"ေ႐ွ႕နားေလးဆိုေရာက္ၿပီေကာ"
"အင္း"
ျမက္႐ိုင္းေတာႀကီးအလယ္မွာေဖာက္ထားတဲ့
လူသြားလမ္းေလးကက်ဥ္းေျမာင္းေျမာင္း။
တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္
အေတာ္ေလး႐ွည္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ျမက္႐ိုးေတြက
ျဖတ္သြားတဲ့လူေတြကိုလက္လွမ္းႏႈတ္ဆက္
ေနသေယာင္။
ျမက္ကိုင္းေလးေတြေပၚမွာ ႏႈတ္သီးရွည္
ငွက္ေသးေသးေလးတို႔ ပုခတ္စီးေနသလို
ယိမ္းႏြဲ႔ေနၾကတဲ့ျမင္ကြင္းကအလြန္တရာ
ၾကည့္ေကာင္းတယ္။
ေန႔လည္ခင္းျဖစ္သည့္တိုင္ ေနသိပ္မျပင္း။
ေလေအးေလးေတြျဖတ္တိုက္ေနတဲ့အျပင္
ႏုႏုေလးသာရေနတဲ့ေနေရာင္ေၾကာင့္
အေတာ္အသင့္ေလ်ွာက္လာရတဲ့ခရီးလမ္းက
ေမာပန္းျခင္းကင္းလို႔။
ဟိုးဘက္ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာေတာ့အဝါေရာင္
ဂ်ံဳခင္းႀကီးေတြကိုျမင္ေနရတယ္။
စာအုပ္ထဲမွာပဲျမင္ဖူးတဲ့ထိုဂ်ံဳခင္းေတြဆီ
အခ်ိန္ရတာနဲ႔သြားၾကည့္ဖို႔ကိုလဲ
စိတ္ထဲေတြးမိလိုက္ပါရဲ႕။
"ရလားေကာ..ေမာေနၿပီလား"
"ဟင့္အင္း..လံုးဝမေမာဘူး"
အျပံဳးခ်ိဳခ်ိဳတစ္ခုနဲ႔အတူေခါင္းတစ္ခါခါ
ေျဖမိေတာ့ အေ႐ွ႕ကဦးေဆာင္သြားေနတဲ့
ကေလးမက မဆိုင္းမကြပဲခရီးကိုဆက္တယ္။
ငါးမိနစ္ေလာက္ထပ္ေလ်ွာက္ၿပီးတဲ့
ေနာက္မွာေတာ့ ခပ္ေဟာင္းေဟာင္း
ဘုရားေက်ာင္းႀကီးကမ်က္စိေ႐ွ႕မွာဆီးႀကိဳလို႔။
ဒါပါပဲ..သူ႔ရဲ႕ဦးတည္ရာပန္းတိုင္က
ဒီနယ္မွာ႐ွားပါးလွတဲ့ခရစ္ဘုရားေက်ာင္းပင္။
ကတ္သလစ္တိုင္ႀကီးတစ္ခုကို
အလယ္မွာေထာင္ထားတဲ့ဒီဘုရားေက်ာင္းက
ႏွစ္ေတြအေတာ္ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီျဖစ္ေၾကာင္းကိုေတာ့
အေရာင္ျပယ္လုလုအျဖဴေရာင္သုတ္ေဆးေတြက
သက္ေသျပေနသေယာင္႐ွိတယ္။
အဝင္လမ္းတစ္ေလ်ွာက္ အမိႈက္သ႐ိုက္
ကင္းစင္လို႔ မ်က္စိအျမင္ေအးေစတဲ့
ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေတြက
ေနရာအႏွံ႕အျပားမွာခင္းက်င္းထားသည့္ႏွွယ္။
ေဟာခန္းႀကီးထဲေလ်ွာက္ဝင္သြားလိုက္ၿပီး
သစ္သားမ်က္ႏွာက်က္ေတြကို
စိတ္ဝင္တစ္စားေမာ့ၾကည့္လို႔ မ်က္စိမလႊဲႏိုင္။
အႏုပညာဆန္စြာစီရီထားတဲ့အနက္ေရာင္
သစ္ျပားေလးေတြကိုမ်က္ႏွာက်က္အျဖစ္
သံုးထားေၾကာင္း ေဘးကေလ်ွာက္ေနတဲ့
ကေလးမက ႐ွင္းျပလာတာမို႔
ေက်းဇူးတင္စြာေခါင္းကိုညိမ့္ျပလိုက္တယ္ ။
