(Unicode)
နိုးတာ သုံးစက္ကန့်လောက် ရှိသွားပြီဖြစ်တဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ဟာ အခန်းအပြင်အဆင်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အခု မနက်မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာ သဘောပေါက်သွားပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့အတွက် ဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။ အရေးကြီးတာက စိတ်ဝင်စားစရာတုံ့ပြန်မှုနဲ့ Xiao Zhan ပဲ။ ပြောရရင် အတူရှိခဲ့တဲ့နှစ်တွေက အရမ်းမများခဲ့ဘူးဆိုပေမယ့် သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့နှစ်တွေက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အမူအကျင့်တွေကို ရင်းနှီးဖို့တော့ လုံလောက်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူသိတဲ့ Xiao Zhan က အရမ်းကြီး မရှက်တတ်ဘူး။ အလွန်ဆုံး လက်ဖဝါးနဲ့ မျက်နှာကို အုပ်ရုံပေါ့။ Yibo က စနောက်ပြီဆိုရင် တစ်ခါတလေမှာ စကားစမြန်မြန်ဖြတ်ပြီး ထွက်သွားဖို့ လုပ်တတ်သလို တစ်ခါတလေမှာတော့ ရဲတင်းစွာနဲ့ သူကပဲ initiative ယူတတ်တယ်။ ခုလို confused ဖြစ်နေတဲ့ ရုပ်လေးကတော့ တကယ်ရှားပါးတယ်။
"အပြင်ထွက်ဦးမယ်"
ခဏကြာတော့ Xiao Zhan ဆီက အသံထွက်လာတယ်။
"Oh..."
"ကျွန်တော့်ရဲ့.....afternoon kiss ရော"
Yibo က Xiao Zhan ပြောတိုင်းအလိုလိုလုပ်ပြီးသားဖြစ်တဲ့အကျင့်အရ လက်ကို လွှတ်ပေးဖို့ ပြင်ပြီးမှ အတွေးပြောင်းပြီး ပြန်ချုပ်ထားလိုက်တယ်။ ပုံမှန်ဆို သူတို့က morning kiss တွေ goodnight kiss တွေ ဖလှယ်ပြီး အချိန်တိုင်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖော်ပြနေတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီအတိုင်း ကြုံရင်နမ်းပြီး မကြုံရင် မနမ်းပဲ ကိုယ့်အလုပ်ကိုသာ အာရုံစိုက်လေ့ရှိတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးမျိုး ဖြစ်တယ်။ ဒါက Yibo က အိမ်မှာ အမြဲရှိမနေနိုင်တာကြောင့်လည်း ပါမှာပေါ့။ ဆိုပေမယ့်လည်း အချို့အလေ့အကျင့်တွေက စဖို့ နောက်ကျတယ်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။
Yibo ရဲ့ စကားကို ကြားတော့ Xiao Zhan က စဉ်းစားသလို ခဏ တွေဝေသွားတယ်။ ဒါက အများကြီး မကြာပါဘူး။ ချက်ချင်းပဲ Yibo ရဲ့ ပါးကို လှစ်ခနဲ တစ်ချက်နမ်းပေးလိုက်တယ်။
"ရပြီ မဟုတ်လား။ ဖုန်းပြောရဦးမယ်။ တကယ်ပြောရမှာ"
Xiao Zhan ရဲ့ တကယ်ပြောရမှာ ဆိုပြီး သူ့ကို ယုံကြည်အောင် ကြိုးပမ်းတဲ့ စကားကို ကြားတော့ Yibo က တစ်ချက်ရယ်ပြီး လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။
