(Unicode)
နောက်နေ့မနက် Xiao Zhan အိပ်ယာနိုးတော့ နည်းနည်း နေမြင့်နေပြီ။ ကန့်လန့်ကာ ကြားထဲက ဝင်လာတဲ့ နေရောင်ခြည်အလင်းတန်းက သူ့မျက်နှာပေါ်ရောက်မှပဲ နိုးတော့တာ။ ဒါပေမယ့် Xiao Zhan ဟာ မျက်လုံးပွင့်လာပေမယ့် အိပ်ယာမထချင်သေးဘူး။ သူ နည်းနည်း ပင်ပန်းလို့ ခဏမှိန်းနေချင်သေးတာ။ သူ ဒီနေ့ပင်ပန်းရတဲ့ မနေ့က အကြောင်းအရင်းကို ပြန်တွေးမိတော့ Xiao Zhan တစ်ယောက် Yibo ကို စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲမိသွားတယ်။ အချို့ကိစ္စတွေက တော်ရုံသင့်ရုံပဲ ကောင်းတယ် ဟုတ်ပြီလား။ မနေ့က Yibo သောင်းကျန်းပုံက Xiao Zhan သာ Alpha ခန္ဓာကိုယ်မဟုတ်ခဲ့ရင် သုံးရက်လောက် အိပ်ယာထဲ လဲမယ့်သဘောရှိတယ်။
စိတ်တိုသွားတဲ့ Xiao Zhan ဟာ လက်စားချေတဲ့အနေနဲ့ Yibo ကို ခြေထောက်နဲ့ လှမ်းကန်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ ဘေးနားကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာ တရားခံလေးက အိပ်ယာထဲမှာ မရှိတော့ဘူး။
"Yibo"
"Wang Yibo"
"Wang မျိုးနွယ်"
သူ စတုတ္ထအကြိမ် နောက်တစ်ခွန်း ထပ်ခေါ်ဖို့ ပြင်လိုက်ပြီးတဲ့အခါမှာ Xiao Zhan က တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားတယ်။ သူတို့ရဲ့ အိပ်ခန်းက အသံလုံစနစ် တပ်ဆင်ထားတာပဲ။ ပြတင်းပေါက်တွေ Decoration တွေကြောင့် နံရံတစ်ခုလုံး မဟုတ်ပေမယ့် ထိုက်သင့်တဲ့ အသံစုပ်ယူမှုကြောင့် သူအခုလို အော်ခေါ်နေတာကို Yibo ကြားရမှာ မဟုတ်ဘူး။ Xiao Zhan ခေါင်းတစ်ချက်ခါပြီး သူ့ဘာသာပဲ ထလိုက်တယ်။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ နေပါစေတော့ နောက်တစ်ခေါက်မှပဲ ကန်တော့မယ်။
သူ စောင်ကိုဖယ်ပြီး အဝတ်တွေ မဝတ်တော့ပဲ ရေချိုးခန်းထဲ ဒီအတိုင်းပဲ ဝင်သွားလိုက်တယ်။ ပြောရရင် ဝတ်လို့လည်း မရပါဘူး မနေ့က အဝတ်တွေက Studio ခန်းထဲမှာ ကျန်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ Xiao Zhan တစ်ယောက် ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားသစ်တွေ ဝတ်ပြီးလို့ အောက်ထပ်ကို ဆင်းဖို့ပြင်တဲ့အခါမှာ အိပ်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ဝင်လာတဲ့ Yibo ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက အစားအသောက်တွေ ထည့်ထားတဲ့ လက်တွန်းလှည်းတစ်ခုကို အိပ်ခန်းထဲ ဆွဲယူလာခဲ့တယ်။
