(Unicode)
နောက်နေ့မနက် အိပ်ခန်းအကျယ်ကြီးမှာ Yibo တစ်ယောက်တည်း နိုးလာပြန်တယ်။ တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ်တုန်းက XiaoZhan နဲ့ ခွဲနေခဲ့ရတာမို့ မနက်ခင်းတိုင်းကို တစ်ယောက်တည်းပဲ နိုးထခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါတစ်ယောက်တည်း နိုးလာရတာကတော့ ပိုပြီးအထီးကျန်သလိုပဲ။
ဒီနေ့တော့ မနက်ပိုင်း လေ့ကျင့်ခန်းကို indoor ပဲ လုပ်ဖြစ်တယ်။ လောလောဆယ် အဲဒီ ဝက်သစ်ချပင်ကို မတွေ့ချင်သေးဘူး။ ရေချိုးပြီးတော့ မနက်စာအတွက် Take out မှာတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ မှာနေကျ ဆိုင်က မဟုတ်ပဲ အခြားဆိုင်က ရွေးမှာဖြစ်တယ်။ တော်ကြာ တစ်ယောက်စာဖြစ်နေတာ သတိထားမိလို့ Wu AnGuo က စိတ်ပူပြီး ရောက်လာရင် ဘယ်လိုဖြေရမလဲ မသိသေးဘူး။ Tsk! သူ ဘာလို့ ဒါတွေ တွေးပူနေရတာလဲ။ ဒါ အရေးမှ မပါပဲ။ ပုံစံကြည့်ရတာ သူလည်း အားလပ်ချိန်တွေ များပြီး အသေးအမွှားတွေကို ကိစ္စကြီး လုပ်ပစ်မိနေတယ် ထင်တယ်။ သူ လုပ်ငန်းတစ်ခုခု စလုပ်မှ ဖြစ်တော့မယ်။
မနက်စာအတွက် Take out order ရောက်လာဖို့ စောင့်နေတုန်းမှာပဲ Yibo မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ယာဉ်တစ်စီးက အိမ်ရှေ့ကို ဆင်းသက်လာတယ်။ ပြီးတော့ အခုတွေ့ရမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်။
ဘာလို့လဲ။ မနေ့ကမှ ထွက်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ တကယ် ပြန်လာတာလား။
ဒါမှမဟုတ် ဒီအတိုင်း ပစ္စည်းတွေ လာယူရုံသက်သက်ပဲလား။ Flame နဲ့ မဟုတ်ပဲ ယာဉ်ပါ ခေါ်လာတာဆိုတော့ ကြီးမားတာ တစ်ခုခု ပြန်သယ်ဖို့ များလား။
Yibo တစ်ယောက် အံ့အားသင့်နေတုန်းမှာပဲ XiaoZhan က အိမ်ထဲကို တစ်လှမ်းချင်း ဝင်လာတယ်။
"Yibo ကို ခွင့်မလွှတ်သေးဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူး"
XiaoZhan က သူ့ကို ပြန်လာခေါ်တာလား။
XiaoZhan က Yibo ကို ဒါပဲ ပြောပြီး အပေါ်ထပ်က သူ့ studio ခန်းကို ဦးတည်သွားတယ်။ Tian Gu က အိမ်မှာလည်း Studio ခန်းတစ်ခုရှိပေမယ့် သူအကြိုက်ဆုံး brush တွေက ဒီကိုပါလာတာမို့ ပြန်ယူရမယ်။ နောက်ပြီး Yibo ရဲ့ ခြေထောက်ကို maintenance လုပ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေရော။
