Man Hater Meets The Spoiled Guy

Chapter 49

A/N: Eto na pa yung chapter 49 :)

Happy reading guys!!

READ. VOTE. COMMENT

-------
Story telling

SOMEONE's POV

This is the right time para magpakilala na ako. My name is Zeke Laurel, a friend of Carl Sandoval.

---
CASSY's MOM POV

*ding dong*

"Ma'am may naghahanap po sa inyo" sabi nung maid.

Sino naman kaya naghahanap sa akin?

"Sino po sila?" tanong ko sa lalaki na naka-suit. Halatang mayaman.

"I'm Zeke Laurel, friend of Carl" C-Carl? Kaibigan niya? At ano ang kailangan niya?

"Bakit? Anong nangyari sa kanya?" kahit na iniwan niya kami ni Cassy ay hindi ko pa rin kayang magalit sa kanya dahil mahal na mahal ko siya. I know there's a reason behind. May reason kung bakit niya kami iniwan, hindi siya ganung tao na basta-basta nalang nang-iiwan ng walang dahilan.

"Please tell me! Where is he? Where's my hus--"

"Mom? Sino siya?" napatingin ako sa may pinto. Siguro ito na ang right time para malaman namin kung ano ba talaga ang dahilan ng pag-iwan ng Daddy niya.

"Anak, sit down first. He's your Daddy's friend may sa--" hindi na natuloy ang pagsasalita ko dahil biglang sumigaw si Cassy

"Mom! Stop it! Wala na akong pakealam sa tatay ko. Simula nang iwan niya tayo, kinalimutan ko na siya"

---
CASSY's POV

"Mom! Stop it! Wala na akong pakealam sa tatay ko. Simula nang iwan niya tayo, kinalimutan ko na siya" Hindi ko napigilan ang sarili kong masigawan si Mommy dahil kapag tungkol sa ama ko wala na akong pakealam.

Aalis na sana ako nang magsalita ang kaibigan ng ama ko.

"He's dead. Your father died last year" napahinto ako nang sabihin niya ang mga salitang yun. Hindi ako nakagalaw sa kinatatayuan ko parang hindi pa nagsink in sa akin ang sinabi niya

Nakikita ko si Mommy na umiiyak. I know kahit na pitong taon na simula nung iniwan kami nung tatay ko ay mahal na mahal pa rin niya ito. Gusto kong yakapin si Mommy pero hindi ko magawa. Kahit na iniwan niya kami, hindi pa rin maitatanggi na ama ko siya. Mahal ko ang Daddy ko kahit na iniwan niya kami. Ma-pride akong tao kaya mas pinapairal ko pa ang pride ko kaysa sa pagmamahal sa sarili kong ama.

---
MR. LAUREL's POV

*flashback*

Andito ako ngayon sa hospital, kakapanganak lang ng misis ko. Umalis ako ng room niya para bumili ng pagkain.

Habang naglalakad ako ay may nakita akong isang lalaki na nasa gilid, umiiyak habang may hawak na papel.

Nilapitan ko siya at tinanong, "Anong problema, pre?"

"Bakit napaka-unfair ng buhay? Bakit kailangan ko pang magkasakit? Dahil sa sakit ko na 'to ay iniwan ko ang asawa't anak ko dahil ayokong nakikita nila akong nahihirapan. Mas gustuhin ko pang ako nalang ang mahirapan kaysa pati sila madamay. May sakit ako, leukemia stage 3 na."

Simula nung araw na yun ay naging magkaibigan na kami.

Araw-araw siyang pumupunta sa hospital para magpacheck-up

*end of flashback*

"After 3 years of medication ay gumaling rin si Carl. Handa na sana siyang balikan kayo pero mapaglaro talaga ang tadhana at bumalik na naman ang sakit niya. He suffered again pero hindi na niya kinaya at namatay siya pero bago siya namatay ay humiling siya sa akin na hanapin ko raw kayo and now, I found you. Natupad na rin ang hiling ni kumpadre"