(Unicode)
"ပါပါး Xiao, ကျွန်တော် ဗိုက်ဆာပြီ"
ကြမ်းပြင်မှာ ဝမ်းလျားမှောက်ရင်းနဲ့ Tablet တစ်ခုပေါ်မှာ ငမန်းပုံဆွဲနေတဲ့ Du Du က ရုတ်တရက် ထပြောတယ်။
"အာ ငါတို့ရဲ့ Du Du လေးက ဗိုက်ဆာနေပြီပေါ့, လာ ပါးပါး နဲ့အတူ နေ့လယ်စာ စားကြမယ်"
ပန်းချီဆရာ အသေးလေးက ဗိုက်ဆာနေပြီဆိုတော့ XiaoZhan လည်း canvas ပေါ်က စုတ်တံကို ချပြီး ထမင်းစားခန်းထဲ သွားဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။
ဒါပေမယ့် သူ ထထချင်းမှာပဲ light brain က ဆက်သွယ်ချက်ကို မြင်လိုက်တာမို့ အဲဒါကို အရင်လက်ခံလိုက်ရတယ်။
"အာ ခဏလေးနော် Du Du, ပါပါး ဖုန်းပြောလိုက်ဦးမယ်"
တစ်ဖက်က ဖုန်းခေါ်ဆိုတဲ့သူ Cai Ying ပဲ။
"သခင်လေး XiaoZhan, သခင်လေး XiaoYi အိမ်တော်က ထွက်သွားပြန်တယ်။ တကယ်လို့များ အဲဒီကို လာခဲ့ရင်......"
Cai Ying ရဲ့စကားမဆုံးသေးပါဘူး "Ge ge....." ဆိုတဲ့ အော်သံနဲ့အတူ အိမ်ရှေ့ခန်းထဲကနေ ပြေးလာတဲ့ ခြေသံတစ်ခုကို ကြားရတယ်။ Aiyo အဲကလေးကို access ပေးထားတာ မှားပြီ။
"သူ ဒီရောက်နေတယ်"
"ဪ တော်ပါသေးရဲ့။ အဲဒါဆိုရင် စောင့်ရှောက်ပေးပါဦး"
Cai Ying ဆီက ဖုန်းချတာနဲ့ အိမ်ရှေ့က ကိုယ်တော်လေးလည်း studio ခန်းထဲ ရောက်လာတယ်။ ဒါပေမယ့် အခန်းထဲက နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက်ကို မြင်တော့ သူ့မျက်နှာသေးသေးလေးမှာ ချက်ချင်းပဲ မျက်မှောင်တစ်ခု ပေါ်လာတယ်။
"Ge ge, သူက ဘာလို့ ဒီရောက်နေရတာလဲ"
"ညီလေးကို အဲလို မပြောရဘူးလေ။ သူ့ မိဘတွေ မအားလို့ ဒီမှာ လာနေတာကို"
"hump!"
XiaoYi က တစ်ဖက်ကို လှည့်သွားတယ်။ သူ့မှာ Ge ge နဲ့ အတူ နှစ်ယောက်တည်း နေ့လယ်စာ စားချင်လို့ လာတဲ့ဟာကို ဒီမကောင်းဆိုးဝါးလေးက ဘာလာရှုပ်နေတာလဲ။
Du Du က သူ့ ပါပါးလိုပဲ အနေအထိုင်အေးဆေးတဲ့ ကလေးပါ။ ဒါကြောင့် XiaoYi ရဲ့ ရန်စမှုကို ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ ကလေး နှစ်ယောက်ကို ထမင်းစားခန်းထဲ ခေါ်သွားမယ်လုပ်တုန်း တစ်ခါ အိမ်ရှေ့က ဝင်လာတဲ့ ခြေသံတစ်ခုကို ကြားရပြန်တယ်။
