(Unicode)
Cai Ying က Xiao Zhan ကို နားနေခန်းတစ်ခုဆီ ဦးဆောင်သွားပေးတယ်။ ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ သူက အပြင်မှာ ကျန်ခဲ့ပြီး တံခါးပိတ်ပေးသွားခဲ့တယ်။ ဒါက ဒီနေ့စကားပြောမယ့် နှစ်ယောက်ကို သီးသန့် privacy ပေးထားခဲ့တဲ့ အပြုအမူပဲ။ အခန်းထဲမှာ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တော့ Mr. Xiao က စကားစတယ်။
"မထိုင်တော့ဘူးလား"
သူကတော့ ဝိုင်စင်ကနေ ဝိုင်ပုလင်းတွေ ရွေးချယ်နေတယ်။
Xiao Zhan က သူ့အဖေရဲ့ ညွှန်ပြတဲ့နေရာမှာ ဝင်ထိုင်ပြီး ဘယ်နေရာက စပြောရင် ကောင်းမလဲ စဉ်းစားနေတဲ့ပုံနဲ့ ဒီအတိုင်း နှုတ်ဆိတ်နေတယ်။။
အတန်ကြာတော့ ရွေးချယ်လို့ပြီးသွားတဲ့ Mr. Xiao က Rum တစ်ပုလင်းနဲ့ ခွက်နှစ်ခွက်ကို ယူလာပြီး Xiao Zhan ရှေ့မှာ လာထိုင်တယ်။
"ဘာလို့လဲ"
Mr. Xiao သူ့ရှေ့ရောက်လာတော့ Xiao Zhan ဆီက စကားတစ်ခွန်းထွက်လာတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ဖခင်က ဘာမှပြန်မပြောသေးဘူး။ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ Xiao Zhan က ဆက်ပြောတယ်။
"ကျွန်တော် မေးချင်နေတာ ကြာပြီ။ ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ ကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးတွေ ရှိနေလို့လဲ။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် မလိုချင်ပဲ ရလာခဲ့တဲ့ ကလေးလား။ဒါဆို မွေးကတည်းက စွန့်ပစ်လိုက်ပါ့လား။ ဘာလို့......ဘာလို့ ဒီလိုဆက်ဆံရတာလဲ"
ပြီးတော့ Xiao Zhan က သူ့အသံကို ထိန်းတဲ့ အနေနဲ့ စကားပြောတာကို ရပ်လိုက်တယ်။
သူ့ရှေ့ကလူက ဖန်ခွက်ထဲကို Rum တွေ ထည့်နေတုန်း။ ပြီးတော့ Xiao Zhan ဆီကို တစ်ခွက်တွန်းပို့တယ်။
"ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ အတူသောက်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး!"
Mr. Xiao ရဲ့ အေးအေးဆေးဆေး ရှိပုံက Xiao Zhan ကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေတယ်။ ဒါတွေအားလုံးက သူတစ်ယောက်တည်း အပိုလုပ်ပြီး အကျယ်ချဲ့နေသလိုမျိုး။
Xiao Zhan မသောက်ပေမယ့် Mr. Xiao က တော့ သူခွက်ကို သူသောက်ပါတယ်။ တစ်ချိုက်သောက်ပြီးတော့မှ စကားစတယ်။
"ပထမဆုံးကလေးအနေနဲ့ မင်းမွေးလာတော့ ငါ မင်းအဘိုးဆီကို သွားခဲ့တယ်"
