး မေးနေကြတာ။”

“မဟုတ်တာ မကလည်း…။ မောင်ကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ပေးရင်ရော…”

ကေသရီ၏မျက်ဝန်းများ ရွှန်းဝေသွားသည်။ အမှန်တိုင်းဝန်ခံရရင် မောင့်အပေါ် ဒီလောက်ထိ မျှော်လင့်မထား…။ မနေ့ကမှ သေချာသိလိုက်သည်က ကေသရီ မောင့်အပေါ် တကယ်ချစ်နေမိပြီဆိုတာပါပဲ…။ သဝန်တိုတာနဲ့ အချစ်က တိုက်ရိုက်အချိုးကျသလားတော့ ကေသရီ မပြောတတ်…။ မောင့်အပေါ် အူတိုမိတာတော့ ကေသရီ ဝန်ခံရမည်ပေ…။

မောင့်လက်ကိုချိတ်၍ အတန်းကို သွားလိုက်သည်။ မောင့်မျက်နှာက အသက်အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် တည်ကြည်လွန်းသည်။ ကေသရီကို ပြုံးပြသွားတာတောင် ခပ်ရေးရေးကလေးသာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပြုံးပြသွားသည်။ သူငယ်ချင်းတွေ မေးလာမည့် မေးခွန်းတွေကိုလည်း ကေသရီ ဂရုမစိုက်တော့။ ကေသရီ မောင့်လက်ကို ချိတ်၍လာသည်ကို သူတို့လည်း အမြင်ဖြစ်ပြီးပြီမဟုတ်လား…။

~•~

“ညီ… ကော်ဖီဖြစ်ဖြစ်၊ အအေးဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုခုသောက်ပါလား။ ကိုယ်တိုက်ပါ့မယ်…”

“အာ… မဟုတ်တာ ရပါတယ်ဗျ။ ခုနကပဲ ကန်တင်းမှာ စားလာခဲ့တော့ ဗိုက်ပြည့်နေပါပြီဗျ။ အစ်ကိုသောက်ချင်သောက်လေ… ကျွန်တော် စောင့်ပေးပါ့မယ်ဗျ။”