ဝရံတာမွာရပ္ၿပီးျခံထဲကျမက္ခင္းေတြကို
မလႈပ္မယွက္ရပ္ၾကည့္ေနတဲ့ေကာင္ေလး
တစ္ေယာက္။
ဒီျမင္ကြင္းကိုျမင္ရသူေတြအဖို႔ေတာ့
သက္ျပင္းခ်ခ်င္စရာအေနအထားပါပဲ။
ေနသာတဲ့ေန႔ျဖစ္လို႔ေစာင္ေတြထုတ္လွမ္းေနတဲ့
မားနဲ႔က်ဲက သူရွိရာေမာ့ၾကည့္ေနၾကတာ
သတိထားမိတယ္..ဆိုေပမဲ့
မသိက်ိဳးႏြံျပဳထားလိုက္တယ္။
ဖြားဖြားနဲ႔အိုင္ရင္းကပဲြရံုကိုသြားၾကၿပီ။
သူကေတာ့လိုက္သြားဖို႔မေျပာနဲ႔
ပဲြရံုဆိုတဲ့စကားေတာင္ဟခြင့္မ႐ွိေတာ့။
မားကသူ႔ကိုခနေလးေတာင္အလစ္မေပးဘဲ
ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ညအိပ္ခ်ိန္မွာေတာင္
သူနဲ႔အတူလာအိပ္တဲ့အထိပဲ။
ဒီလိုနဲ႔ တစ္ရက္၊ႏွစ္ရက္ သံုးရက္..။
ဝမ္နဲ႔မေတြ႔ရတာသံုးရက္႐ွိၿပီျဖစ္သလို
က်န္းလံုဒဏ္ရာေတြလဲသက္သာေနၿပီ။
ဒါက သူတို႔ျပန္ရဖို႔သိပ္မလိုေတာ့ေၾကာင္း
အထပ္ထပ္သတိေပးေနသေယာင္႐ွိတယ္။
အဲဒီေန႔ကဖြားဖြားနဲ႔ဝမ္ဘာေတြေျပာၾကလဲ
သိခ်င္ေပမဲ့ဒီေန႔အထိမေမးရဲခဲ့ဘူး။
အခုလိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာေရွာင္းက်န္႔
ဖြားဖြားကို႐ွိန္ေနမိတာအမွန္ပဲ။
"က်န္႔.."
ဘယ္ကတည္းကအနားေရာက္ေနမွန္းမသိတဲ့
က်န္းလံုရဲ႕ခပ္တိုးတိုးေခၚသံ။
သူလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့..
"ငါ..တံခါးေခါက္ေပမဲ့
လာမဖြင့္လို႔ တံခါးကိုစမ္းဖြင့္ၾကည့္တာ
အဲဒါ ေလာ႔မခ်ထားလို႔"
က်န္းလံုစကားေျပာေနတဲ့ပံုစံက
နည္းနည္းအထစ္ထစ္အေငါ့ေငါ့နိုင္တယ္။
က်န္းလံုရဲ႕ဒီပံုစံကိုပထမဆံုးအႀကိမ္ျမင္ဖူးတာပဲ။
သူေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ၿပီး
က်န္းလံုဆီကအၾကည့္လဲႊလိုက္တယ္။
တစ္စံုတစ္ေယာက္လာရပ္ေနက်
သစ္ပင္အိုႀကီးေအာက္မွာသူ႔အၾကည့္ေတြ
ရပ္နားရင္း အဲဒီတစ္စံုတစ္ေယာက္ကို
အသဲအသန္လြမ္းလာျပန္တယ္။
ဝမ္ေရာ သူ႔ကိုလြမ္းေနရဲ႕လား။
ညဘက္ေတြ ဒီေနရာကိုေရာက္လာေသးလား။
"မင္း..ငါ့ကိုစိတ္ဆိုးေနတုန္းလား"
ေရွာင္းက်န္႕သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်လိုက္ၿပီး
အသံလာရာဘက္ျပန္လွည့္ၾကည့္မိတယ္။
က်န္းလံုနဲ႔စကားေကာင္းေကာင္းမေျပာျဖစ္တာ
အဲဒီေန႔တည္းကပဲ။
ဘာမွေျပာခ်င္စိတ္မ႐ွိေသးလို႔
သူကိုယ္တိုင္ကေ႐ွာင္ေနခဲ့တာ။
ဒါေပမဲ့လဲ ဒီအတိုင္းေတာ့တစ္သက္လံုး
ေနသြားဖို႔မျဖစ္ႏိုင္ဘူးမလား။
ဘာပဲေျပာေျပာ
က်န္းလံုက သူ႔ရဲ႕ငယ္သူငယ္ခ်င္းပဲေလ။
