Asker

Başınız Sağ Olsun

Allah'ım sen kızımı da Yeliz'i de bu ameliyattan sağ çıkar. Sana kurbanım. Onları bana bağışla.

Gözümden yaş akarken kimse görmeden elimin tersiyle sildim.

Doktor ameliyathaneden çıktığında endişeyle yanına gittim.

"Eşiniz ameliyattan başarıyla çıktı. Birazdan onu normal bir odaya alacağız." dedi doktor.

"Kızım?" dedim sorarcasına.

"Maalesef. Başınız sağ olsun." diyen doktor ile derin bir nefes aldım ve "Vatan sağ olsun." dedim.

Daha hayatı göremeden şehit olmuştu.

Doktor giderken ameliyathaneden hasta yatağı ile çıkartılan Yeliz'e baktım. Kızımızı koruyamamıştım.

Yeliz'in ardından gidiyorken ameliyathaneden bir hemşire koşarak çıktı ve "Doktor Bey!" diye bağırdı.

Ne olduğunu anlamak için bakarken doktor hemşirenin yanına geldi.

"Bebeğin kalbi atmaya başladı." denmesi ile nefes dahi alamadım.

Doktor ameliyathaneye girerken durmadım ve doktorla birlikte ameliyathaneye girdim.

Uzakta dururken doktor kızımı kontrol etmeye başladı. Çok ufaktı. Çok narindi.

"Bu imkansız" diye mırıldanan doktor kontrolünden sonra "Daha az önce kalbini attıramadık. Kalbini onca süre artırmaya çalıştık. Şimdi atmaya başlaması mucize." dedi.

Titreyen sesimle "Kızım." dedim.

"Beyefendi buraya giremezsiniz." diyen hemşireler üzerine hiçbir şey demeden hafifçe ittirmeleri sonucu dışarı çıktım.

Bana merakla bakan anneme hızla sarıldım ve "Yaşıyor. Bizi bırakmadı." dedim.

"Allah çok büyük. Ne zaman ne olacağını insan kestiremiyor. Doktorların imkansız dediği bile oluveriyor." dedi annem.

Derin bir nefes aldım ve yere çöktüm. Derin nefesler alırken "Çok şükür. İkisi de hayatta." dedim.

"Hadi sen eşinin yanına git. Ben torunumun başında beklerim." dedi annem.

"Haklısın." dedim ve koşarak Yeliz'in götürüldüğü odaya gittim.

Bilinci kapalı uyurken yanına gittim ve hasta yatağının ucuna oturdum.

Önüne gelen saçlarını geriye artırdıktan sonra alnından öptüm.